Na een eerste volledige luisterbeurt is het nog veel te vroeg om te stemmen, maar ik kan wel vast zeggen dat ik -in tegenstelling tot een aantal mensen hierboven- in het geheel niet teleurgesteld ben.
Nog nooit wist de band zo vernuftig melodie, polyritmiek en (ingehouden) agressie te verpakken in begrijpelijke songs. Dat kun je opvatten als een stap richting commercie, maar ik zie het meer als een verdomd knappe artistieke prestatie.
Je zou het jammer kunnen vinden dat de gitaren ditmaal veel meer in dienst van de nummers spelen en geen alles-dominerende riffs tevoorschijn toveren (zoals bijvoorbeeld in Stream of Consiousness), maar hierdoor ontstaat wel enorm veel ruimte. Ruimte die wordt gevuld met prachtige vocalen, soundscape-achtige geluiden, interessante drumhooks en fills en noem het maar op. De band heeft zich duidelijk verder ontwikkeld en dat is iets waar ik blij mee ben. Daarnaast verdient Daniël de Jongh een pluim voor zijn niet misselijke prestatie om bijna ongemerkt de plaats van zijn voorganger in te nemen. Hulde!
Wat mij betreft absoluut één van de hoogtepunten van het jaar.

The Halo Effect is in ieder geval wel geslaagd in het creëren van genoeg hype. De band bestaat, zoals veelvuldig te lezen viel over het hele wereldwijde web en ook hierboven, uit louter oud-leden van In Flames (zelfs Mikael Stanne verzorgde in een heel ver verleden de vocalen van die band). Gezien het feit dat In Flames volgens de die-hard liefhebbers van de Gothenburgsound al jaren het spoor bijster is, waren de verwachtingen met het samenkomen van deze veteranen uit de oude tijd plotseling hoger gespannen dan voor welk nieuw album van voorgenoemde band ook.
Wat mij betreft wordt aan die verwachtingen volledig voldaan. 'Days of the Lost' staat bol van de licks, riffs en melodieën die zo uit de roemruchte jaren van de In Flames-discografie lijken te zijn weggelopen. Als liefhebber weet je dan genoeg.
Verrassend is het nergens, maar daar is deze band dan ook niet voor in het leven geroepen, gok ik. Een meer dan welkome aanvulling op de collectie Zweedse melodieuze death metal is het wat mij betreft zeker.

The Haunted meldt zich wederom aan het metalfront met een beukplaat van jewelste! In een ongewijzigde lineup ten opzichte van voorganger 'Exit Wounds' brengen de Zweden tien nummers lang hun beproefde recept van beukende thrash met hun typische melancholische melodieën. De inspiratie en aggressie spatten er vanaf en maken het album een intense luisterervaring. Met 'Strength in Numbers' bewijst the Haunted anno 2017 nog springlevend en relevant te zijn!

Het slotstuk van de muzikale vertaling van de geologische tijdschaal, die al begon bij het album Precambrian. Het torenhoge niveau van de opener en het geniale 'Jurassic/Cretaceous' wordt niet het hele album gehandhaafd, maar er valt gedurende het Cenozoicum ook nog genoeg te beleven. Wie er een boekje met de geschiedenis van de aarde naast houdt, kan de ontwikkelingen op aarde goed koppelen aan de muziek. Werken als deze dien je dan ook niet alleen te beoordelen op de muziek, maar op het geheel van muziek, tekst, artwork en concept. Geen makkelijke kost, maar - en dat zeg ik als geoloog - buitengewoon goed gedaan. Ik neem mijn petje af voor de heren van het Oceanografisch Collectief.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Jarenlang kon ik Trivium niet goed hebben. Matt Heafy vond ik maar een arrogant, zelfingenomen ventje en de muziek - hoewel absoluut technisch meer dan dik in orde - werkte op mijn zenuwen. Ik zag de band een aantal keren live, werd er niet vrolijk van, en besloot me verder niet meer met ze bezig te houden. Incidenteel kruiste een nieuw werpsel van de band mijn pad en zag ik mijn eerdere conclusies weer bevestigd; Trivium was gewoon niets voor mij.
Fast-forward naar 2020.
"What the Dead Men Say" verschijnt in mijn Spotify Release Radar. Ho, wacht eens even! Wat is dit? Ging mijn hoofd daar nou op en neer? Jawel, ik geloof dat ik dit zowaar een echt goed nummer vind. Het hele album maar eens proberen? Zo gezegd, zo gedaan.
Potverpillepap! Dit album mag er zowaar wezen! De band klink geïnspireerd en bevlogen, Matt Heafy klinkt nog altijd enorm Amerikaans (maar mag je dat de man aanrekenen?), maar deze keer kan ik zijn vocalen goed smaken. Goed, het is allemaal best gladjes en wat commercieel en zeer Amerikaans, maar daar is bij tijd en wijle niet veel mis mee, als het goed gedaan wordt. En als het onwillekeurig op en neer bewegen van mijn hoofd tijdens het luisteren een graadmeter is, dan is daarover geen twijfel: dit is het beste album dat ik ooit van Matt en co. gehoord heb.