Ik mag er toch stukje bij beetje op terugkomen. Laatst heb ik de plaat weer eens opgezet, en het klinkt toch beter dan in mijn herinnering. Het roept associaties met 60s garage, Velvet Underground en postpunk op, allen door elkaar gemixt en gespeeld door een zootje muzikanten met een quasi-nonchalante en coole blik, langharig tuig met leren jackies. Het is nog wel enigszins langdradig, maar misschien zit er zelfs wel een 4* in.

Wat gek is, is dat het lijkt of die plaat die ik twee jaar geleden heb gehoord de opvolger is. Die lijkt erg op deze, maar dan met minder sterke songs. Aan de andere kant zou het wel betekenen dat die ook nog wel eens wat zou kunnen groeien. Het was de afgelopen dagen wel fijn om weer wat vuige rock&roll door mijn speakers en oordoppen te blazen, want ik heb daar de laatste tijd niet veel van gehoord.

Het ís ook alleen maar nieuwsgierigmakend. Compleet geflipt van catchy popdeuntjes in een absurd jasje tot compleet structuurloos gebabbel door een rare stem. Ik weet bij de Residents nooit wat ik moet verwachten, maar verheug me wel op hun optreden eind november in Den Haag

Vind hem sowieso een erg mooie verschijning. Eeuwig zonde dat hun optreden op pukkelpop door Metallica flink verpest is.

Het heeft er wel gezorgd dat ik naar deze muziek op zoek ben gegaan. Dat is ook wat waard. Het doet me meer dan bijvoorbeeld Nick Cave, waar ik het vergeleken mee zie worden. De teksten zijn donker, depressief en regenachtig. Het geheel is erg mooi geinstrumenteerd en ook wel beklemmend.

Dat stukje tekst in The Not-Knowing bezorgt me op de ene of andere manier altijd weer een brok in m'n keel:
Hey, I've been wondering
Where you go so late at night
And hey, I've been hoping
You'll be thinking of me no matter what the time
And hey, I'm not listening
When you tell me there's no more words to say

Nadat ze zich op pukkelpop geweldig voorstelden ('Hello, we're Two Gallants ... or well ... sometimes actually'), ben ik op zoek gegaan naar hun platen. De opvolger moet ik nog luisteren en het debuut ook, maar almachtig wat is dit een geweldige plaat! Lang, hard, meeslepend, intens en die zanger heeft me toch een prachtige stem. In de toekomst zit er waarschijnlijk nog wel een hoger cijfer in, eerst maar flink luisteren.

De teksten vallen op, het zijn teksten die proberen over-filosofisch te zijn, en ook erg intellectueel proberen te zijn. Dit gevoel blijft, al besef je wel dat Typhoon er wel iets mee bedoelt. Hij probeert zijn gevoel uit te drukken zonder daarmee straight-forward te rappen. De teksten zijn niet 'recht-voor-je-raap', maar na meerdere luisterbeurten begin je wel de mysteries van Typhoons teksten te ontrafelen.

Ook de beats zijn steengoed, het is een factor op dit album waar eigenlijk vrijwel niets op aan te merken is. Ze varieren, maar weten ook de toon te zetten voor de sfeer van dit album. Een overkoepelende sfeer is ook wat Typhoon wilde:

"Ik wist dat ik genoeg materiaal had om tracks op een cd te zetten, maar misschien ben ik nog van een conservatievere stempel want ik vind dat een album echt één geheel moet zijn en geen samenraapsel van tracks. Ik zie een album als een boek, als een film. Vandaar ook dat het boek-idee op mijn album heel erg naar voren komt. Alle teksten staan erin en elk nummer is een soort hoofdstuk: je duikt erin en komt in een soort film terecht."
- Typhoon, in State Magazine

4*