Met de komst van een nieuwe Katatonia en een nieuwe Paradise Lost kort achter elkaar is er voor de droefbekkies weer veel te beleven deze zonnige lente. Deze nieuwsteling van de immer treurige Zweden klinkt - na enige jaren van afwezigheid - zeer vertrouwd, maar dat maakt het nog geen overbodige release. Er wordt stevig teruggegrepen op alle elementen die de band al jaren geliefd maakt bij de liefhebber van introverte, melancholische rock en metal met een progressief randje. Dat maakt dat het album bij de eerste luisterbeurt voor diegenen die bekend zijn met Katatonia meteen aanvoelt als een oude bekende. En dat is ook wel eens fijn in tijden van hevige onzekerheid.
En wees nou eerlijk: wie is er beter in het maken van droevige, beklemmende en tegelijkertijd beeldschone en onder je huid kruipende muziek? Juist. Deze band mag gewoon nóg tien van dit soort albums maken. Mij hoor je niet klagen.

Op de één of andere wijze heb ik me pas begin 2021 aan dit werkstuk gewaagd. Vreemd eigenlijk, want het debuut staat in de kast en komt daar zo nu en dan ook nog wel eens uit ook. Interesse zou er dus moeten zijn, maar misschien had mijn 'reluctance' (sorry, kon het niet laten) te maken met een zekere Max Cavalera-moeheid die ik de laatste jaren ervaar.
De "supergroep" met ome Max (wie kent hem niet?), Troy Sanders (Mastodon) en Greg Puciato (ex-Dillinger Escape Plan) verraste de wereld met een opvolger van het in 2014 verschenen debuut, terwijl niemand eigenlijk wist of deze groep nog bestond.
Opener 'Deconstructing Self-Destruction' sluit naadloos aan bij het vorige album en kent alle ingrediënten die wel al gewend waren: een afwisseling van typische Soulfly-achtige groovy thrash metal met meer melodieuze dingen - doorgaans gepaard gaand met tempowisselingen - die worden gezongen door Troy of Greg. Goed hoor, maar niets nieuws onder de zon. Maar dat blijk niet te gelden voor het album als geheel. In de daarop volgende tracks worden vaak nieuwe muzikale territoria verkend en klinkt de band bevlogen, geïnspireerd en vooral: relevant.
Mijn persoonlijke hoogtepunt is het energieke 'Filthy Vagabond', maar de rest mag er zeker ook wezen. Ook als het tempo omlaag gaat weten de heren te overtuigen. Kortom, de grotere afwisseling in de muziek doet een hoop goed. Het bewijst maar weer eens dat Max, als hij de juiste mensen om zich heen heeft, zeker nog wat te melden heeft in het metalwereldje. En dat lijkt me alleen maar goed nieuws.