Een jankend slechte recensie in de Aardschok (meneer Verhuysen, volgens mij is uw mening over metal niet meer wat het geweest is) deed mij benieuwd worden naar deze cd.
En zoals wel vaker zat de Aardschok er behoorlijk ver naast en tonen Jelencovich en de zijnen zich andermaal slagvaardig en sterk op dit album. Hard, rauw en wat industriëler dan we gewend waren, maar zeer overtuigend. Ik ontwaar zelfs een vleugje Meshuggah in 'Logocide'. Wat mij betreft is dit gezelschap nog lang niet afgeschreven!

Een nieuwe Metallica is een gebeurtenis, of je de band nu een warm hart toedraagt of niet. Een band van dit formaat zorgt met iedere release op zijn minst toch weer voor een flinke rimpel in de vijver. Zo ook met 72 seasons.
Veel is al gezegd; te lange nummers, te veel herhalingen, Lars is strakgetrokken (de zang van James trouwens ook, maar daar hoor je nooit iemand over), Kirk soleert lui, etc. Veel van deze kritiekpunten kan ik of wil ik niet weerleggen. Maar ik hoor ook een band die na ruim vier decennia nog steeds veel plezier heeft in wat ze doen en dat duidelijk alleen nog maar doen 'omdat dit nu eenmaal is wat ze doen'. Over het cathartische karakter van muziek maken heeft het verslavingsgevoelige opperhoofd Hetfield zelf al genoeg gezegd.
Iedere vergelijking met de albums uit de hoogtijdagen loopt daarom meteen mank. Dit is geen band die krampachtig probeert die hoogtijdagen te benaderen, dit is een band die maakt wat ze op dit moment kunnen en willen maken. En wij, de buitenwereld, moeten het daar maar mee doen.
Het levert inderdaad een lang album op, dat bij vlagen echt wel wat korter had gekund en dat regelmatig opzichtig citeert uit vier decennia eigen werk, maar dat ook een aantal erg sterke songs kent en tijdens de laatste twee tracks zelfs zorgt voor een aantal heuse kippenvelmomenten.
Kortom, het moge duidelijk zijn dat 'the Yellow Album', zoals ik voorstel dat we hem vanaf nu gaan noemen, er zeker mag zijn van mij. Ik durf zelfs te stellen dat dit hun beste album van de 21e eeuw is.