Recensie | Yves Berendse – Voor Altijd | Nieuweplaat.nl

Toen Nieuweplaat in november 2017 voor het eerst schreef over zanger Yves Berendse had het merendeel van de redactie – eerlijk is eerlijk – niet de overtuiging dat we hier van doen hadden met een rijzende ster in wording. Met het lied Terug In De Tijd heeft Berendse ons ongelijk meer dan aangetoond. Het lied behaalde in oktober vorig jaar uit het niets de nummer 1-positie in de door AVRO/TROS samengestelde Nederlandstalige top 1000 aller tijden. Hij versloeg daarmee klassiekers als Kleine Jongen van André Hazes en Het Dorp van Wim Sonneveld.

Hoe voor de hand liggend het ook geweest was, heeft Berendse ervoor gekozen deze hit niet te bestempelen tot albumtitel. Om een of andere reden wekt dat sympathie op. Iets dat sowieso aan de goedlachse, charmante zanger lijkt te kleven: zijn gunfactor overstijgt zijn lichaamslengte. Voor Altijd heet het tweede album van zijn hand.

Voor Altijd gooit direct alle remmen los met de aanstekelijke opener Hoe Zou Het Zijn Geweest. Een lied over de liefde en/of het verlies ervan, zoals ook alle overige tien tracks op deze plaat (en tevens de twaalf op zijn debuutalbum Het Einde Van Het Begin). Hoe Zou Het Zijn Geweest klinkt als een uptempoversie van Phil Collins’ Something Happened On The Way To Heaven, waarbij in beide nummers de blazers onmisbaar zijn. Vervolgens is het de beurt aan de neo-klassieker Terug In De Tijd, waarvan ook nog een prima akoestische versie te horen is als afsluitende track. Uiteraard ontbreekt ook zijn succesduet met Emma Heesters niet. Grote kans dat we ook Alleen Met Jou – net als Terug In De Tijd – terug gaan horen in de komende editie van de Top 2000.

Dan is het tijd voor de eerste ballad. Denk Jij Nog Aan Mij volgt het gebruikelijke receptuur: piano-intro en couplet, refrein, invallende drums bij het tweede couplet, brug, refrein zonder drums, refrein met drums en aanzwellende violen en kort outro. Weinig mis mee, maar wellicht wat braaf binnen de lijntjes gebleven. Een tweede poging met Voorgoed Voorbij doet het wat dat betreft veel beter. Deze ballade heeft meer zeggingskracht die in de verte doet denken aan Rob de Nijs. ‘Ik pak de telefoon en hoor je stem/Ik wil zeggen dat ik het ben, maar ik weet niet hoe.’ Berendse lukt het in dit lied voortreffelijk om in simpele, maar secuur doordachte bewoordingen het gevoel van onmacht over te brengen.

Het laatste lied (de akoestische uitvoering van Terug In De Tijd buiten beschouwing latende) is Hoe Kan Het. En hoewel het lied op zichzelf energiek klinkt, is de energie wel een beetje uit de plaat. De jaren tachtig yachtrock/disco-beats, de blazers, de zoveelste ode aan de liefde; na elf tracks kennen we het wel zo’n beetje. Niet dat het slecht is, zeker niet, maar net iets teveel ‘one-size-fits-all’.

Op Voor Altijd doet Berendse waar hij goed in is. En wie kan hem dat kwalijk nemen als je kijkt en luistert naar de successen die hem dat de laatste twaalf maanden heeft opgeleverd. Voor Altijd zal geen grootspraak van hem zijn met betrekking tot die nummer 1-positie in de Nederlandstalige top 1000 aller tijden, maar Nieuweplaat waagt zich niet meer aan uitspraken daaromtrent. We zaten er tenslotte al eerder goed naast. Al met al is Voor Altijd gewoon een charmante en sympathieke plaat geworden, gelijk de maker ervan.

Recensie | Stef Bos - Kaartenhuis | Nieuweplaat.nl

Het is inmiddels vijfendertig jaar geleden dat Stef Bos zich de vraag stelde ’Is dit nu later.’ Verstoppertje spelen doet hij allang niet meer, zoveel werd al duidelijk op zijn vorige plaat Bitterlief. En die lijn trekt Bos door naar het rustige en klein gehouden album Kaartenhuis.

Anders dan op al zijn voorgaande studioalbums klinkt Kaartenhuis meer uitgekleed. Die sfeer wordt vooral gecreëerd door de afwezigheid van drum- en baspartijen. Een zekere verstilling heeft zich meester gemaakt van Bos – iets wat vaker voorkomt bij artiesten die in een latere fase van hun carrière terecht komen. Hierdoor wordt de verhalende zing-praat-vertelvorm van Bos extra benadrukt en krijgt dit album nog meer melancholische lading dan gebruikelijk voor hem.

Negenendertig minuten lang draait deze lp haar toeren rondom bekende thema’s in het werk van Bos: afscheid, tijd, zwaartekracht, loslaten. Maar er dient zich ook een tot nu toe wat minder bezongen thema aan: spijt. ‘Ik heb misschien te vaak mijn kaarten ingehouden/Mijn hart niet uitgespeeld’ klinkt in het refrein van het innemende en ingetogen openingslied Kaartenhuis. De enige tot nu toe verschenen single van deze lp is Het Leven Moet Een Wals Zijn. Het is het lied met de meest in het oor springende klankkleur die een beetje leunt tegen de Arabische sfeer van Tamino’s album Every Dawn’s A Mountain. Het Leven Moet Een Wals Zijn voelt spannender dan de andere nummers op Kaartenhuis en is boeiend, verrassend en hopelijk niet eenmalig.

Na het beluisteren van Opeens Staat Alles Stil en Eindeloze Stroom Gedachten ontkom je er bijna niet aan om een verbinding te leggen met Boudewijn de Groot. Niet zo zeer in zang, maar wel in de intieme vertelvorm die De Groot ook op zijn laatste album Windveren meermaals toepaste; monologen met muzikale omlijsting. Het geeft Kaartenhuis als geheel gewicht zonder dat het drukkend of beklemmend wordt. In het lied Eindelijk Ben Je Vrij bezingt Bos een overleden dierbare. Opvallend is dat hij dit niet doet met zijn gebruikelijke Bosiaanse woordspelingen, maar dat hij een ode heeft geschreven die veel dichter op de huid voelt. Het maakt dit lied persoonlijk invoelbaar en toch tegelijkertijd universeel verbindend. Uiterst sterk schrijverschap en verfijnd geproduceerd.

Ik Zing en het instrumentale Tijd Om Stil Te Staan zijn de afsluitende twee liedjes op Kaartenhuis en komen – in vergelijk met de voorgaande negen tracks – niet optimaal uit de verf. Bij Ik Zing heeft dat voornamelijk betrekking op wat stichtelijk klinkende koor richting het einde van het lied. Een soort canticum dat op deze plaat niet passend of gepast voelt. Bij Tijd Om Stil Te Staan is de intentie wel duidelijk; een moment van bezinning om de gevoelde gevoelens en gedachte gedachten zacht te laten landen als het album haar einde nadert. Alleen duurt het slotakkoord slechts anderhalve minuut, dus is het flink haast maken met die landing. Daar had best nog wel een anderhalve minuut aan toegevoegd mogen worden.

‘En de meesten zijn geworden wat ze toen niet wilden zijn’ zong Stef Bos vijfendertig jaar geleden in het eerder genoemde Is Dit Nou Later. Stef Bos is dat ons inziens op overtuigende wijze wél geworden. Op Kaartenhuis laat Bos horen nog steeds een uniek dichterlijk verhalen-vertellende troubadour te zijn, maar wel een die al schrijvend steeds dichter bij de kern van zijn metier weet te geraken. De spaarzame en subtiele productie is over het algemeen stemmig en kalm, waarmee het voeding geeft aan de kleine melodielijnen en reflectieve songteksten. Kaartenhuis is een sterk, solide en breekbaar album dat minstens zo stevig staat als een Belgisch belfort.