Paradise Lost behoort al sinds een eeuwigheid tot mijn absolute favorieten, dus een nieuwe worp van dit gezelschap is altijd iets waar ik reikhalzend naar uitkijk. De laatste drie, vier, albums waren voor mij allen raak en hoewel de band zich daar niet echt meer op nieuw en onbekend terrein waagde, vond ik het stuk voor stuk waardevolle toevoegingen aan hun oeuvre. Kortom, de verwachtingen waren ook deze keer hoog.

Na de plaat een paar keer van voren naar achteren te hebben beluisterd mag ik zeggen: mijn verwachtingen zijn ingelost. Ook dit keer geen hele grote verassingen in de zin van experimenten in stijlen waar de band zich niet eerder aan waagde, maar wel een collectie prachtige songs die citeren uit alles wat Paradise Lost eerder heeft gedaan.

Een dergelijke keuze zou een vreemd allegaartje van stijlen opleveren, zou je kunnen denken, maar dat doet het niet. De flow van het album is fantastisch; de songs vloeien mooi in elkaar over en nooit wordt er ergens een wending genomen die niet klopt of vreemd voelt. Tel daarbij op een schitterende productie, het boven alle kritiek verheven muzikantschap van de heren, en je kunt stellen dat Paradise Lost andermaal een zeer sterk album in elkaar gezet heeft. Alle ingrediënten die de band de afgelopen dertig jaar zo populair maakten zijn hier in een pan gegooid en het soepje dat daaruit is gekomen smaakt mij verdomd lekker!