Potverdomme, wat is dit weer een dijk van een plaat! Tuurlijk, het klinkt niet verrassend en lijkt sprekend op de voorgaande albums. Dat punt valt niet te ontkennen. Maar de composities zitten wederom ingenieus in elkaar, er wordt flink van leer getrokken, de kenmerkende Amophis-geluidsmuur is weer aanwezig en op de productie valt zoals ook gewoonlijk werkelijk niets af te dingen. Wat in zo'n geval telt is hoe aansprekend de composities dan zijn. En dat zit wat mij betreft wel snor. Wie ben ik dan om de plaat een minder hoge beoordeling te geven dan 'Queen of Time'?

Anneke van Giersbergen gunt de luisteraar op 'The Darkest Skies Are the Brightest' een kijkje in haar ziel. Een huwelijk dat bijna op de klippen liep vormde de basis voor dit album. De muziek schreef ze afgezonderd in een hutje aan de rand van het bos.
En die muziek is ditmaal - misschien wel door dat schrijfproces - ontdaan van al te veel opsmuk. De akoestische gitaar staat centraal, naast de natuurlijk zo bekende en geliefde stem van Anneke. Strijkers en percussie vullen de songs op. Het levert een folky, ingetogen en melancholische plaat op, waar de emotie vanaf druipt.
Wellicht zullen sommige fans die ze nog meegenomen heeft van The Gathering teleurgesteld zijn in het 'softe' karakter van het album, maar voor de open ingestelde luisteraar is er een hoop te genieten. Luister maar naar albumopener 'Agape' en je weet wat ik bedoel. Prachtige muziek.

Als je, zoals Arch Enemy al jaren doet, in de Eredivisie van de metal speelt, heb je keer op keer weer aan torenhoge eisen te voldoen. Ik ken weinig bands waaarbij iedere stap, ieder puntje van het productieproces, ieder optreden en dus ook ieder album, zó professioneel uitgevoerd en tot in de puntjes doordacht is. Dat dit ten koste gaat van de verrassing en de spontaniteit zal de band al zo rond 2000 voor lief genomen hebben. Niet voor niets bestaat de band anno nu uit drie Zweden, een Amerikaan en een Canadese. Ook van 'Deceivers' verwachtten we dus geen grote koerswijzigingen, maar oerdegelijke kwaliteit.
En inderdaad: 'Deceivers' staat als een huis. Songwriting, productie, uitvoering, het is allemaal weer nagenoeg perfect. Wordt Arch Enemy dan saai? Volgens sommigen wel, maar als je in staat bent om er dusdanig veel memorabele songs en melodieën op te zetten en uit te voeren met zoveel power, dan hoor je mij niet klagen. Bij mij gaat ook dit album er weer in als zoete koek. Zoete koek van de supermarkt wellicht, maar die smaakt evengoed lekker.

Ik kan met alle tijdperken van Arch Enemy goed leven, maar heb een sterke voorkeur voor het tijdperk Liiva. Hun moderne, gepolijste, melodieuze (death?) metal gaat er bij mij ook prima in, maar de gruizige, rauwe bruutheid van de eerste drie albums blijven voor mij ongeëvenaard. De emotie van het gebrul van Liiva spat eraf en de energie knalt uit je speakers.
Daarom zie ik ook absoluut niet in waarom je die klassieke nummers zou willen voorzien van een modern jasje. Alsof je een portret van Rembrandt in Photoshop zo glad trekt dat het een coverfoto van de Elle zou kunnen zijn: al het leven is eruit. Het is me dan ook nog niet gelukt deze draak helemaal te luisteren. Ik krijg er echt de kriebels van en het enige wat daartegen helpt is 'Black Earth' nog maar eens opzetten. Bah.

At the Gates levert met 'The Nightmare of Being' hun beste en meest avontuurlijke werkstuk sinds de reünie af. Het album begint nog vertrouwd, met twee knallende melodeath-tracks zoals alleen At the Gates dat kan. Maar gaandeweg komen er steeds meer nieuwe elementen in de muziek naar voren; de band heeft hier duidelijk gekozen om alle opgelegde grenzen los te laten. Dat betekent heuse proggy passages en vreemde instrumentaties met zelfs een saxofoonsolo (!). Zoals we gewend zijn wordt dat alles nog immer bijeengeblaft door Tomas Lindberg Redant (hij en zijn vrouw hebben elkaars achternaam recentelijk aangenomen).
Het album ademt van begin tot eind de voor de band zo kenmerkende sfeer van melancholie, wanhoop en agressie en blijft daarmee wel een op en top At the Gates-plaat. Tel daarbij op dat dit alles buitengewoon geïnspireerd klinkt en fantastisch geproduceerd en gemixt is en iedere zichzelf respecterende metalfan weet genoeg. Kopen, die hap.