Ik zag ze live in het Paard van Troje voor vrij weinig publiek, maar dat was een erg sterke show. Ze vroegen of het geluid harder mocht en rockten hun complete show lang gevarieerd door. Het is eigenlijk een redelijk normaal bandje maar de viool die er bij vlagen doorheen komt, of het orgeltje geeft het net even een leuke twist.

Het album staat nu op de luisterpaal en is ook vrij consistent en goed. Het is een indierockbandje, zoals er wel veel zijn, maar zeker één van Nederlands beloften. Ik ben benieuwd of ze zichzelf kunnen verbeteren in de toekomst. Dit is alvast een sterk debuut.

4*

Grote mwah. Eigenlijk een EP'tje dat heel weinig toevoegd. De rustige liedjes van Made in the Dark in een versie waar Robert Wyatt aan meedoet. Hoewel de liedjes wel anders klinken, is bijvoorbeeld de zangmelodie vrijwel identiek gebleven. Daarbij voegt de vernieuwde instrumentatie eigenlijk niks toe en is de Geese-remix is weinig bijzonders. Wat overblijft zijn de scherven van de oude liedjes die wel goed zijn en wat het best een aangenaam plaatje maken. Zeker niet het niveau van Made in the Dark.

Geldklopperij? Het is een gratis EP, te downloaden op de site van hun label

Ik zag eens een documentaire bij, volgens mij de NPS, over Howlin' Wolf. Hij was de held van mijn helden. The Rolling Stones vroegen hem eens om op te treden in een televisieshow, het enige geregistreerde optreden van Howlin' Wolf.

Wel was er een interview met meneer Wolf. En daar zat hij, een enigzins gezette figuur, een grote bril op. Was dit nou het grote voorbeeld van Keith Richard? Jazeker! Howlin' wekte al spoedig sympathie op bij mij, onder andere door zijn gevatte uitspraken en visie op blues(If you ain't got the blues, you can't play the blues, zei hij), maar ook door zijn manier van dansen.

Howlin' Wolf kon dansen als een malle, hup daar vloog zijn niet al te lichte lijf in het rond. Hij swingde zijn heupen zo ontzettend los, dat ik bij mezelf dacht, daar kan menig stijve kantoorklerk nog wat van leren. Hij leek ineens hét voorbeeld dat rythm & blues swingde, en dat het eigenlijk veel interessanter was dan rock 'n roll. Keith Richard en Mick Jagger hadden het al ingezien, deze documentaire liet het mij ook inzien.

Later scoorde mijn vader, die ook onder de indruk was van de 'skills' van Wolf, dit CD'tje, ergens op een rommelmarkt. De muziek, die ik al redelijk kende door de documentaire, bleek inderdaad erg goed. Maar dan vraag je jezelf af; hoe kan je muziek slecht vinden van iemand die zó je sympathie heeft gewonnen.

I have a little red rooster, to lazy to crow for day