https://www.nieuweplaat.nl/album/the-last-dinner-party-from-the-pyre/

Er zijn in 2024 weinig debuutalbums geweest die meer indruk hebben gemaakt dan dat van The Last Dinner Party: Prelude To Ecstasy. En slechts anderhalf jaar later is daar al de opvolger met de titel From The Pyre. De weinige tijd tussen het debuut en haar opvolger kan meerdere redenen hebben: blakende creativiteit en het benutten van het momentum zijn er twee van. Het zorgt ervoor dat we From The Pyre enigszins met argusoren beluisteren.

De songteksten hebben, wellicht nog meer dan op de eerste lp, (wederom) een eigenaardige inhoud. Zo heeft het lied Agnus Dei (vertaald: het lam van God) een vreemde mix van Bijbelse symboliek en romantische erotiek, waarbij het klinkt alsof religieuze verering de bron is van persoonlijk lijden dat uiteindelijk leidt tot de ondergang. Een tekst die zowel geopolitiek als individueel geïnterpreteerd kan worden. Wat te denken van een openingszin als ‘Let the snake bite/Let her crawl under your skin’ in het nummer Count The Ways. De slang – een klassiek symbool van verleiding en kennis – doet hier dienst als brenger van vergif en besmetting. Daarmee verandert een liefdesverhaal met een paar pennenstreken in een doodsritueel. Op deze manier krijgen veel van de tien tracks op dit album iets Halloween-achtigs: macabere beeldtaal, theatrale overdrijving en speelse horrorromantiek.

Muzikaal wordt een minstens zo grote trukendoos opengetrokken: dramatische orkestraties, vocalen die klinken als heksenbezweringen en onvoorspelbare ritmes. Woman In A Tree en Second Best zijn exemplarisch voor al wat The Last Dinner Party aan hectische, ontregelende barokpop in huis heeft. En daarin schuilt een beetje het probleem met deze plaat: het is nieuw, het is volgepropt, en toch klinkt het als een herhaling van zetten. The Last Dinner Party beweegt zich op From The Pyre ergens tussen artpop en theatrale rockopera, met evenveel overdaad als emotie en evenveel plezier als ernst. Zelf zeggen ze daarover: “We hebben gekozen voor het maken van plezier, in plaats van het voelen van de gigantische druk na zo’n succesvol debuut.” Toch ligt het gevaar op de loer dat het vijftal, in een vlaag van overkill, je soms op de lachspieren gaat werken.

Ter compensatie (mocht het nodig zijn) heeft The Last Dinner Party richting het einde van het album nog een mooie klassieke ballade in petto met Sail Away. De slotzinnen van dit lied – ‘Take you with me anywhere/I’ll take you everywhere’ – vormen een aardig, bedoeld of onbedoeld, bruggetje naar het laatste lied Inferno. Dat nummer hangt fonetisch tegen Fleetwood Macs Everywhere uit 1987 aan, met Elton John op piano á la Tiny Dancer uit 1972. In dit slotlied worden religieuze martelaren en symbolen van lijden en zonde kriskras door elkaar gebruikt om uiting te geven aan de gedachte dat lijden een vorm van kunst is. ‘And cowardice is prettiest in a nice dress,’ zingt Abigail Morris. Ze raakt hier een alomvattend The Last Dinner Party-motief: zonde, al dan niet verpakt in schoonheid. De voorzichtige conclusie is daarmee dat From The Pyre misschien wel ’s werelds eerste echte Halloweenalbum is geworden – bedoeld of onbedoeld.

Recensie | James Morrison - Fight Another Day | Nieuweplaat.nl

Het zesde studioalbum van de Britse zanger en songwriter James Morrison, Fight Another Day, kent opvallend weinig hoogtepunten. Eigenlijk geen één. Zelf zegt hij over deze plaat: “De songs zijn ontstaan in een periode van worstelingen met mezelf en het dagelijks vechten om licht te vinden na een lange periode van duisternis.” Toen de teksten eenmaal op papier stonden en de productie van Fight Another Day in volle gang was, beroofde zijn vrouw zich in de eerste dagen van 2024 van het leven. Dat maakt luisteren naar deze lp dan ook wat ongemakkelijk: de songs gaan niet over haar (ze zijn geschreven in de periode 2022-2023), maar ergens ook wel. Daarbij komt dat je als luisteraar wél weet wat er gebeurd is, terwijl degene die het zingt en speelt dat op dat moment nog níet weet.

Enkele songtitels: Save A Place For Me, Something That I Can’t Forget, New Day en titeltrack Fight Another Day; stuk voor stuk titels die zomaar over zijn wijlen vrouw zouden kunnen gaan. In Save A Place richt de zanger zich tot een ex-partner die inmiddels een nieuwe relatie heeft. Something That I Can’t Forget zou in zekere zin over zijn vrouw kunnen gaan, maar gaat over iemand die terugkijkt op een stukgelopen relatie en zichzelf daarin de schuld geeft. New Day is een soort opsomming van een langere therapieperiode. De centrale boodschap is: laat het verleden los, word wakker uit passiviteit en grijp kansen om opnieuw te beginnen. Fight Another Day gaat over veerkracht in moeilijke tijden waarin liefde, verbondenheid en doorzettingsvermogen kracht geven. Vooral dat laatste luistert – met de kennis van nu over James Morrison – nogal wrang.

De productie helpt het geheel ook niet om op het juiste spoor te geraken. Veel overvolle liedjes, waarin een soort muur van geluid wordt opgetrokken vol galm en echo. Een van de weinige positieve uitzonderingen is Little Wings. De productie is hier in handen van Andy Platts (Young Gun Silver Fox) en dat pakt heel goed uit. De immer geweldige stem van Morrison komt volledig tot zijn recht in deze track en doet op menig moment denken aan Stevie Wonder. De mondharmonica is briljant gekozen en maakt het lied compleet. Albumafsluiter Fill My Glass is…, ja wat is het eigenlijk? Een soort Blurred Lines (Robin Thicke/Pharrell Williams, 2012), waarbij je in de eerste seconden jezelf opeens uit het niets ‘hey, hey, hey’ hoort zingen op de maat van de muziek. Het is oppassen geblazen voor Morrison als de erven van Marvin Gaye dit ter ore komt.

Fight Another Day is, gelet op de teksten waarin Morrison zingt over zijn worstelingen, misschien wel een persoonlijk album van de hand van deze 41-jarige Brit, maar dat maakt het nog niet een fijne luisterplaat. De te dikke productie zit zijn mooie soulvolle stem vaak in de weg, waardoor deze aan zeggingskracht inboet. Zodoende verwordt deze plaat tot dertien liedjes die goeddeels allemaal dienen als achtergrondmuziek. En daarvoor is James Morrison toch echt te goed, en zijn zijn teksten te eerlijk.