Een persoonlijk memorabel album voor mij. Ik was een jaar of 10 en begon liefde voor muziek te ontwikkelen. Iemand moet toen dit debuutalbum van Allan Holdsworth mij in de handen hebben gedrukt en gezegd hebben; nou..luister dit maar jongen...... geen idee meer wie dat geweest moest zijn maar de liefde voor de electrische gitaar was hiermee wel min of meer geboren!
Gefascineerd heb ik het grijs gedraaid maar geen idee waar ik eigenlijk naar zat te luisteren. Alle muziekgenres was ik bezig als een spons op te zuigen en weldra kwam de klassieke rock 'n roll boven drijven. Allan Holdsworth ben ik toen uit het oog verloren. decennia later hoor ik dit album terug en het is een feest van herkenning. Good Clean Filth, Velvet Darkness en mijn persoonlijke favoriet Gatlox zijn zeker nog de moeite waard. Alleen kwam ik er wel achter dat Hr Holdsworth dit album verafschuwd omdat hij dacht dat de opnames niet gebruikt zou worden daar het volgens hem om oefensessies betrof
Als ik me niet vergis is het album na de oorspronkelijke release nooit meer op de markt verschenen totdat hij in 2017 overleed.
En om mijn cirkeltje rond te maken.... uiteindelijk is Van Halen mijn all time favourite band geworden met Eddie Van Halen als DE grootmeester. En het toeval wil dat juist Eddie Allan ook als supertalent zag en zo enthousiast raakte dat hij Allan aan Warner Bros voorstelde (Holdsworth had op dat moment geen platenlabel contract) zodat hij een EP ging maken getiteld Road Games.

Amerikan Kaos is een project van Jef Waters (Annihilator). En Armagaddon Boogie is hierin het eerste in wat een drieluik moet gaan worden. Deze plaat is een ode aan de Amerikaanse/Californische hard rock van de jaren 80 van de vorige eeuw. En aan Van halen in het bijzonder. De tracks zijn doorspekt van typische vette riffs/licks en flashy gitaarsolo,s wat de jaren 80 domineerde, voornamelijk uit de Los Angeles scene. Namen als Motley Crue, Ratt, Poison schieten door mn hoofd en natuurlijk de grootste in deze; Van Halen. Het nummer The Pasadena Four is dan ook speciaal voor deze grootse band geschreven. Gestoeld op de overdonderende ritmes van het VH nummer Hot For Teacher raast de track aan je voorbij. Maar ook het titelnummer zelf heeft iets weg van een VH nummer The Full Bug van het Diver Down album. Alle nummers luisteren heerlijk weg en zijn redelijk toegankelijk soms met fijne dames achtergrondkoortje (My Little Devil, Roll On The Higway). Ook de piano en keyboard wordt niet geschuwd. Wat mij ook zeker bevalt is de heerlijke drumsound en de trommelaar in kwestie (Brian Tichy; Whitesnake, Billy Idol) is absoluut ook een smaakmaker. De zanger Chandler Mogel was weggeplukt bij een Foreigner coverband en doet prima zijn werk. Bass en gitaar doet Jef zelf en klinkt dus heel anders dan bij zijn eigen metalband Annihilator.
Het is dus een verrassende leuke/vrolijke hardrockplaat met een sterke 80's vibe.
Waar ik wel een beetje bang voor ben is dat het zo makkelijk lekker wegluistert dat je het na een maand of zo het wel hebt gehad. Om er dan voorlopig niet meer hoef te horen.
Volgens de Hr Waters zullen de volgende 2 platen totaal anders worden (bv ode aan de metal van de jaren 90?) en zullen er dan ook andere gastmuziekkanten er aan mee werken. Ik ben in ieder geval zeer benieuwd!

Over dit debuut kan ik heel kort zijn: Symfonische Metal op anabole steroïden, zonder ook maar een laagje diepgang. Helder en strak geproduceerd dat wel maar voor de rest zielloze muziek.

1 ding moet ik Arjen wel nageven; wat een ongelofelijk productief is die man! Vorig jaar kwam hij met het hele beste 3e Star One project. En nu heeft ie weer een nieuw project in de vorm van Supersonic Revolution.
Wat gelijk opvalt is dat hij met dit project een andere sound wil laten horen. Moderne 70th rock zal ik het maar noemen. Waar zijn album Lost In The New Real nog het meest dichtbij komt. Al Arjens andere werk heeft toch dat typische Ayreon geluid. Het is een ode aan de jaren 70 (harde) rock en dat hoor je in de teksten van bv de openingsknaller The Glamattack. Dominerend in deze "nieuwe" sound is de hammond orgel bespeelt door Joost van den Broek. Dat is in vrijwel elke nummer verwerkt en komt tot hoogtepunten in Burn It Down en They Took Us By storm. Een heerlijke verrassing is ook Timo Somers op gitaar! Gitarist van Delain laat echt van zich horen, geweldig! Wat ik ook een pluspunt vind is de zanger John Jaycee Cuipers. Hij verzorgt zowel de main als de backing vocals en is daarmee ook een bepalende karakter.
De productie klinkt wel wat druk/vol, vooral in de up tempo nummers maar dat doet niets af aan de kwaliteit van de nummers. Het enige echte kritiek wat ik heb is dat veel tracks heel abrupt eindigen. Ik heb een hekel aan fade-outs maar zo'n manier is ook een beetje ongemakkelijk.
Al met al is het weer een hele beste van Arjen, petje af hoor!

4 jaar na de laatste Ayreon plaat is er dan het volgende conceptalbum 01011001. En was The Human Equation al een lichte teleurstelling bij mij te bespeuren, deze trend wordt helaas doorgezet. En dan ook in grotere mate. Dat heeft enerzijds te maken met (te) hoge verwachtingen van mij, en anderzijds dat het "concept" Ayreon misschien wel uitgewerkt is. Welke gastmuzikanten en intrumentalisten je ook inzet het komt uiteindelijk toch op hetzelfde neer(dit was mijn zienswijze destijds).
Dat wil niet zeggen dat dit album waardeloos is, er staan sterke composities op zoals Liquid Eternity, Beneath the waves en Waking Dreams. Deze tracks kunnen niet voorkomen dat het allemaal stroperig overkomt, er zit totaal geen vaart in. Gelukkig is er dan nog een sterke eindnummer The Sixt Extinction. En dat is Ayreon wel toevertrouwt.

Met het 3e Ayreon werkstuk Into The Electric Castle levert Arjen zijn absolute Meesterwerk af. Dat komt omdat (bijna) alles klopt aan dit album. Het verhaal wat vertelt wordt is in goede balans met de muziek die men ten gehore brengt. Sterker nog het vult elkaar super aan! Daarnaast zitten er een paar technische hoogstaande zanglijnen in zoals 3voudige canon (Time Beyond Time) of combinatie van refreinen (The Decision Tree) en interactieve zanglijnen tussen vertolkers in The Garden Of Emotions. Maar wat technisch en tekstueel nog moeilijker is hoor je in The Mirror Maze. Officieel heet het "anadiplosis", wat zoveel betekent als het laatste woord van een zin is het eerste van een nieuwe zin. En als laatste zijn alle composities sterk tot super. Het eerder genoemde Mirror Maze is hierbij er eentje van de buitencategorie. Buiten het hoogstandje is het nummer ook sterk opgebouwd (Meat Loaf- achtig theatraal) van mooi samenzang met zoete piano naar heftige bombast. Wat ik zeker ook nog wil noemen is de slow shuffle van Amazing Flight wat een mooi instrumentaal eindstuk heeft met het duel tussen Valentine (synth) en good old Thijs van Leer (fluit). Sharon's (Den Adel) aandeel is niet groot in het geheel maar wat ze brengt in Cosmic Fusion is gelijk wel betoverend mooi! Barbarian Jay van Feggelen springt er wat mij betreft er bovenuit bij de mannen. Two Gates ligt in dezelfde lijn als The Mirror Maze; groots en meeslepend hoogtepunt, in kracht en tekst. Another Time Another Space tenslotte is een prachtig mooi passend epilogue.
Het enige smetje wat op dit meesterwerk rust is te vinden op het nummer Across The Rainbow Bridge bij 5:19. Daar is de overgang niet goed gemixt. Of beter gezegd niet gemixt...... Dat valt vooral op omdat voor de rest alles zeer goed in elkaar valt. Ondanks dit geneuzel is dit Arjen's beste. Neemt niet weg dat hierna nog een aantal albums er dicht bijkomen. Maar deze zal heel moeilijk uit mijn top10 te krijgen zijn!

Het zesde echte Ayreon album alweer, en wat voor een spectakel hebben de voorgaande edities al opgeleverd! En ook weer een dubbelaar... dat wordt smullen!...
Ehhh...hmm...uhhh..... Tot dit album wist Arjen mij altijd te verrassen, elk album leek wel beter te worden het kon niet op..... dus tja dan moest het er toch een keer van komen.
Laat ik beginnen met het positieve: Ayreon staat bekend om zn grote thema's verpakt in bombastisch progressieve rockmuziek, met allerlei invloeden uit verschillende genres. De muziek blijft hetzelfde maar dit keer is gekozen voor een klein menselijk thema. Daarbij worden karaktereigenschappen van de mens vertolkt door de verschillende zangers en zangeressen. En dat pakt verrassend goed uit. Ik verdenk dit album ervan dat hierop wel de beste songteksten staan van het hele oeuvre! Ook de talrijke samenzangen zijn voortreffelijk. Luister bijvoorbeeld maar eens naar Day 3 Pain!
En disc 1 gaat daarbij ook voortvarend van start, Day 6 en Day 10 zijn eigenlijk de enige wat mindere tracks.
Maar dan volgt disc2 en kakt de heleboel eigenlijk in....Op zich start Day 12 Trauma goed, het is een donker en hard nummer maar duurt veel te lang en leunt wel erg op een Black Sabbath-achtige riff.
Day 17 Accident is nog wel heel sfeervol ingezet met prachtige vocalen maar de rest is onder de maat met wat ik gewend ben van Ayreon. Day 20 Confrontation is wel een krachtig einde, alhoewel ik me nog steeds kan irriteren aan het afkappen van de track tbv als twist bedoelde einde.....nondeju..als fade out was het echt een topnummer geweest.
Als conclusie is het een album met 2 gezichten: Disc 1 voortreffelijk en disc2 teleurstellend..
De machtige vocalen en knappe teksten tillen het niveau nog net iets hoger om tot 3.5 te komen,
en das toch effe wennen!

In het licht van de naderende release van het nieuwe Ayreon album Transitus, ben ik maar weer eens in de wonderen wereld van Arjen gedoken. Vandaar ook deze review.
Elk Ayreon album stelt de muziekliefhebber weer op de proef. Anderhalf uur aan muzikaal rockopera geweld. Met een scala aan gastmuzikanten en gastzangers en zangeressen. Als je niet oppast kom je oren tekort en het is altijd weer effe bijkomen als het afgelopen is.
Zo ook met The Source, en dit maal is het allemaal iets harder en sneller met een paar welkome rustpunten.
qua muzikaliteit vindt ik disc2 beduidend beter. Daarmee is disc1 niet slecht hoor, de opener The Day That The World Breaks Down hakt er lekker in. Alleen het bluesy intermetzo zou beter tot zn recht komen als een zelfstandig nummer. En verder is Star Of Sirrah heerlijk meeslepend, het beste van d1 vind ik dan toch Condemned To Live.
Maar het beste nummer van het hele album staat als eerste op disc2 Aquatic Race. Wat een geweldig nummer is dat toch met een waanzinnig refrein!
En zo werkt d2 toe naar een fenomenale apotheose met Journey To Forever en The Human Compulsion.
Zijn er dan geen kritieken? Jawel hoor.... het verhaal is flinterdun; heel disc1 gaat over het vertrekken van de planeet Alpha en op disc2 gaan de eerste 3 tracks over het daadwerkelijke vertrek.... . En de rest gaat dan over het opnieuw beginnen op de nieuwe planeet, behalve dan het laatste (dat verklap ik niet.. ) en verder vind ik dat op Death Of A Race de oosterse invloeden nog wel passen maar die opera stemmen van Simone Simons en Floor Janssen zijn tenenkrommend!...yakkesss… Begrijp me niet verkeerd ik heb beide dames hoog zitten, ze zingen voor de rest de sterren van de hemel, maar dit kan echt niet.....
Al met al is het een heerlijke echte Ayreon plaat die wat hardere randjes kent maar weer meedogenloos sterk! En das maar goed ook want de laatste 2 studio albums hiervoor vond ik minder.
Ik ben benieuwd wat het volgende werk gaat brengen!

Ah, ok maar in dit verband denk ik dat het zuiver bedoeld is om het verhaal te dekken en daarom niet te verzanden in het uitdiepen van karakters die niet relevant zijn voor het verhaal

Nha nha nhaaa.... Its The Theory Of EveryThing all over again!..........
Ja ik ben dus echt niet te spreken over Transitus...... Net als bij The Theory wordt een fictie roman gegoten in een muzikaal jasje.....Het verhaal vormt het middelpunt, en niet de muziek......
Gatverdamme het is net alsof ik zit te luisteren naar een bouquetreeks romannetje met zo overdreven superdik aangezette emotionele zanglijnen waar eurovisie songfestival nummertjes nog een dikke punt aan kunnen zuigen! Daarbij komt dat er bij elk nummer de storyteller het verhaal voorkauwt (wat ene Tom Baker op zich wel fantastisch doet, daar niet van). Dat heeft Arjen eerder gedaan en ben daar ook nooit echt fan van geweest maar kon het bij eerdere werkstukken beter hebben, hier ligt het er zo dik bovenop dat er geen ruimte is voor eigen fantasie/beleving, iets wat de muziek normaal gesproken zo met jou kan doen ( die striptekeningetjes helpen daar ook niet bij).
Als lichtpuntje wil ik nog wel benoemen dat het beginstuk Fatum Horrificum instrumentaal wel sterk is, zeker mede door het koor dat me aan Therion doet denken. Dat had Arjen wat mij betreft wel wat meer kunnen gebruiken. Verder valt op dat het muzikaal wat minder gelaagd is, er zijn beduidend minder muzikale uitspattingen zoals keyboard soundscapes. Ik was ook heel benieuwd naar Joe Satriani, helaas maar 1 solo maar het was wel gelijk verbluffend in Get Out Now.
Maar dit musicalleske hoorspel is duidelijk niet aan mij besteed. Voor het eerst zal ik dit album niet aanschaffen en of het nog lang in mijn afspeellijst zal staan waag ik ook zeer te betwijfelen.