Recensie | Benson Boone - American Heart | Nieuweplaat.nl

Veel Amerikaanser dan Benson Boone wordt het niet. Met voor het oog en oor schijnbaar gemak is alles wat de man doet groots, meeslepend, over de top en theatraal. Des te opvallender dat zijn carrière – naast Amerika – nog voor de release van de single Beautiful Things, vooral vogelvlucht nam in de Scandinavische landen en Nederland. In het algemeen toch niet de landen die vooraan staan als het gaat om Amerikaans aangedikt pathos. Zijn debuutalbum Fireworks & Rollerblades (2024) – met een niet geringe lengte van drieënvijftig minuten – werd goed ontvangen, maar of dat met opvolger American Heart ook het geval zal zijn, valt zeer te betwijfelen. Deze plaat met een lengte van net dertig minuten klinkt vooral als een left-over album.

Het begin is nog wel te pruimen. Sorry, I’m Here For Someone Else, dat eind februari als eerste single van dit album verscheen, is een prima track. De mix van moderne elektronische pop en old-fashioned rock komt goed uit de verf, de melodielijn is in al zijn eenvoud direct herkenbaar en de opbouw met tempowisselingen is prettig speels. Mr Electric Blue probeert uit datzelfde vaatje te tappen, maar dat vaatje was klaarblijkelijk behoorlijk leeg. Het residu resulteert in een wat goedkope poging om een stadion-anthem te maken voor zijn reeds lopende tour, die 10 en 11 november Amsterdam aan doet.

In ongeveer hetzelfde tempo (standje haast) als de twee voorgaande nummers, passeert Man In Me de revue. Aan het eind van dit lied wordt een oude, en door Boone vaker gebezigde, truc gebruikt: richting het einde het tempo eruit halen en bijna alle instrumenten stil laten vallen. Zo eist hij de aandacht van de luisteraar op om deze vervolgens te doordrenken met tienerdramatiek in slow motion.

Als bij het horen van Mystical Magical blijkt dat voor de derde keer in vier liedjes tijd wordt ingestart met synthesizerklanken, begint enige irritatie en verveling toe te slaan. Daar bovenop zijn het de neutrale tot nietszeggende teksten als ‘Moonbeam ice cream/Taking off your blue jeans/Dancing at the movies’ die ergernis wekken. Opvallend vaak lijkt Boone tekst te zingen die gekozen is op klank en rijm, niet op inhoud. In het refrein valt enige gelijkenis te horen met Physical van Olivia Newton John uit 1981. Leuk gevonden als dat doelbewust gedaan is, maar daar mag aan getwijfeld worden. De productie van American Heart laat namelijk flink te wensen over, waardoor Boone’s vocalen minstens evenveel kanten opvliegen als je voertuig in een potje Mario Kart.

Sowieso is het bewonderenswaardig hoeveel middelmatigheid de producent in dit half uurtje weet te proppen. Momma Song bijvoorbeeld. Een glazuur-vretend zoete ballade inclusief engelenharp, die dienst doet als de kosmische verbinding tussen de zanger en zijn overleden moeder: ‘I’m holding pictures of you and that’s all that I’ve got left.’ Het vreemde is, de moeder van Benson Boone leeft gewoon! Sterker nog, ze speelt een belangrijke rol en steunt hem van harte in zijn muzikale carrière. Hier had de producent op de rem moeten trappen, want hiermee stel je de geloofwaardigheid van een overigens uitstekende zanger in de waagschaal.

Gemakshalve vervolgt de producent met de ene na de andere synthesizer-opening in de nog resterende vier tracks, waarvan alleen de laatste het benoemen nog enigszins waard is. Young American Heart heeft zowaar een tekst die een beeld schetst—al in de eerste twee zinnen: ‘I remember we were only sixteen at the time/We stole your daddy’s car the day you learned to drive.’ Het gebruik van elektrisch gitaar werkt prima en geeft deze laatste track op dit album iets dat op aangename manier neigt naar Sam Fender.

Na een half uurtje is de balans vrij snel opgemaakt. American Heart bevat de liedjes die bij de selectie van de songs voor zijn debuutalbum Fireworks & Rollerblades zijn afgevallen. En voor het overgrote deel van de tien tracks op American Heart is dat begrijpelijk. Of hij hiermee de Europese harten opnieuw weet te veroveren? Blijkens de albumtitel weet Boone het antwoord op die vraag al…

Recensie | Van Morrison - Remembering Now | Nieuweplaat.nl

Ook op bijna 80-jarige leeftijd weet Van Morrison niet van ophouden en schudt hij – voor het gehoor – met speels gemak zijn twintigste album deze eeuw (en zijn zevenenveertigste in totaal) uit zijn Noord-Ierse mouwen. Maar schijn bedriegt, want Remembering Now is vele opzichten een sterke plaat geworden. Misschien wel zijn beste sinds Days Like This uit 1995.

Remembering Now luistert als een innerlijke pelgrimage; een reis langs herinneringen, inzichten en momenten van verbinding die Van the Man gemaakt hebben tot wie hij vandaag de dag is. Dat Morrison hierin aanstekelijk plezier vindt is overduidelijk bij het horen van openingstrack Down To Joy. Dit lied is ook de openingstrack van de bekroonde film Belfast, tevens de geboortegrond van Morrison. Met Down To Joy verdiende Morrison zijn allereerste Oscarnominatie voor Beste Originele Lied (Billie Eilish ging er uiteindelijk met de prijs vandoor).

In 2005 won Jamie Foxx wél een Oscar voor zijn vertolking van Ray Charles in de film Ray. Over die Ray heeft Van Morrison het in het tweede lied If It Wasn’t For Ray; een ode aan de man die kort voor de première op 73-jarige leeftijd overleed. ‘If it wasn’t for Ray, wouldn’t be where I am today/If it wasn’t for Ray, singing Tell Me What’d I Say.’ Deze zin uit de songtekst lijkt misschien simplistisch gerijm, maar er gaat veel meer achter schuil. Bijvoorbeeld de verwijzing naar een van de hits van Charles What’d I Say, Pt. 1 & 2 uit 1959. Deze eerste twee tracks zijn een opmaat voor meer moois, zoals Once In A Lifetime Feeling: liefdesliedjes waar Morrison al decennialang patent op heeft. Soul met een vleugje folk en voorzien van een smaakvol Hammond-sausje, bespeeld door Richard Dunn. Als je bijna tachtig bent en nog kunt ontroeren met beeldzinnen als ‘Holding hands while walking in the sand/Sharing kisses at the ice cream stand’ dan ben je een hele grote. In het lied Stomping Ground fungeert Morrison als tourgids door de wijken van Belfast waar zijn jeugd zich afspeelde. Een reis waarbij hij met zachte ogen en open hart terugkijkt op zijn jonge jaren. Zonder dat hij er taal in die richting aan geeft, voel je welke betekenis deze plekken voor hem hebben. Als Morrison dan ook zelf de saxofoon aan zijn mond zet is het beeld van troostrijke weemoedigheid, uitkijkend over in mist gehulde Mourne Mountains ten zuiden van Belfast, compleet.

In 1967 bracht Morrison zijn eerste single uit: Brown Eyed Girl. Op dit nieuwe album prijkt een track met de titel When The Rains Came; overduidelijk een knipoog naar zijn debuutsingle (‘Hey, where did we go?/Days when the rains came’). Maar wie goed luistert hoort meer overeenkomsten. Niet zozeer in letterlijke tekst, maar bijvoorbeeld in de manier waarop de natuur in beide songs als metafoor dient voor de binnenwereld van de protagonist. Mist, regen, regenbogen, watervallen en zonlicht fungeren als symbolen van herinnering, troost, reflectie, verbondenheid en heimwee.

De laatste twee tracks wijken wat af van de rest, zowel in klankkleur als in sfeer. Op titeltrack Remembering Now zweeft Morrison ergens tussen poëzie en gebed. De tekst kent veel herhaling en wordt op bijna hypnotiserende wijze ten gehore gebracht. Alsof hij middels ritmische liturgie te biecht gaat bij de luisteraar. Hierdoor voelt dit lied intiem, maar misschien ook wat ongemakkelijk. Het bijna negen minuten durende Stretching Out ademt een meer Mavin Gaye-vibe en de tekst klinkt alsof deze ter plekke is ontstaan tijdens een jamsessie. Wat deze twee afsluitende tracks delen is dat ze meer experimenteel en zelfs bij vlagen sacraal klinken in vergelijking tot de voorgaande twaalf songs.

Ondanks dat deze laatste twee nummers dus een andere lading hebben, voelt het album opvallend congruent. De warme, persoonlijke en organische sfeer maken het tot een levend album dat doet vermoeden dat alle songs live in de studio zijn opgenomen. Het zijn de ‘foutjes’, de inconsistenties, de onbedoelde en spontaan opkomende geluidjes en de soms net uit het lood staande geluidsbalans die het geheel naar een hoger niveau tillen. Van Morrison klinkt op Remembering Now stilistisch vanouds. Met de zachtheid van een oude man laveert hij tussen momenten van rust, herinnering, inzicht en liefde. Tegen een achtergrond van dagelijkse ellende –of het nu ‘The Troubles’ betreft uit de eerder genoemde film Belfast of de hedendaagse conflicten; het zijn albums als Remembering Now die zorgen voor een beetje licht in het donker.

De kern van de Amerikaanse band The Doobie Brothers wordt gevormd door Patrick Simmons, Tom Johnston en Michael McDonald. In de periode Simmons/Johnston leidde dat tot internationaal succes met hits als Listen To The Music en Long Train Runnin’.  In de periode Simmons/McDonald werd de sound soulvoller met hits als What A Fool Believes en Takin’ It To The Streets.

Johnston en McDonald konden moeilijk door één deur, waardoor de unieke situatie is ontstaan dat beide bandleden in het 54-jarige bestaan van The Doobie Brothers nog nooit samen aan één album gewerkt hebben. Tot nu, want op Walk This Road treffen de drie hoofdrolspelers elkaar voor het eerst tegelijk op een en dezelfde plaat.

Nu is ‘treffen’ wat eufemistisch; het lijkt er meer op dat Johnston en McDonald elkaar gedogen. Als we de credits bij dit album erop naslaan blijkt dat beide heren zich beperken tot het zingen van liedjes die zij zelf geschreven hebben. Enige vorm van kruisbestuiving is tot een minimum beperkt. Mocht er al sprake zijn van een pikorde dan is McDonald de winnaar, want hij mag de openingstrack en tevens naamgever van de albumtitel Walk This Road voor zijn rekening nemen.

Het onmiskenbare stemgeluid van Michael McDonald is ook op zijn drieënzeventigste nog steeds om kippenvel van te krijgen. Fluweel schuurpapier afgewerkt met een vernislaagje van honing en whisky. ‘Walk this road with me/And we'll see just where it goes’ zijn de eerste veelzeggende zinnen. Alsof hij op deze manier laat blijken hoe hij tegen deze hernieuwde samenwerking aankijkt. Vrij vertaald: we zien wel waar het schip strandt. De toevoeging van gospel-zangeres Mavis Staples is niet meer dan een voetnoot, want een meerwaarde heeft het niet. Gemiste kans, want hier had Johnston een rol van betekenis kunnen vervullen. Op Angels & Mercy neemt Simmons de leadzang voor zijn rekening en laat hij de meer countryrock-sound van The Doobie Brothers horen. Het klinkt prima verzorgd, maar tekstueel wel sleets en clichématig. Je kunt er een bingokaart van opendeuren uit de popmuziek mee samenstellen. In één moeite kun je de derde track Call Me hierbij betrekken.

Is het dan een album vol kommer en kwel? Zeker niet. Tenminste, niet als McDonald de leadzang voor zijn rekening neemt. Dat geeft de songs een andere energie, beleving en overtuiging. Learn To Let Go is daar een uitstekend voorbeeld van, hoewel daar bij gezegd moet worden dat dit mede komt doordat dit lied nadrukkelijk herinnert aan McDonalds wereldhit I Keep Forgettin' (Every Time You're Near) uit 1982. Volautomatisch – voor de kenners van McDonalds solowerk – hoor je op Learn To Let Go Kenny Loggins de backingvocals zingen, hoewel daar nergens melding van gemaakt wordt.

Met The Kind That Lasts doen The Doobie Brothers een poging om ook eens uit een ander vaatje te tappen. Het resulteert in quasi-reggae die wat houterig ten uitvoer wordt gebracht. New Orleans compenseert dat, want deze prima bluesrock klinkt als The Rolling Stones in energieke tijden.

"We zijn allemaal ouder geworden. De muziek verbindt ons weer, en het verleden is geen blok aan het been meer", zo liet McDonald recent optekenen in een interview met MusiCast. Toch is dat niet hoe Walk This Road luistert. Door de tien tracks te verdelen over de drie leadzangers, in genre naar persoonlijke voorkeur, is Walk This Road een weinig samenhangend album geworden. Er lijkt eerder sprake te zijn van een gedoogconstructie dan van samenwerking. De gezamenlijke aanwezigheid van Johnston, McDonald en Simmons op dit zestiende studioalbum van de band is toch vooral symbolisch. Daarmee is deze plaat een plaat van gemiste kansen, want aan alles voel je dat er meer in had gezeten. Een gevoel dat met honing niet is weg te krijgen. Met whisky misschien.