Baest was mij tot het verschijnen van dit derde album nog onbekend, maar zo te horen heb ik daar toch wel echt wat aan gemist!
De jonge Denen weten namelijk wel hoe je een potje smerige, groovende old school death metal maakt. Potverdikke, wat een fijne riffs, rochelgrunt, pakkende leads en, niet te vergeten: tempowisselingen. Het enthousiasme spat er vanaf, evenals de overduidelijke verering van de groten der death metal-aarde. Misschien wel door dat laatste punt doet de band me ook sterk aan Bloodbath denken. Originaliteit is dus misschien niet het sterkste punt hier, maar who cares? Als je zulke sterke, geïnspireerde en energieke songs weet te schrijven en uit te blaffen, hoor je mij met geen mogelijkheid klagen. Hooguit mijn nekwervels.

Een lichte teleurstelling, wat mij betreft, deze nieuwe Blues Pills. Ik kan me niet helemaal vinden in de radicale onvoldoendes die hierboven gegeven worden, maar ook niet in de termen waar de Aardschok mee strooit.
Productioneel is er wat mij betreft te veel gekozen om de gitaar naar achteren te plaatsen, terwijl de -overigens zeer sterke- zang en het orgel naar voren gehaald zijn. Dat haalt veel energie weg uit de muziek, wat niet had gehoeven. Aan de composities ligt het namelijk niet. Geef het een paar luisterbeurten en dan is hij zo beroerd nog niet. Maar zo goed als de voorganger? Nee, dat is hij niet.

Wow. Wat een plaat. Ik ben momenteel aardig geobsedeerd door het debuut van de drie zeer krachtige individuen achter de naam boygenius. Dat ze alledrie in staat zijn tot het schrijven van goede songs met prachtige teksten, hadden ze al bewezen. Maar op 'The Record' komt het wel heel mooi samen allemaal.
Natuurlijk is productie altijd een kwestie van smaak, maar wat mij betreft is die precies wat de nummers nodig hebben. De gitaarsound, de subtiele effecten, de drumsound, de elektronische toevoegingen hier en daar, de prachtige harmonieën, alles klopt.
Het is waar dat de singles de absolute prijsnummers zijn en wat dat betreft snap ik de lichte teleurstelling van sommigen over het geheel wel, maar ik vind de overige albumtracks ook prachtig en na vele luisterbeurten kan ik niet anders dan concluderen dat 'The Record' een mooi rond geheel is. Het draagt zijn zijn titel volledig terecht.
Dit is er een voor de jaarlijsten. Daarnaast zou het mij sterk verbazen als dit niet een nieuwe klassieker is, waar we over twintig jaar nog niet over uitgesproken zijn. Ik ben in ieder geval nog lang niet uitgeluisterd!

De mannen van Byzantine hebben eindelijk weer - terecht - een onderdak gevonden en wel bij Metalblade. Na twee albums in eigen beheer te hebben uitgebracht, is 'the Cicada Tree' dus weer de eerste release op een heus label. De inspiratie van bandbaas OJ, die al niet misselijk was op de laatste werken van Bizantine, heeft er misschien nog wel een kleine boost van gekregen. Het resultaat is een zeer fijne plaat vol goede songs met een kop en een staart en een goede balans tussen bruut beukwerk met vette riffs en prachtige melodieën. Een verfijnd werkje dus, die Cicada Tree. Laat de erkenning voor deze band nu eindelijk maar eens komen!