Recensie | Anouk – Set This Thing On Fire | Nieuweplaat.nl

Het begint bijna op een genre-revealparty te lijken als Anouk een nieuw album aankondigt. Zo ging ze de afgelopen tien jaar van trage ska en funk (Fake It Till We Die, 2016) via het Nederlandstalige album Wen D’r Maar Aan (2018) naar een meer softrock- en popsound op Trails Of Fails (2022). Een jaar later vervolgde ze haar route met het orkestraal filmisch klinkende album Deena & Jim (2023). De vraag is dus waar Anouk op haar vijftiende studioalbum, getiteld Set This Thing On Fire, mee op de proppen komt: jazz, schlager-duetten met Dennie Christian, country?

Onversneden rock is het antwoord; het genre waarmee ze zowel nationaal als internationaal bekendheid verwierf. Na een opmerkelijk en wat merkwaardig voicemailbericht in de eerste seconden van de track That’s My Heart You Hold, waarmee het album opent, schallen zware gitaarklanken je tegemoet. Anouks stem klinkt opvallend helder en scherp. Bijna vilein en vol emotie in de hogere regionen. Schoolvoorbeeld van hoe je piketpaal in de grond slaat om de toon van je album mee te verankeren.

Nauwelijks van deze muzikale overval bekomen is het de beurt aan het titelstuk. Set This Thing On Fire duurt precies drie minuten en kent een zeer kort intro. Het doet vermoeden dat dit het lied is waarmee Anouk geprobeerd heeft een tweede deelname aan het Eurovisie Songfestival in de wacht te slepen. Vorig jaar schoof zij deze ambitie niet onder stoelen of banken: ‘Ik heb een pleurisharde plaat gemaakt, maar ik weet niet naar wie ik het moet opsturen.’ Douze points voor deze opzwepende en meeslepende track!

De volgende twee tracks (Where The Mind Goes en Outrage In 3,2,1) zijn opvallend kort; net iets meer dan tweeëneenhalve minuut. Een trend die al langer gaande is en vooral wordt ingegeven door enerzijds veranderd luistergedrag en anderzijds door het gebruik van andere muziekstructuren. Maar omdat in deze twee tracks de gebruikelijke structuur overeind blijft, voelen ze beiden wat onaf, alsof te veel rekening wordt gehouden met een ander luistergedrag dan pakweg twintig jaar geleden.

Eén van de twee singles van Set This Thing On Fire die reeds zijn verschenen is Can’t Fix Repeaters. Dit lied is een aanklacht tegen hypocrisie, oppervlakkigheid en toxisch gedrag—bijvoorbeeld in relaties of sociale kringen waar mensen zich anders voordoen dan ze werkelijk zijn. ‘Good guys aren't all good/Verity’s a rarity’ zingt Anouk, waarmee ze onderschrijft dat moraliteit complexe materie is.

Richting het einde van de plaat klinkt – we waren het bijna vergeten – de hitpotentie die Anouk heeft als rockzangeres. I See You heeft een dampende funky feel met een hoog escapisme-gehalte. Tracks als deze bezitten de kracht je voor even te ontdoen van dagelijkse zorgen en beslommeringen, je mee te nemen naar een visuele dansvloer om aldaar onbekommerd op te gaan in een dansende mensenmassa. You Can’t Hurt Me is een soort discorock (à la Thunderstruck van AC/DC) die de Ziggo Dome begin september probleemloos in beweging zal krijgen als Anouk daar twee concerten geeft.

Dat Anouk het beste tot het laatst bewaard heeft, blijkt als het lied Vicky Lynn het album afsluit. ‘Will you be home for Christmas, running down the stairs/Will you be home for Christmas with sprinkles in your hair.’ Ondanks dat de betekenis van dit lied (nog) niet duidelijk is, voel je aan alles dat dit een diep persoonlijk lied is. Alleen al het gegeven dat aan kerst wordt gerefereerd zonder dat je een kerstboom voor je ziet, maar je wel het gemis van de dierbare op deze – normaliter - feestdag voelt zegt veel. Het is het slotakkoord waarmee Anouk haar status als toonaangevende rockzangeres in Nederland bevestigt, we hebben er alleen een album of vijf op moeten wachten. Set This Thing On Fire was het wachten al die tijd zeker waard!

Recensie | Elton John & Brandi Carlile - Who Believes In Angels? | Nieuweplaat.nl

Als je de leeftijd van tachtig bijna aantikt zijn er momenten waarin je zogezegd de balans opmaakt. Toen Elton John de afgelopen tijd geconfronteerd werd met gezondheidsproblemen, was dat de tone-of-voice waarmee hij de pers te woord stond. Totdat goede vriendin Brandi Carlile met het lumineuze idee kwam om samen een heel nieuw album te gaan maken in slechts twintig dagen tijd. Het resulteerde in de lp Who Believes In Angels?. Zijn drieëndertigste, haar achtste.

De eerste luisterbeurt van deze driekwartier durende langspeler staat in het teken van verbazing en verrassing. Bijvoorbeeld bij The Rose Of Laura Nyro. De eerste paar minuten ben je geneigd drie keer te checken of je de juiste lp wel hebt opgezet. The War Of The Worlds van Jeff Wayne, een gitaarsolo van Slash (Guns N’ Roses) en Beatles-achtige pianoklanken, ze passeren allen de revue in de paar openingsminuten. Maar als John en Carlile invallen hoor je direct het Elton-signatuur dat hem in de jaren zeventig en tachtig kenmerkte, maar al een album of vijf niet meer te horen was.

De twee halen iets in elkaar naar boven, zoveel is duidelijk als John als vanouds boogiewoogie uit de piano laat klinken in Little Richard’s Bible. Het plezier spat er werkelijk vanaf. Iets dat niet als vanzelf kwam. In de eerste week van schrijven en opnemen was John een brok chagrijn als gevolg van uitputting (zijn afscheidstournee was net afgerond) en de eerder genoemde gezondheidsproblemen. De omslag kwam bij het opbeurende lied Swing For The Fences. Swing For The Fences is een uitdrukking afkomstig uit het honkbal en betekent zoveel als een speler die de bal zo hard mogelijk slaat in de hoop een homerun te scoren. In dit aanstekelijke nummer wordt het in figuurlijke zin toegepast als een anthem voor jonge LGBTQ+-personen om vooral zichzelf te zijn: voluit gaan, risico’s durven nemen en groot durven dromen.

Het oeuvre van Brandi Carlile is in Nederland in kleinere kring bekend. Naar nu blijkt is dat onterecht, want Carlile is een uitstekende zangeres, zoals ze laat horen op haar solobijdrage You Without Me. Mooie, ingetogen productie met dromerige melodielijnen en dito tekst. ‘But when I met you face-to-face, none of it was true/So who am I if I’m not you?’ Aanleiding genoeg om de komende tijd haar zeven studioalbums eens goed te gaan beluisteren. In het lied The River Man horen we een Elton John die klinkt uit de tijd van zijn lp Don’t Shoot Me I’m Only the Piano Player uit 1972, met daarop de hit Crocodile Rock. The River Man laat dusdanig veel gelijkenis horen, dat je moeite moet doen het bekende ‘Laa, la-la-la-la-laa’ uit Crocodile Rock te onderdrukken.

Who Believes In Angels? sluit af met een solobijdrage van Elton John. Op When This Old World Is Done With Me reflecteert John op zijn leven en naderende dood. ‘When I close my eyes/Release me like an ocean wave/Return me to the tide.’ Wanneer John terugkijkt naar alle mooie, lelijke, liefdevolle en droevige herinneringen en deze in kleine abstracte bewoordingen bezingt, past slechts stilte en bewondering. Het is klein, intiem en berustend. Iets dat Who Believes In Angels? – zo valt op na meerdere luisterbeurten – vaker had kunnen gebruiken. Het merendeel van de tien songs zijn prima tot uitstekend, maar met net te veel bombast. Het klinkt op momenten wat overgeproduceerd. Minder is soms meer en dat principe had een aantal tracks goed gedaan. Hierdoor neigt deze plaat meer naar de kant te hangen van Carlile met bijdrage van John, dan andersom. En daar is in deze vorm en met deze kwaliteit verder weinig mis mee. Zeker niet als het Carlile hiermee meer naamsbekendheid op Europese bodem oplevert. En als je je bijna tachtigjarige stokje dan toch moet overdragen, dan maar op deze verrassende en aangename manier.