Ik was enthousiast toen ik las dat er een nieuwe Witchcraft in aantocht was, maar bij het beluisteren van het vooruitgeschoven 'Elegantly Expressed Depression', werd mijn enthousiasme al enigszins getemperd. Ik had gehoopt dat de registers wat meer opengetrokken zouden worden, maar Magnus Pelander dacht daar anders over.
Nu, een hele luisterbeurt later, kan ik stellen dat me ontgaat waarom dit onder de noemer van Witchcraft is uitgebracht. Pelander had immers ook een solocarrière waar hij al eerder een lastig door te komen akoestisch album mee uitbracht. Het had mij in ieder geval een teleurstelling bespaard, want met 'Legend' of 'Firewood' heeft dit niets te maken.
'Black Metal' is een mooie ironische titel voor dit ingetogen, zeer minimalistische werkje, maar ik ben benieuwd of er veel harten zijn die van dit zeer persoonlijke baksel sneller gaan kloppen. Het mijne in ieder geval niet.

Withering Surface stamt uit de hoogtijdagen van de Gothenburg-sound, maar komt uit Denemarken. In het kielzog van de grote Zweedse bands wist de band in de jaren negentig wel wat te doen, maar verder dan de status 'cult' zijn ze niet gekomen en na verloop van tijd gooide men dan ook de handdoek in de ring.
In 2020 was er ineens een nieuw album en dat is voor de liefhebbers van het genre een prettige ontwikkeling. Want songs, productie en artwork: alles was nog nooit zo goed bij de releases uit de vorige incarnatie.
De 9 tracks klinken geïnspireerd, bijten fel van zich af en kennen voldoende goede riffs en melodieen om te blijven boeien. Het geheel doet me af en toe wat aan de nieuwere In Flames denken, maar dan toch wel een stuk meer death metal, dus dat zit dan wel snor. Goed spul.
En in de categorie trivia: op de melodeath-powerballad (bestaat zoiets eigenlijk?) 'I'll Soon Be Gone' doet de dochter van de zanger mee en het artwork is van (ex-Dark Tranquillity gitarist) Niklas Sundin. Het is maar dat je het weet.