Met Josje lijkt K3 voorlopig gered.
Nieuwe plaat heeft op zich best aardig leuk verzonnen liedjes maar de over-productie lijkt ieder nummer bij voorbaad de nek om te draaien.
Tweede schijfje is overbodig, want bevat de grootste succesnummers blijkbaar opnieuw opgenomen, maar je moet wel een absoluut gehoor lijken te hebben om enig verschil te kunnen waarnemen met de originele versies, maar vooral: WHY?
Kinderen zullen dit waarschijnlijk wel weer te gek vinden, maar voor de objectieve luisteraar zal alleen de hit MaMaSe kunnnen overtuigen.

Een vijf, ofwel 2,5 ster.

Deze cd van de week ontvangen en vandaag eens op gezet.

Karen Damen was uiteraard jarenlang één van de originele K3 zangeressen en -hoewel mijn persoonlijke favoriet- eerlijk gezegd was zij degene van de drie, die het minst goed kon zingen.

Op deze eerste solo cd laat ze voor het eerst een volwassen geluid horen en ze brengt het er redelijk vanaf.

Echter een hele cd beluisteren van een dame, die niet meer dan redelijk een nummer kan vertolken, maar duidelijk qua bereik flink te kort komt, begint al snel te vervelen.
Haar redelijk monotone en hese manier van zingen doen alle nummers op elkaar lijken en de teksten zijn over het algemeen ook niet erg sterk.

Leuk voor de fans, die samen met haar inmiddels al flink volwassen zijn geworden (ik val daar duidelijk niet onder), maar voor de gemiddelde muziekluisteraar geen aanrader.

Het proberen is in ieder geval mij nog een zesje waard.

Deze nu een aantal keren gedraaid en ik vind het gewoon een lekker album. Nummers zijn wel vaak kort en lijken in elkaar over te gaan.
Verder hoorde ik het uiterst vervelende Gyspsy women door een nummer heen en zelfs Katys eigen Last Friday Night.
Mijn cd versie heeft een ietwat afwijkende hoes en een extra nummer.
Misschien geen echt veel monster hits, maar zeker niet slecht en luistert lekker weg.

Zucht! Natuurlijk moest ik weer allerlei verschillend uitgebracht vinyl hebben, want anders niet compleet.

Voor nu een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

Het was even wennen en er in te komen de eerste keer luisteren, maar bij de tweede luisterbeurt is dit toch wel een zeer lekkere, klassieke Keith plaat.
Heartstopper, Amnesia en Trouble zijn lekkere, typische Richards rock nummers, die zo van zijn vorige solo platen hadden kunnen komen.
Nothing on me lijkt verdacht veel op eerder werk van de Raaf, ik kan het even niet plaatsen.
De song Something for Nothing, met het gospel koor, vond ik erg goed en ook het duet met Nora Jones, Illusion, is sterk.

Ik heb hem pas sinds vanmiddag toen de post een groot pakket afleverde en mijn spullen besteld op de Keith site er in bleken te zitten:

1 LP met een T-shirt
1cd met een metal boxje met gitaar plectrums
1cd met een hooded trui

Wachten is nu nog op de cd met bonustrack.

Gave solo plaat waar bij hij zonder al te veel moeite laat zien dat zijn solo werk wel oprecht en met liefde gemaakt is its tot ene Jagger die pas met z'n 3e solo plaat echt kwaliteit wist te leveren.

goedkope riffs en blues, weet je zeker dat je ooit naar deze plaat geluisterd hebt?

het is helemaal geen bluesplaat en de meest riffs zijn heel gaaf (briljant is een vervelend woord wat te vaak door fans gebruikt wordt).

M'n favoriet is How I wish.

4 sterren!

Omdat er van dit concert diverse bootlegs en zelfs illigale video's circuleerden besloot Keef het op aandringen van z'n manager Jane Rose ook maar officieel uit te brengen en het resultaat is zeer de moeite waard!

Wel jammer dat het niet het complete concert is en nr's als Before they make me run, little T & A en I wanne be your man ontbreken.

Geeft wel een erg goede indruk van hoe Keith solo is.

sterk album!
4,5 ster!