als ik ergens altijd een hekel aan heb zijn het wel inspired by opvulnummers op een soundtrack.

Nee ik vind hem perfect zoals hij nu is, maar van mij hadden er zelfs nog wel wat meer dialogen op gemogen.

4 sterren.

Na het debacle van Satanic Request kwamen de Stones beter dan ooit terug, eerst met de waanzinnige single JJF en er na met dit fantastische album.

De sound is compleet anders dan alles wat ze hier voor hadden gedaan (Keith leerde door Ry Cooder open G-tuning stemmen en spelen) en dit zou eigenlijk het definitieve Stonesgeluid blijken en blijven!

De plaat opent briljant met Sympathy en er volgen nog vele juweeltjes als stray cat blues, het vlijmscherpe streetfightin'man enz enz.

Het slot nr is ook goed, maar toch komt het nr bij mij niet helemaal oprecht over, zo gespeeld en gezongen door de noveau riche!

Toch vind ik dit ook wel een goede plaat (de slechtste vind ik dan toch Satanic Request).

Harlem Shuffle vond ik een goede singel, beter als het origineel en ze weten altijd van iedere cover een typisch Stones nr te smeden, maar vooral vind ik One Hit (to the body) een echt gaaf nr, met die waanzinnige mitrailleurriff van Keith, de live versie uit 89 is ook erg goed.

Het gekke vind ik wel, dat een aantal nr's die het album niet hebben gehaald, maar wel als outtakes op verschillende bootlegs te krijgen zijn, stukken beter zijn dan wat er uit eindelijk op het album is terecht gekomen.

Ik bedoel: wie kiest eigenlijk de nr's uit? Dan bedoel ik nr's als crushed pearl, ivitation, strictly memphis, deep love, treat me like a fool en vooral de Keithballad You're too much.

Ik vind dit het beste Stones album (hoewel m'n favoriet Tattoo you is, maar dan voornamenlijk vw Start me up!).

Ik moet wel toegeven: toen ik het voor het eerst beluisterd had, zo'n 15 jaar geleden, dacht ik: Ïs dit nou alles? En toen heeft het heel lang in de kast gestaan zonder dat ik het vaak draaide!

Maar het is inderdaad een album wat moet groeien en met de jaren steeds beter wordt!

Nouja, destijds bij het uitkomen werd het ook niet bepaald juichend ontvangen, terwijl die zelfde rececenten nu over elkaar heen buitelen om toch maar te laten weten hoe goed ze dit album vinden! Tijden en smaken veranderen blijkbaar.

Er bestaan ook outtakes van met oa een instrumentale versie van Sweet black angel en een accoustische versie van All down the line.

Wat mij betreft: 5 sterren!

Dit album is zo mogenlijk NOG beter dan Beggars, ofschoon deze twee albums eigenlijk bij elkaar horen en als een soort tweeeiige tweeling worden beschouwd!

De opener met Gimme Shelter is natuurlijk briljant en feitelijk blijft het dat t/m de afsluiter You can't always get...

Er staat eigenlijk geen zwak nr op deze plaat, maar mijn persoonlijke favoriet is toch Monkey Man, vond het dan ook geweldig dat ze dat tijdens de Voodoo Lounge tour live speelden en dat ze het wederom in Ahoy 2003 in de setlist hadden staan (dat hoor ik dan toch liever dan voor de zoveelste keer Miss you of Tumblin' dice).

Na jaren niet meer in de handel te krijgen te zijn geweest eindelijk vorig jaar weer opnieuw uitgebracht.

Hoewel feitelijk overbodige compilatie wel verplichte kost, want het is een klassieker met een beroemde hoes, bij iedere Stonesfan wel bekend.

En al de bekende nr's luisteren lekker weg!

4 sterren

Lekkere cd om te beluisteren, maar niets nieuws wat je als fan nog niet had op bootleg in goede kwaliteit. Nu wel nog een stuk beter, maar ook zoals zoveel van hun officiële uitgaven ergerlijk incompleet, op zich wel logisch anders krijg je sommige nummers in meerdere versies. Ook wel zonde dat alles lukraak er op lijkt te staan en niet gesorteerd qua datum en optreden.

Ga wel voor -uiteraard- de dubbelaar. Geen idee waarom ook een enkellaar op de markt is verschenen met slechts het eerste schijfje.

Ook de dubbel Lp en met name de gelimiteerde zgn. yellow versie is de moeite waard. Kopen die hap!

Dit is de meest overbodige album uitgave uit hun hele carriere, ik zat te hopen op een album vol outtakes en dan krijg je dit!

Alles wat er opstaat heb je als fan al een keer op een of andere manier gekocht en het heeft ook veel weg vd bonus cd die ooit bij zo'n box zat of in de special edition van Flashpoint.

Het valt zowiezo niet goed te praten dat er ook tracks op staan die van reguliere albums afkomstig zijn.

Het is ook niet zo gek dat het niet echt speciaal is, want dit was oorspronkelijk alleen bedoelt om in Starbucks, koffieketen in de VS, te verkopen en dan ga je natuurlijk niet je beste matriaal er op zetten.

Bovendien houdt Jagger niet van dingen die niet perfect zijn, dus zolang hij leeft zal er nooit of te nimmer een box of cd met outtakes verschijnen. Helaas!

Leuk hebbedingetje, maar meer ook niet!
2,5 ster!

Sterke terugkeer vd Stones, ze klinken hier vooral zoal je verwacht dat de Stones zullen klinken en een album gemaakt om live uit te voeren. Continental Drift is een aangename verassing en werd ook als intro muziek bij de concerten gebruikt, maar de rest is nergens echt heel bijzonder.

Mixed emotions was een lekkere single, maar rock 'n' hard place is blijkbaar bij de heren zelf favoriet omdat dit het enige nr is dat ze af en toe ook bij latere tours nog wel eens live hebben gespeeld en het ook op het live album is terecht gekomen, terwijl toch ME een grotere hit was.

Blinded by love hebben ze de gehele wereld tour slechts een keer live gespeeld, in Madrid, hier is een goede ruwe soundboard cd van in omloop.

Goed album maar ze kunnen beter!

Dit is absoluut mijn favoriete Stones album, wat niet perce wil zeggen dat het ook hun beste is.

Het bevat mijn favoriete Stonessong Start me up, die riff vind ik wel zoooo gaaf, dit nr kan ik echt oneindig vaak draaien (beste buren, leuk he?!)

Ook nr's als Worried about you, Tops, Little T&A, Neighbours en Black limousine behoren tot het beste wat ze rond die tijd hebben gedaan. Maar vooral ook Waiting on a friend springt er boven uit. Prachtige saxsolo van Sonny Rollins!!

Het opmerkelijke is dat er slechts twee nieuwe nr's op dit album stonden, de rest zijn outtakes en left-overs van vorige studiosessies. zo was Start me up in de jaren '70 begonnen als reggea nr, er bestond slechts een rockversie van en juist die hebben ze voor dit album gebruikt als basis.

Klasse album.

zeker geen slecht album dit, maar iets wat overgeproduceerd. ze hebben gewoon te lang in de studio gezeten en aan de nr's zitten sleutelen.

De songs op zich zijn zeker niet slecht, lekker veel gitaargeweld vh duo Richards/Wood.

Zelf vond ik de geflopte single She was hot altijd erg lekker klinken (waarom spelen ze die nou niet eens live!?), ook coole clip, maar ook It must be hell (riff gejat van hun eigen Soul survivor van Exile) en Too tough klinken erg goed.

van Undercover bestaat ook een 12" die ook erg leuk is, maar niet echt iets toe voegt, eigenlijk was de versie die op de plaat is uitgebracht al een 12"versie, maar de Stones vonden die zo goed dat het de definitieve versie is geworden.

Mijn favoriete Stonesalbum vd laatste 15 jaar. Misschien net iets te veel tracks waardoor er ook een paar minderen op staan.

Suck on the jugular is vrij saai, Mick dacht: ik doe er lekker een spicy tekst bij dan lijkt het nog wat, maar ik vind dit nou echt een studio opwarmer, niet iets om daadwerkelijk op een album te zetten.

Verder doen ze hun best om op Sweethearts together op amigo's te lijken maar ze blijven voor mij als gringo's klinken!

Die 2 nr's er af en je hebt een wereldalbum (vind ik dan)!

Baby, break it down was nog duidelijk een left over van Keef z'n solo album Main Offender, maar nu gezongen door Mick.

Gek genoeg zijn er op bootleg 3 boxen met outtakes verschenen waar nr's op staan waar je je bij kunt afvragen waarom die het album nou niet hebben gehaald en anderen (mindere songs?) wel!

Afgelopen weekend van de Sint de complete score van deze Where Eagles dare gekregen.

Het vervelende tot nu toe was dat zowel op LP als later op cd nooit de originele score te horen was.

Goodwin ging, nadat hij de score voor de film had opgenomen, een dag of wat later nog een keer de studio in om speciaal voor de LP een andere versie op te nemen. Helaas wijkt die ook idd een aantal keren echt af van de filmversie. Dit is vooral erg goed hoorbaar in de track Chase to the Airfield, waar in de film een coole, andere interpretatie van het hoofdthema is te horen, maar op plaat, hier een veel mindere, saaiere doorsnee versie van was te horen.

De complete score is in 2003 uitgebracht op het Turner Classic Movies label als 2cd.

Op cd 1 staat met ca 77 minuten de complete score van Goodwin, incl langere, of ongebruikte cues, waar men in de film uiteindelijk voor geen muziek koos.

Op cd 2 staat eerst de complete score van Operation Crossbow (film uit 1964 met George Peppard (later bekend van The A-team) en Sophia Loren), vervolgens krijg je ca 18 minuten aan source muziek, wat dus neerkomt op polka's, marsmuziek en walsen, die om je oren vliegen (kans is klein dat ik dat nog eens in zijn geheel ga beluisteren) en tenslotte eindigd de cd met twee cues, die origineel zo zijn opgenomen, maar waar Goodwin -op verzoek van de regisseur- nog wat veranderingen aan moest brengen.

Zeer goede en complete uitgave, al had ik het persoonlijker leuker gevonden als Operation Crossbow er niet op had gestaan en daar voor in de plaats de LP versie van Eagles, zodat je in 1 keer alle verschillende en bestaande versies van deze film op 1 uitgave had gehad.

Een negen, ofwel 4,5 ster voor deze meesterlijke, meeslepende actiescore.

Deze via marktplaats voor 5 euro van de week gekocht en gisteren ontvangen. Kun je je voor dat geld niet echt een buil aan vallen.

Leuke verzamelaar, hoewel alle nr's nu wel een stuk meer gedateerd overkomen.
Toch werkt het wel aanstekelijk en vind ik hem zeker leuk om in mijn platenkast te hebben staan en af en toe eens er uit te halen.

Stukken beter ook als die meer recentere verzamelaar, waarop ik toch nr's als The Big L miste.

Beste nr's zijn: The Look, Dressed for Succes, It must have been love en Joyride.

Niet iets om dagelijks te draaien, maar in zijn genre een topper.
Leuke originele titel trouwens!

Ik geef hem een acht, ofwel vier sterren.

Deze ooit als LP in Engeland gekocht. Aardige soundtrack, typisch Brits geluid qua wat je kunt verwachten bij een oorlogsfilm. In de trend van Jolly good, what a lovely war, chumps! Ik zeg ook maar wat! Titlesong gezongen door de compleet vergeten Joan Armatrading is ook een lekkere song (die ook wel bij het Afrika thema past vd film), die ik zo al 20 jaar mee kan neurieen.

Geen meesterwerk, maar toch wel 3,5 ster waard!