Vandaag de limited edition binnengekregen en ik moet zeggen: ik heb hem nu een aantal keer geluisterd en hij bevalt steeds beter.
Op 'Earthsblood' gaat de band verder dan de hap-slik-weg-metalcore waar ze altijd onder werden geschaard (maar waar ze overigens wat mij betreft nooit echt toe hebben behoord). Sterke songs (zoals Walk Alone of War of Attrition) die wat ingewikkelder in elkaar zitten dan wat de band voorheen liet horen. Voor de composities op dit album is gewoon iets meer tijd nodig om ze te laten zinken, maar dan willen ze ook niet meer uit je hoofd.
Wat mij betreft is dit de beste stap die de band had kunnen zetten nu metalcore als genre behoorlijk stervende is. God Forbid laat zien een band zonder korte houdbaarheidsdatum te zijn. En daar ben ik blij om.

'Fortitude' is een album dat de fans verdeelt, zoveel is wel duidelijk als je de voorgaande commentaren hier leest. Ikzelf ben ingestapt vanaf 'From Mars to Sirius' en volg de band sindsdien met grote belangstelling en bewondering. Er zijn weinig bands die keer op keer zo'n sterk effect op mijn nekspieren sorteren.

Op deze jongste creatie klinkt Gojira wellicht een stuk minder rauw en extreem dan op hun eerste paar albums, maar voor wie dat een verassing is, heeft niet goed opgelet. Vooral op 'Magma' klonk de band al minstens zo toegankelijk als hier.
Laten we 'Fortitude' dan vooral beoordelen op zijn eigen merites. Want allememachies, wat een bereplaat is dit weer geworden! Technisch vernuft is nog altijd aanwezig (wát een drummer is die Mario Duplantier toch!), maar gaat op dit album meer dan ooit gepaard met aanstekelijke melodieën en songs met een kop en een staart. Over melodie gesproken: dat is op dit album meer dan ooit aanwezig en leidt geregeld tot heuse kippenvelmomenten (met 'The Chant') als beste voorbeeld.
Maar gladdere productie, grotere hoeveelheden melodie, exotische elementen en andere 'nieuwigheden' terzijde; Gojira klinkt op 'Fortitude' vooral heel erg als Gojira. En dat is wat mij betreft het beste selling point voor dit album. Het betekent namelijk moddervette riffs, onweerstaanbare grooves, en geweldige composities.
Gojira laat op 'Fortitude' horen hun al jaren geleden veroverde plek in de eredivisie van de metal stevig vast te houden. Gaat Gojira dan toch echt de grote festivals headlinen? Het zou mij niets verbazen. Ik ben er graag bij!

Zojuist na heel lang niet naar dit schijfje geluisterd te hebben weer eens opgelegd. En potverdikke, wat een fijn album is dit!
Destijds was het mijn kennismaking met Gorefest, dus een hang naar hun roemrijke death metal verleden heb ik nooit gehad. Ik vond dit dan ook dik in orde.
Toch hoor ik nu, al die jaren later, veel meer in deze plaat dan toen.
De jaren zeventig waren ongegeneerd rond in de songs met in de basis vooral groovy hardrock met prachtige gitaarmelodieën en harmonieën, die de band hier produceert. De zang is misschien een punt van discussie, maar ik vind het goed werken. Het orgeltje wordt mooi ingezet en er wordt knap en uit het hart gemusiceerd. Met death metal heeft het inderdaad eigenlijk niks meer te maken, maar met goede en smaakvolle muziek zeker wel!