menu

Hier kun je zien welke berichten knoltor als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Blues Pills - Lady in Gold (2016)

3,5
Een lichte teleurstelling, wat mij betreft, deze nieuwe Blues Pills. Ik kan me niet helemaal vinden in de radicale onvoldoendes die hierboven gegeven worden, maar ook niet in de termen waar de Aardschok mee strooit.
Productioneel is er wat mij betreft te veel gekozen om de gitaar naar achteren te plaatsen, terwijl de -overigens zeer sterke- zang en het orgel naar voren gehaald zijn. Dat haalt veel energie weg uit de muziek, wat niet had gehoeven. Aan de composities ligt het namelijk niet. Geef het een paar luisterbeurten en dan is hij zo beroerd nog niet. Maar zo goed als de voorganger? Nee, dat is hij niet.

Byzantine - The Cicada Tree (2017)

4,5
De mannen van Byzantine hebben eindelijk weer - terecht - een onderdak gevonden en wel bij Metalblade. Na twee albums in eigen beheer te hebben uitgebracht, is 'the Cicada Tree' dus weer de eerste release op een heus label. De inspiratie van bandbaas OJ, die al niet misselijk was op de laatste werken van Bizantine, heeft er misschien nog wel een kleine boost van gekregen. Het resultaat is een zeer fijne plaat vol goede songs met een kop en een staart en een goede balans tussen bruut beukwerk met vette riffs en prachtige melodieën. Een verfijnd werkje dus, die Cicada Tree. Laat de erkenning voor deze band nu eindelijk maar eens komen!

God Forbid - Earthsblood (2009)

4,5
Vandaag de limited edition binnengekregen en ik moet zeggen: ik heb hem nu een aantal keer geluisterd en hij bevalt steeds beter.
Op 'Earthsblood' gaat de band verder dan de hap-slik-weg-metalcore waar ze altijd onder werden geschaard (maar waar ze overigens wat mij betreft nooit echt toe hebben behoord). Sterke songs (zoals Walk Alone of War of Attrition) die wat ingewikkelder in elkaar zitten dan wat de band voorheen liet horen. Voor de composities op dit album is gewoon iets meer tijd nodig om ze te laten zinken, maar dan willen ze ook niet meer uit je hoofd.
Wat mij betreft is dit de beste stap die de band had kunnen zetten nu metalcore als genre behoorlijk stervende is. God Forbid laat zien een band zonder korte houdbaarheidsdatum te zijn. En daar ben ik blij om.

M.A.N. - Massive Audio Nerve (2010)

4,0
Een jankend slechte recensie in de Aardschok (meneer Verhuysen, volgens mij is uw mening over metal niet meer wat het geweest is) deed mij benieuwd worden naar deze cd.
En zoals wel vaker zat de Aardschok er behoorlijk ver naast en tonen Jelencovich en de zijnen zich andermaal slagvaardig en sterk op dit album. Hard, rauw en wat industriëler dan we gewend waren, maar zeer overtuigend. Ik ontwaar zelfs een vleugje Meshuggah in 'Logocide'. Wat mij betreft is dit gezelschap nog lang niet afgeschreven!

Slash - Slash (2010)

3,5
Aardige rockplaat, met enkele uitschieters, maar ook dieptepunten (wat is is die Adam Levine toch een vreselijke zanger!). Ik moet me dan ook achter james_cameron scharen dat het wat mij betreft hier niet echt gaat om een album, maar om een verzameling liedjes. Liedjes vol clichés, welteverstaan.
Iets anders dan clichés had ik van Slash ook niet verwacht en dat is ook niet erg, maar het maakt wel dat veel materiaal op deze plaat toch terecht komt in het 'het-ene-oor-in-t-andere-uit-vakje'.

Textures - Dualism (2011)

4,5
Na een eerste volledige luisterbeurt is het nog veel te vroeg om te stemmen, maar ik kan wel vast zeggen dat ik -in tegenstelling tot een aantal mensen hierboven- in het geheel niet teleurgesteld ben.
Nog nooit wist de band zo vernuftig melodie, polyritmiek en (ingehouden) agressie te verpakken in begrijpelijke songs. Dat kun je opvatten als een stap richting commercie, maar ik zie het meer als een verdomd knappe artistieke prestatie.
Je zou het jammer kunnen vinden dat de gitaren ditmaal veel meer in dienst van de nummers spelen en geen alles-dominerende riffs tevoorschijn toveren (zoals bijvoorbeeld in Stream of Consiousness), maar hierdoor ontstaat wel enorm veel ruimte. Ruimte die wordt gevuld met prachtige vocalen, soundscape-achtige geluiden, interessante drumhooks en fills en noem het maar op. De band heeft zich duidelijk verder ontwikkeld en dat is iets waar ik blij mee ben. Daarnaast verdient Daniël de Jongh een pluim voor zijn niet misselijke prestatie om bijna ongemerkt de plaats van zijn voorganger in te nemen. Hulde!
Wat mij betreft absoluut één van de hoogtepunten van het jaar.

The Haunted - Strength in Numbers (2017)

4,5
The Haunted meldt zich wederom aan het metalfront met een beukplaat van jewelste! In een ongewijzigde lineup ten opzichte van voorganger 'Exit Wounds' brengen de Zweden tien nummers lang hun beproefde recept van beukende thrash met hun typische melancholische melodieën. De inspiratie en aggressie spatten er vanaf en maken het album een intense luisterervaring. Met 'Strength in Numbers' bewijst the Haunted anno 2017 nog springlevend en relevant te zijn!