Na alle horrorverhalen (en bijpassende stemmen) hier toch maar eens mijn oor te luisteren gelegd. Ik ben nooit een die-hard fan geweest, maar heb de band altijd zeer kunnen waarderen, hoewel hun albums slechts zelden in hun geheel moeite waard waren.
Heeft de band met 'Medicine at Midnight' nu echt zo'n draak van een plaat gemaakt? Om maar snel naar de conclusie te springen: nee. Goed, het heeft allemaal wel eens geïnspireerder, bevlogener en vooral harder rockend geklonken, maar dat betekent niet dat het nu alleen ongeïnspireerde bagger is.
Het geheel klinkt zeker wat poppier dan de band vroeger klonk en bij vlagen is het echt even wennen, maar er zitten ook genoeg herkenbare momenten bij, waar de registers gewoon even ouderwets open gaan.
Dat Dave en co. hier gepoogd hebben om geen herhaling van zetten te doen, siert ze. Dat het niet altijd even geslaagd uitpakt: ach. Misschien moeten we het nog even laten rijpen.
Concluderend: zeker niet de beste van Foo Fighters, maar ook geen zware onvoldoende waard. Voor nu drie sterren.