Met die clip van Show Monaco in het achterhoofd, en vanochtend het hele album afgedraaid kan ik niet anders dan naar 4* verhogen. Het wordt constant te flauw voor woorden, maar toch ontdek ik steeds leuke woorden etc. die ik eerder niet hoorde. Sowieso blijkt Fabergé best nog kennis van zaken te hebben in bijvoorbeeld de ode aan de analoge fotografie 'Ich Clack Dich'. Verder kan ik erg genieten van de gierigheid inn Jean Pierre la Bouche en Sachen (alles ist für mich) en komt Beautiful People als ein gottenes Geschenk uit de hemel vallen. Die complete onzin van 'Captive de ton Chiffre' is ook erg leuk (emprisoné dans un calculation)
Op de één of andere manier kom ik er steeds meer achter dat hier maar weinig nummers opstaan die ik slecht vind. Tot nu toe voornamelijk Kickstart le Brommer (maar dat is dan weer een geweldige titel) en Breakfast (maar die heeft dan weer een toffe clip).

Als het zo doorgaat zie ik dit album best nog op 4,5* eindigen, veel leuker dan ik eerst dacht. De perfecte soundtrack voor franse plattelands-disco's

Lost among the subway crowds, I tried to catch your eye

Jesus was a sailor, when he walked upon the water
and all man will be sailors until the sea shall free them

Don't turn on the light, you can read their adress by the moon

I met a man who lost his mind, in some lost place I had to find

And then I confessed that I tortured the dress, that you wore for the world to look through

De mystieke teksten, in combinatie met de stem van Cohen zijn ongelooflijk ontroerend. De subtiele begeleiding, de koortjes en het donkere stemgeluid maakt alles nog mooier dan het is.
De laatste drie nummers behoren tot de mooiste nummers ooit geschreven.

Op de Greatest Hits LP van Leonard Cohen die ik op een kille herfstavond in de platenkast van mijn vader vond staat het nummer Famous Blue Raincoat waar ik eerst helemaal niks aan vond, maar wat langzaam beter werd dan mijn favoriet op het eerste oor So Long, Marianne.

Jane came by with a lock of your hair,
she said you gave it to her

De onheilspellende tekst van Famous Blue Raincoat deed me naar dit album grijpen, want ik was er heilig van overtuigd dat dit album méér was dan alleen Famous Blue Raincoat, ik hoopte zelfs op een album van het kaliber Songs of Leonard Cohen.

Er was inderdaad meer, neem nu Diamonds in the Mine, wat word ingeluid met een olijk sixties melodietje, ook de voor Cohen karakteristieke achtergrondzangeresjes laten weer van zich horen, alles in deze beschrijving lijkt erop te wijzen dat dit een normaal, braaf liedje is, ware het niet dat Cohen zijn stem compleet vervormd, als een soort van beest klinkt dat wil ontsnappen, maar een strop om zijn nek heeft.

Ook Let's Sing Another Song, Boys is weer een raadselachtig nummer, het is nog nooit gebeurd dat een zanger mij met een outro van anderhalve minuut slechts la, la, la zo erg weet te boeien, of zelfs overompelen eigenlijk.

Als ik deze LP nog een aantal keer draai, kom ik tot de conclusie dat dit Cohen op z'n best is, en dat ik dit waarschijnlijk nog vaak zal draaien. Het zijn 'songs' waar menig zanger van het type Assurancetourix(de bard uit Asterix & Obelix), menig singer-songwriter die geen plaat vol boeiende nummers kan uitbrengen en menig pop-idool nog veel, erg veel van kan leren. En ik beloon Leonard Cohen met een hoge score.

Cynisch, nonchalant en arrogant. Het wordt alleen maar leuker als er dan nog ska-sampletjes bij worden gevoegd en trutjes, exen en broertjes er flink van langs krijgen. Pak je fiets, doe je koptelefoon op en fiets door de stad. Loop door het park terwijl je luistert naar die bad-ass Lily, not big, but very clever.
Bubblegumpop die recht in je kruis trapt.

Het album klinkt lelijk, maar als je kijkt naar de thematiek van die teksten van Lou (geweld, lust), dan passen die megalomane gitaren daar goed bij. De dictie van Lou Reed, die spelenderwijs tussen dat gitaargeweld doorglipt, is onovertroffen. De woorden die hij gebruikt verraden een soort misplaatste grandeur - dat is precies datgene waar ik Metallica altijd mee associeer. Een minpuntje daar is - van wat ik ken - dat de zang ook nog eens spuuglelijk klinkt. Hier is Lou eigenlijk in goede vorm, wat betekent dat dit volgens mij het beste Metallica-album tot nu toe moet zijn.

Bovendien slaagt het album wonderwel in wat het wilt uitdrukken. Buiten de intenties van de teksten om, doet dit mij denken aan bondage in Pruissische vorstenhuizen, aan een verschroeide aarde, aan de Orks in Lord of the Rings, aan machtsmisbruik, en nog veel meer. Het is allemaal niet echt esthetisch, of jaagt in ieder geval geen gangbaar idee van esthetiek na, maar dat hoeft ook niet. Het is onzin dat een kunstuiting mooi zou moeten zijn, om te slagen in wat het wilt uitdrukken.