Hoewel mijn stem 'maar' 4* is, luister ik dit toch eigenlijk waanzinnig vaak. Het stukje van 'Falling Into the Sky' tot 'I Could Be Nothing' is ronduit geweldig. De samenzang, melancholieke stemmen en de subtiele instrumentatie zorgen in die nummers ervoor dat het zich pakweg kan meten met mijn top10-materiaal. Gek genoeg lukt dat bij de rest van de nummers nog niet. 'Lets Trade Skins' vind ik bijvoorbeeld geweldig, maar de rest van de nummers zijn eigenlijk niet meer dan gewoon mooi. Niet de pracht van Falling Into The Sky, bijvoorbeeld. Het rare is dat mijn favorieten niet eens heel anders klinken dan de rest, maar ze hebben denk ik toch iets speciaals, alsof ik ze altijd op het juiste moment op de juiste plek hoorde. Die 4* blijft voorlopig staan, totdat ik de andere nummers ook op het juiste moment hoor en alles op zijn plaats valt.

Warm, sfeervol en dromerig. Boratto serveert (zoals hij vaker doet) een ruime twee uur melodieuze minimaltechno. Op de eerste cd versnelt hij pas bij track 9, waarna de sfeer aan dromerigheid inboet maar het gejheel wel veel speelser en dansbaarder klinkt dan eerst. Hoogtepunt van het tweede schijfje is ongetwijfeld de finale met achtereenbolgens Boratto/The Field/Sacha Funke/Supermayer, waar je echt de ene na de andere heerlijke climax te verduren krijgt. Het blijkt maar weer hoe waanzinnig goed een track als 'Over The Ice' is, zeker wanneer hij er zo prachtig in wordt gemixt. Ideale plaat voor zomeravonden.