Op de één of andere manier staat dat volgeproduceerde, bombastische geluid een beetje tegen. Erg zonde van haar prachtige stem. Het eerste en laatste nummer vind ik overigens wél erg mooi. Misschien kan ik nog door die productie en instrumentatie luisteren, zodat ik in elk geval de liedjes hoor. Haar talent als liedjesschrijver is onmiskenbaar, maar haar eerste plaat blijft toch mijn favoriet.

Negen erg mooie liedjes, over twijfel en grote steden. Haar stem klinkt enigzins verbitterd, maar toch ook warm. Het pianospel is soms rustig, dan weer enigzins stuwend. Mijn favoriete nummers zijn NY, een ballade over New York(calling me pretty names, New York), en Once I Was A Serene Teenage Child(don't take off your pants, 'cause I don't wanna see it), wat een toch ietwat pijnlijk nummer is, zeker nadat ze op Motel Mozaique vertelde dat al haar teksten min of meer waargebeurd zijn.

Één verschikkelijke draak staat er helaas ook op: Come Another Night. Wat klinkt alsof Trijntje Ossterhuis een uptempo jazznummer zingt, kan dat ooit goed gaan? Dat doet daarentegen weinig af aan het feit dat Frida Hyvönen één van mijn favoriete zangeressen is.
Verbitterde schoonheid, dat zeg ik.

4,5*