stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Het 3e album van Wolfgang Van Halen is voor mij een herhaling van zetten wat betreft zijn vorige albums.
Matige nummers met enkele uitschieters als The End en The Same Old Song.
Het gekke is wel dat zijn nummers veel meer tot leven komen als ze live gespeeld worden. Ik heb de band mogen beleven in het Doornroosje (Nijmegen) vorig jaar en dat was een zeer puike avond!
Opvallend detail aan dit album is dat Wolf's initialen (WVH) weggelaten zijn. Waarschijnlijk om te benadrukken dat dit toch echt wel een band is? Dan zou ie toch ook met zn maten samen een album op moeten nemen.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

(reactie op ander bericht)



Nou ik vind het ook een boute uitspraak..... het is een lekker nummer daar niet van, maar om het nou 1 van de beste ooit gemaakte nummer te noemen gaat wel heel ver voor een namaak bandje. Ohw.. das ook wel heel bout.........
Het is ook niet een van de nummers waar ik op doelde. Maar pas op, ik ben nogal een VH nerd dus als je het repertoire van VH niet door en door kent zal je het waarschijnlijk ook niet horen. Het ligt dus niet zo voor de hand en het zijn ook maar "knipoogjes"....... En wat ik al zei bij Deraps debuut, Viva Rock 'N Roll vind ik nog veel meer beïnvloed door de sound van VH. Buiten de overvloed aan solo's zijn ook de riffs en tricks duidelijk aan ons alles Eddie gerelateerd. Last Fall is daar ook een duidelijk voorbeeld van. Alleen de meerstemmige koortjes die je ook in overvloed hoort is meer des Def Leppard en consorten (niet alleen bij Last Fall).

Bedankt voor de aanbeveling RonaldjK - MusicMeter.nl !

Ik snap de vergelijking met VH heel goed, er wordt met veel bravoure en enthousiasme vrolijk aanstekelige hard rock gepeeld. En Eddie VH is duidelijk de belangrijkste inspiratiebron.
Maar ik vind eigenlijk met de opvolgende album (Viva La Rock 'N Roll) daar nog meer in uiting komen. Het grote verschil zit m in de vele gitaarsolo's die op het 2e album je als het ware om de oren vliegen. Het debuut is daarin nog veel bescheidener. Veins Of My Heart is 1 van de 2 uitzonderingen hierop en is mede daarom de klapper van dit album. Wat betreft de koortjes is het bij VH meer als "one liners" die bezongen worden, bij Deraps zijn het meer begeleidende koortjes met hele zinnen.
Deraps is zo'n typische jaren 80 rockband die aan het begin van dat decennium als paddestoelen uit de grond schoten (ook zeker onder invloed van VH). Zoals bv Ratt, Motley Crue, Bon Jovi etc. Grappig dat 40(!) jaar later muzikanten zich daar nog aan wagen.
Ik heb genoten van dit debuut maar het 2e album is nog leuker. Ook omdat daar 2 knipoogjes inzitten die verwijzen naar hun grote voorbeeld. Ik zeg lekker niet welke......

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem geplaatst

Soms kom ik op musicmeter albums tegen die een hoge rating hebben die mijn aandacht trekt. Zo dus ook deze Glossolalia van Steve Walsh. Maar naar mate ik meer naar het album luister stijgt mijn verbazing en lichte gruwel.... Gruwel? Ok das een beetje overdreven, maar waar zit ik naar te luisteren? Meer en meer bekruipt mij het gevoel dat de meerderheid van de tracks best ok zijn tot best heel goed, maar ze bijna vakkundig om zeep worden geholpen door de neurotische theatrale aankleding van de nummers.
Zo zijn er meerdere tracks die rustig/klein beginnen maar op het eind helemaal uit de bocht vliegen. Ik noem bv Haunted Man en Mascara tears. In potentie pracht nummers maar op het eind niet om aan te horen, zo over de top... En Smackin' The Clowns en zeker Kansas lijken wel op rockopera/musical nummers waarbij Kansas op het eind helemaal de nek om wordt gedraaid door de zinsnede "Il Will Take You Down totaal te verkrachten...... er zal wel een diepere betekenis achter zitten (Indianen die de blanken uiteindelijk zullen overwinnen) maar het verpest het voor mij wel.
Rebecca en Nothing zijn eigenlijk de enige nummers die ik goed kan hebben want daarbij ontbreekt het extreme theatrale (Nothing is een klein semi akoestisch werkje). Tekstueel is het allemaal best goed en zeker in Serious Wreckage best aangrijpend.......
Conclusie: Vrijwel alle tracks zijn in de basis best goed maar het wordt allemaal zo zwaar aangezet, theatraal zo opgeblazen dat het voor mij geen genot is om te luisteren.

Sammy Hagar & The Best Of All Bands is eigenlijk Chickenfoot aangevuld met Rai Thistletwayte die vooral de keyboards verzorgt. Chickenfoot was een all star supergroep met Sammy Hagar en Michael Anthony van Van Halen aangevuld met Chad Smith (drummer Red Hot Chili Peppers) en gitaristmeester Joe Satriani. Omdat Chad veelal verplichtingen had met de Peppers heeft rockdrummer Kenny Aranoff veel live optredens verzorgt, zo dus ook deze Best of All Worlds tour. En de titel refereert naar Sammy's muzikale reis door de jaren heen. Oorspronkelijk zou het een tour worden ter ere van de allergrootste rockgitarist ter wereld, Edward Van Halen. Maar daar kwam Sammy op terug en als je de openingsact aanschouwt zou je kunnen zeggen dat het pure zelfverheerlijking betreft; Op grote videoschermen zie je clips van nummers uit de gehele carrière van de Hr Hagar. Montrose, Van Halen, Chickenfoot, The Wabo's, The Circle en natuurlijk zijn solo werk. Als je dat zo ziet is het toch wel indrukwekkend wat de man heeft gepresteerd. Ook al wordt het typisch amerikaans gebracht.
Eddie Van Halen wordt echter niet vergeten. Het openingsnummer Encore,Thank You,Goodnight. Wordt ons aller Eddie bedankt voor zn muzieknalatenschap en vriendschap. een geweldig nummer met fantastische gitaarpartijen in de geest van Eddie. En steeds als ik dit nummer hoor word ik een beetje weemoedig.....
De set wordt ook wel gedomineerd met Van Halen tracks, 11 van de 18 (cd versie met Panama) nummers zijn van VH. Rock Candy is van Montrose en Mas Tequila is met de Wabo's. De rest is van Sammy's solo werk. Voor mij als VH fan vind ik het mooi dat Humans Being erbij staat want die is live tot op heden nooit officieel verschenen.
Voor de rest, alle tracks gaan in een razend tempo voorbij en zelfs bij Eagles Fly wat een rustpuntje zou moeten zijn klinkt toch een beetje gehaast. Sammy die alweer bijna 78 jaar wordt klinkt nog steeds goed bij stem. alhoewel ik m betrap dat ie toch een (letterlijk) een toontje lager zingt en niet meer aan ferme hoge uithalen doet. als er 1 gitarist is die Eddie's partijen kan doen dan is dat Joe wel. Het mooie vind ik ook dat ie hem niet echt naspeelt maar ook niet of nauwelijks zijn eigen interpretatie er aan geeft.
Bij het nummer Ain't Talkin' Bout Love verzorgt Michael Anthony de vocalen en dat doet ie zoals we gewend zijn vol overgave. Opvallend vind ik dat in de set de hitsingle Jump ontbreekt maar ik mis het totaal niet. En het eindigt op de cd versie met Love Walks In wat ik een beetje raar en jammer vind. Op spotify is When Its Love het slot nummer en dat was ook het laatste nummer op het zo desastreus verlopen 2004 tour van VH.......
Al met al een beste live plaat waarin de sentimenten mij niet onberoerd laten.

stem geplaatst