Er zijn weer 5 jaren voorbij gegaan na de release van Global Rock. Wat een uitstekend werkstuk is, alles wat het Finse Waltari apart maakt zit erin. En dat heeft een lange aanloop gehad want de laatste keer ervoor dat ze een bovengemiddeld werk afleverden had zo'n 16 jaar geduurd (Rare Species uit 2004, wat niet op spotify staat).
En helaas doet Waltari met Nation's Neurosis weer een stap terug. Sterke nummers als Last Chance en Major Mistake worden teveel afgewisseld met zwakke broeders als Open The Gate en Kill For Sport. Bovendien begint het vele gerap van hoofdrolspeler en zanger Kartsy Hattaka nu wel echt te vervelen, en zijn stem is hier en daar heel geknepen. Waar ik bij zijn vorige werk nog aangenaam verast werd moet het nu weer ontgelden. Nu is het wel zo dat de zangkunsten nooit echt geweldig zijn geweest, de band wist dat altijd wel goed te compenseren. Beste track van het album is het harde bluesrock-achtige Step Back. Tel ik alle scores van de nummers bij elkaar op en deel ik dat door het aantal, dan kom ik uit op een waarderingscijfer van 3.26. Maar omdat ik toch een zwak blijf houden voor Waltari wordt het uiteindelijk een 3.5. want deze eigenzinnige band uit Finland maakt nooit platen die op safe gaan.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Midden jaren 80 was ik de hardrock scene volop aan het ontdekken, en zo kwam Stryper op mijn pad.
Snoeihard spelen en ook nog een verhaal te vertellen hebben maakte mij nieuwsgierig. Niet dat ik gelovig ben, totaal niet zelfs. Stryper heeft wel een speciaal plekje in mn hart omdat een van mn eerste concerten het Dynamo Open Air 1987 was met Testament, Vengeance en dus Stryper. Toendertijd vond ik het niet "cool" om hardop te zeggen dat ik Stryper best goed vond, en dan niet eens omdat ze het christelijke geloof verkondigden maar vooral hoe ze eruit zagen. Als je de hoezen van The Yellow And Black Attack! en To Hell With The Devil bekijkt snap je wel waarom....het leken wel een stelletje wijfen!
Hier op musicmeter staat The Yellow And black Attack als EP, maar ik heb toch echt de volwaardige LP album versie met 8 tracks uit 1986.
In de jaren 80 waren ze wel niet echt constant, geweldige nummers werden afgewisseld met oa mierzoete draken...... Het album Against The Law uit 1990 was eigenlijk hun beste toen ze ineens van de radar verdwenen. Pas 13 jaar later kreeg ik ze weer in het vizier met het album Second Coming. Opnieuw opgenomen nummers omdat ze van de oorspronkelijke versies geen rechten hadden. En alhoewel het klinkt als een klok prefereer ik toch het origineel. Hierna heeft het toch weer een aantal jaar geduurd voordat ik doorkreeg dat Stryper toch weer het heilige licht had gevonden. En het mooie van deze band is dat ze beter dan ooit zijn! Vrij constant leveren ze om de 2 jaar gedegen werk af en met When We Were Kings laten ze horen nog altijd bevlogen te zijn/gevoel van urgentie te hebben. Dat kan je van de meeste bands die zo lang mee gaan niet zeggen. De stem van zanger/gitarist Michael Sweet klinkt nog steeds loepzuiver, geen spatje sleet te bespeuren! Maar vooral zn broertje Robert (drums) heb ik altijd een geweldenaar gevonden. Ik vind hem zelfs een van de beste hardrock drummers! In het nieuwe millennium is de band harder en directer geworden zijn de heerlijke koortjes zo nu en dan nog te horen en zijn de mierzoete ballads gelukkig verdwenen. De tracks zelf zijn zowat allemaal van goed tot hoog niveau. Prijsschieters in deze zijn voor mij het titelnummer, Trinity en Divided By Design.
Als ze zo doorgaan zoals de afgelopen 10 jaar dan kan ik mijn geluk niet op!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren