Recensie | Laufey - A Matter Of Time | NIeuweplaat.nl

Een van de meest zichtbare gezichten van de ‘jazz revival’ die onder met name jonge artiesten gaande is, is de Chinees-IJslandse zangeres en muzikante Laufey. De eigentijdse, toegankelijke vorm waarop ze jazz niet als niche benadert maar gebruikt als stijlbron, werd twee jaar geleden met de nodige bewieroking ontvangen. Op haar derde lp A Matter Of Time permitteert Laufey zich de vrijheid om genrekaders te laten voor wat ze zijn en glijdt ze driekwartier lang soepel van crooner-jazz naar sixties-soul, via light-country naar bossa nova om tot slot weer terug te keren naar vocal-jazz. Muzikale ratatouille en nog heerlijk op smaak en temperatuur ook.

A Matter Of Time begint waar Laufey ons twee jaar geleden achterliet; zachte maar o zo overtuigende old-fashioned jazz, die klinkt alsof je het lied Clockwork al jaren kent en thuishoort in het standaardwerk The Great American Songbook. De tekst is van dagboekachtige eerlijkheid met als kroonjuweeltje ‘And nothing brings me fear like meeting with my destiny’. Deze ijzersterke opener krijgt een waardig vervolg met Lover Girl; een van de drie tracks die voorafgaand aan de release van A Matter Of Time werd uitgebracht. Bossa nova-klanken die de muzikaliteit van Laufey ten volle benutten.

Wat opvalt is dat de stem Laufey aan warmte gewonnen heeft. Ze klinkt dieper, rijper, vrijer. De kritiek op haar vorige album Bewitched was dat ze soms wat ‘royal English’ klonk (plechtig, ouderwets, bekakt). Op de meer jazzy tracks op A Matter Of Time (Clockwork, Mr. Eclectic, Carousel) is dat nog steeds zo en klinkt het natuurlijk, maar op de soulklanken van Silver Lining voelt het minder vanzelfsprekend en daarmee ook minder overtuigend. Alsof ze meer met het hoofd dan uit het hart zingt. De spaarzame ad libs die tot nu toe afwezig waren, zijn dan juist weer wél een welkome toevoeging aan de vocalen van Laufey. Carousel valt op door het gebruik van een celesta: een toetsinstrument dat lijkt op een kleine piano, maar klinkt als een klokkenspel. De klank van dit instrument kent u wellicht van de filmmuziek uit de Harry Potter-reeks. De toegevoegde zachte klanken van een accordeon geven het lied een fijne Franse sfeer.

Na het Sound Of Music-achtige interlude (Cuckoo Ballet) horen we het stempel van Aaron Dessner nadrukkelijker doorklinken in de timbre van de muziek. Tough Luck ademt een sterker popsound die nogal leunt op de laatste albums die Dessner met en voor Taylor Swift produceerde. Dat is op zichzelf niet erg en het is een welkom uitstapje voor Laufey. Zij kan op tracks als deze haar stem krachtiger en volumineuzer gebruiken. Keerzijde is wel dat het uptempo-popgeluid nog niet echt soorteigen voelt en tijd nodig heeft om comfortabel te worden voor deze zesentwintigjarige zangeres. Clean Air valt op om heel andere redenen; het taalgebruik. De brave toon in zinnen als ‘Lord knows I’ve suffered’ wordt afgewisseld met rauwe zinnen als ‘Get the fuck out of my atmosphere’. Voeg daaraan toe een mierzoet John Denver-country arrangement en lichte verwarring ligt op de loer.

Dat Laufey op A Matter Of Time haar vleugels uitslaat en voorzichtig flirt met andere genres dan te horen waren op haar veelgeprezen album Bewitched, valt te prijzen. Niet elke poging pakt even goed uit, opvallend genoeg zonder dat dit afbreuk doet aan het luisterplezier van de veertien tracks. A Matter Of Time is een plaat geworden waarop Laufey haar ambitie voor de toekomst uiteenzet: Laufey wil meer. En een Laufey die meer wil, smaakt naar meer.

Recensie | Maroon 5 - Love Is Like | Nieuweplaat.nl

De trend van liedjes korter houden dan drie minuten die zich al enige tijd voordoet in de popmuziek, is ook Maroon 5 ten deel gevallen. Andere bands in de muziekgeschiedenis hebben aangetoond dat dit heel goed kan uitpakken. Neem bijvoorbeeld het twee minuten en twintig seconden durende Blackbird van The Beatles uit 1968. Nu zullen we die track niet als meetlat gebruiken om alle liedjes op het nieuwste album Love Is Like van Maroon 5 aan te meten, want dan zouden ze stuk voor stuk door de hoeven zakken. Maar welke kwaliteitsmeetlat je ook gebruikt, er blijven teleurstellend weinig tracks op Love Is Like overeind staan. Hideaway als openingstrack doet dat wel. Een zorgeloos palmboom-poplied volgens Maroon 5-basisreceptuur. ‘We could just hide away/You and me, we can find a way/Take this permanent holiday’. Rijmschema AAA; weinig creatief, maar in dit lied sorteert het het gewenste effect, dus doel bereikt.

Titelsong Love Is Like maakt gebruik van een sample van het nummer Silly, Wasn’t I van Valerie Simpson (dezelfde sample gebruikte 50 Cent in zijn track Best Friend). De bijdrage van Lil Wayne op Love Is Like is slim geproduceerd en de ietwat gedateerde sound maakt dat dit lied makkelijk in het gehoor ligt. Hierdoor heeft deze track een hoge ‘playability’ voor radiostations.  Maar daar blijft het dan ook wel zo’n beetje bij voor wat betreft de hoogtepunten op deze plaat, want wat daarna nog volgt heeft een veel te hoog dertien-in-een-dozijn-gehalte. Zelfde thematiek, zelfde songstructuur, zelfde voortkabbelende tempo. I Like It bijvoorbeeld (in samenwerking met Sexyy Red) leunt sterk op een sample van The Festivals (Take Your Time) en ademt doelbewust dezelfde sfeer als Levitating van Dua Lipa. Aardig geprobeerd, maar al luisterende bekruipt je toch een gevoel van gebrek aan creatief intellect met een vleugje gemakzuchtig meeliften op het succes van een ander. Maroon 5 onwaardig en daar verandert een lied als California, een onhandig eenvoudige ballade waar je als Golden State niet mee geassocieerd wil worden, ook niets meer aan.

Dat slechts één lied de drie minuten haalt op Love Is Like kan drie redenen hebben. Ten eerste kan het een artistieke keuze zijn om zodoende een compacte luisterervaring te creëren, waarbij alles strak is geproduceerd en niets overbodig is. Dit argument kan al na de eerste luisterervaring van dit negende studioalbum van Maroon 5 overboord, hoewel de productie op zichzelf niet verkeerd is, wel eenzijdig. Ten tweede kan het – met oog op de kracht van sociale media -  een marketing- en streamingstrategie zijn: korte tracks die gericht zijn op zoveel mogelijk herhaling (lees: inkomsten). Vanuit commercieel oogpunt slim, maar voelt creatief nogal mager. En dat brengt ons bij de derde – meest voor de hand liggende – reden: de band heeft simpelweg weinig te melden en blijft veilig binnen de grenzen van het ‘merk’ Maroon 5.

Met name redenen twee en drie zorgen ervoor dat totale lengte van Love Is Like uitkomt op een beschamende zevenentwintig minuten. Minstens de helft van deze speelduur betreft songs die dusdanig formulematig klinken, dat ze even vluchtig zijn als aceton. Na het minstens zo teleurstellende album Jordi uit 2021 lijkt Love Is Like helaas af te stevenen op een nieuw dieptepunt in het oeuvre van Maroon 5.