stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Nou.... bij het laatste studiowerk van Stryper (When We Were Kings) schreef ik nog dat als ze zo door zouden gaan ik mn geluk niet op kon...... Dan is dit toch een kleine tegenvaller. Het is allemaal net niet...en de composities klinken allemaal vrij standaard. Michael Sweet (zanger) klinkt hier en daar een tikkeltje geforceerd. Dat begint al bij het best aardige openingsnummer Throne Of Thorns. Naast deze zijn I'm Okay, Hollywood en Ashes To Roses de enige tracks die echt de moeite waard zijn. De rest van het album is niet eens echt slecht maar het spreek mij gewoon niet aan. Het is wel een echte Stryper album want de sound, de koortjes en soms heerlijke twin gitaarsolo's zijn allemaal aanwezig. Maar het geluk is dan toch een beetje op?

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Ik heb altijd een zwak gehad voor Tygers Of Pan Tang. Dat stamt uit de tijd dat ik net het "ware geloof" Hard Rock had ontdekt (1981-1982). De band golfde mee op de new wave of heavy metal en had toentertijd aardige successen. Maar eigenlijk is het zwak gebaseerd op oneigenlijke gronden want tegenwoordig bestaat de band nog maar uit 1oorspronkelijke lid (gitarist Robb Weir). Zijn er veel bandleden gekomen en vertrokken en is mede daardoor het geluid sterk veranderd. Toentertijd was de band van de stevige melodieuze hard rock wat in de late jaren 80 steeds commerciëler werd. Tegenwoordig is het allemaal weer een stuk harder, tegen het metal aanschurend zelfs. En dat bevalt me wel, sterker nog, Tygers Of Pan Tang is nu stukken beter! Alleen bij dit laatste werkstuk doen ze toch weer een stapje terug. En dat begint al met het eerste nummer Rise Up. Ik denk dat ze hebben zitten slapen tijdens het mixen van dit nummer want de vocalen staan veel te ver naar voren. Het muziekgeluid staat echt in de achtergrond en dat is gewoon een echte productie fout.... Denk niet dat het geholpen zou hebben als het goed was gegaan want de eerste 4 tracks zijn zowiezo best zoutloos... Electrifyed is gelijk een stuk beter. Maar de echte klasse nummers zijn The Nail, The Fight Goes On en Dark Skies. En dat is het dan. Deze 3 nummers zijn dan wel een waardige aanvulling van mijn TygersOfPantang playlist, wat nu een dikke 2,5 uur lang is. Van memory lane tot heavy present zullen we maar zeggen!

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst