Iderdaad een erg aardige samenstelling, al blijft het altijd iets wat flauw dat ze de laatste film er niet opzetten, alsof er nog veel singels verkocht worden, of dat de complete soundtrack van een Bondfilm nou echt een hit is bij het grote publiek. Niet dat Another way to die een goed nummer was....
Verder wat doet nr 24 van ene John Arnold op deze verzamelaar?
Dan had ik liever een instrumentale track als Bond 77 er op gehad, of een niet gebruikte song van Thunderball, Mr Kiss kiss bang bang door Bassey of Warwick.

Voor nu een acht, ofwel vier sterren.

Hoewel vaak verguist vind ik dit wel een goed album, alleen jammer dat het zo kort duurt, 10 nr's in de meest kort mogelijke versies, terwijl de concerten bestonden uit 25 nr's en met een tijdsduur van meer dan 2 uur.

De versies van Just my imaganation, time is on your side en start me up maken dit voor mij zo wie zo de moeite waard.

Maar als je echt van deze tour iets goeds wil horen of zien schaf dan Hampton 81 aan zowel op cd als dvd subliem!

Vanaf dit album begint de cd ellende!
Dit is het Amerikaanse 2e Stones album en heeft slechts 4(!) nummers gemeen met het oorspronkelijke Engelse album kortweg getiteld Nr2.

Het is een verbasterd album bestaande uit EP tracks en b-kantjes.

Het probleem is dat de platenmaatschappij in al z'n wijsheid vond dat de Amerikaanse markt anders was en dus ook andere songs moest krijgen dan Europa, echter met het uitkomen vd cd's is men deze afwijkende lijn gaan volgen en 't als de enige juiste gaan zien!

Aardig album maar het Engelse is suprieur aan dit allegaartje! Gelukkig staan er nog genoeg goede nummers op om het toch nog te kunnen waarderen!

3 sterren

Goed album, maar de 2e helft vind ik wel wat minder, nr's als Look what the cat dragged in en vooral het vreselijke Sweet Neo Con vind ik echt doorsnee (B-kant niveau).

Die 2 nr's die het album niet hebben gehaald maar wel op de bonus dvd staan vind ik dan stukken beter, maar gelukkig wordt het dan weer wel goed gemaakt met het Keith nr Infamy (klinkt live ook super!).

Is er iemand die weet of er van dit album ook zo'n 2cd promo bestaat met een interview cd er bij, net als bv bij Stripped en No Security het geval was?

Waarschijnlijk hun beste plaat tot dat de vier meesterwerken tussen 1968-72 werden uitgebracht.

Maar dan wel de Engelse versie, de verbasterde Amerikaanse versie (met de hit Paint it black, maar zonder Mother's little helper en Out of time)vermijdt men als de pest.

5 sterren!

Dit album vind ik toch een stuk minder dan de vorige en zeker dan het superieure After Math.

Ook nu geldt weer: koop de Engelse versie en vermijdt de mindere Amerikaanse!

Op die verbasterde versie hebben ze de hits Let's spend the night together en Ruby Tuesday geknald, maar dit gaat ten koste van Yesterday's papers en Please go home, die natuurlijk voor de verzamelaars veel interessanter zijn dan de wel bekende hits.

Dit album vind ik altijd een vd zwaksten, maar het gekke is als ik er dan weer een keer naar luister moet ik toch toegeven dat het zeker niet slecht is.

Vind alleen niet veel aan de semi reage stuff. Klink ook gewoon niet authentiek, wat dat betreft is het door de raaf geproduceerde Wingless Angels project andere koek!

Ook de invloed van Preston stoort me, dat is geen Stones sound, blij dat ie van af het volgende album opgerot is!

Mijn favo tracks van dit album zijn: hand of fate en memory motel.

3 sterren!

BtB is een goed album hoewel er niet echt een knaller opstaat, geen classic die ze over 10 jaar nog spelen bedoel ik!

Een probleem wat zich al jaren voor doet overigens!

De laatste classic is eigenlijk Start me up (en die is al weer uit '81) en daar zijn de meningen ook over verdeeld.

De beste nr's van dit album vind ik Anybody seen my baby, Might as well get juiced en Saint of me.

Ik vond trouwens Out of control juist saai live, vooral die trompetsolo die eeuwig leek voort te duren! (snurk!)

En... daar kan ik geen genoeg van krijgen!!!

Vorige week hier al weer een boel bestellingen voor gedaan:

Op de Japanse blu ray staat een extra nummer, Little Queenie (Chuck Berry cover), dus in ieder geval de Japanse blu ray en 2cd+blu ray aangeschaft en de Amerikaanse gold/brons gekleurde LP.

Wanneer ze in de mix niet te veel aan het geluid verknallen, dan wordt dit een zeer goede opname, de bootleg op het Japanse VGP was altijd heel erg helder en van zeer goede kwaliteit.

Dit concert ooit nog door een vriend van een vriend op laten nemen, die werkte bij de brandweer en die hadden daar filmnet, waar dit concert op zou worden uitgezonden. Stond het begin er niet op en het geluid was in matig mono.
Werd het een paar weken later herhaald, (stom!) dezelfde videoband meegegeven: bleek het nu een samenvatting te zijn, dus een aantal nummers hierdoor kwijt, maar wel in veel beter stereo geluid. Later goedgemaakt door diverse bootleg dvd's, maar die waren allen van videobanden overgenomen, dus nooit in super kwaliteit.

Hopelijk eindelijk na al die jaren nu een werkelijk goede versie straks in huis!

Hiervan de Japanse blu ray (voor een extra 15 minuten aan persconferentie) en digipack met SHM cd's aangeschaft (de blauwe LP moet ik nog ontvangen).

Je kunt dit na Bremen van een paar maanden geleden beschouwen als een overbodig uitgebracht concert en ik begrijp meteen dat de gemiddelde consument hier niet veel aan heeft, maar als fan een extra soundboard en proshot beeld te bemachtigen, naast de al jaren op bootleg te verkrijgen tv en radio opnamen van een andere datum (30-03-'98) van de 1998 concerten te Buenos Aires, is gewoon heel erg gaaf!

Wanneer ik mij bedenk dat ik destijds mij werkelijk rot heb gekocht aan tientallen bootlegs van de Bridges to Babylon tour, waarvan de meesten niet meer dan wel ok publieksopname waren, dan zou het wel heel erg vreemd en wellicht zelfs hypocriet van mij zijn, om nu bij een tweede officiële release te zeggen, dat ik deze niet ga kopen, omdat dit overbodig zou zijn...

De geluidskwaliteit is stukken beter dan die van de officiële Bremen (de VGP bootleg was duidelijk helderder), zeker de gitaren zitten duidelijker vooraan in het geluid gemixt en het publiek weet veel meer sfeer mee te brengen, dan onze Oosterburen.

Dylan is een held en sowieso een meerwaarde i.p.v. voor de zoveelste keer een gewoon uitgevoerde versie van LARS te moeten horen. Geen enkele keer wanneer hij met ze op het podium staat is er een goed gelukte versie uit voort gekomen, maar altijd geinig om er bij te hebben. Na Ron en Keiths ervaringen tijdens Live Aid met Bob kunnen nu ook Mick en Charlie een keertje "lachen".

Ook sterk dat men er eens een keertje allerlei foutjes niet heeft uitgefilterd, maar gewoon er op heeft laten staan, waarvan When the whip.. het meest opvallende voorbeeld is. Wat er precies gebeurt is moeilijk te achterhalen, maar duidelijk is dat het eerste gedeelte de helft van de band vrolijk Respectable inzet en Jagger op een gegeven moment het spoor bijster is, om vervolgens heel handig tóch nog bij Whip... uit te komen.

Verder goede kwaliteit en zeker één, die ik nog vaker zal afspelen.

Ook dit album bestaat oorspronkelijk niet in de originele Engelse lijn van uitgaven, maar is een album louter bestaand uit nr's die op de Amerikaanse albums waren weggelaten om er voor in de plaats meer hits en bekende nr's te zetten, aangevuld met left-overs van EP's en b-kantjes.

Aardig om te hebben, zeker wanneer je de cd's met de originele Engelse versies niet kunt vinden (van de eerste twee albums bestaan de Engelse versies al jaren niet meer! Schande!), maar wel dus een bijelkaar geraapt zooitje.

Niet echt een bijzonder album, het titelnr is wel aardig, maar Jagger gaat qua zangstijl door waar hij met miss you gebleven was.

Down in the hole is een lekker blues nr en All about you is echt een vd prachtigste Keith nr's en werd door hem tijdens de No Security tour ook eindelijk live uitgevoerd.

she's so cold is een lekkere catchy song en er staan nog een paar aardige rocksongs op (where the boys go is echter verschrikkelijk doorsnee), maar het is duidelijk minder dan het vorige en de geweldige opvolger.

2,5 ster.

Op 1 nr na is deze Amerikaanse versie van het debuutalbum gelijk aan zijn Engelse broer.
Mona werd vervangen voor het hitje Not Fade Away.
Zonde dat ze gewoon niet beide nr's op de cd uitgave er bij doen.

Deze plaat is wat je noemt: cursus hoe verpest ik goede live opnames?

Super overgeproduceerd en in de studio zitten sleutelen totdat het live gevoel ver te zoeken is!

De Stones klonken deze tour fantastisch, maar zo goed als op Flashpoint hebben ze nog nooit geklonken.

Wood heeft in de studio oa de solo op Start me up over gedubt, de achtergrondzang is op nieuw ingezongen en op Rock and a hard place hebben ze zelfs de studioblazerssectie over de live versie gemixt.

Eeuwig zonde! Wie de Stones ano 1989-90 echt wil horen kan beter de Imaxfilm kijken of op een beurs een bootleg op de kop zien te tikken.

Eindelijk eens een Vault release, die je (in deze soundboard kwaliteit) nog niet op een boot had. Het mooie is dat het andere concert van San jose wel op soundboard destijds te verkrijgen was, dus nu heb je ze allebei.

Dit was de korte Amerikaase tournee, begin '99, die ze hielden om even de tijd te dichten tussen de Bridges to Babylon tour, die net was geeindigd en de concerten die in de zomer in Engeland moesten worden ingehaald (het jaar ervoor wegens belastingtechnische redenen afgelast).

Voor hun doen een korte, kleinschalige tournee, voornamelijk indoor optredens en eindeljk eens een keer niet alle verplichte hits, want let op: geen Miss you, You can't Always get..., slechts 1x Gimme Shelter en zelfs helemaal nooit Satisfaction! Aanvankelijk trouwens ook geen Tumbling Dice, maar die werd na een paar concerten toch weer er aan toegevoegd.

Verder veel nummers, die ze, of al in geen jaren meer hadden gedaan (Respectable, Undercover of the night, Route 66, Get off of my cloud), of zelfs nog nooit (I got the blues, Moonlight Mile, Some Girls, You got the sliver).

Kortom: dit was niet zo maar een doorsnee tour, maar één van de laatste bijzondere, die er echt uit springt, met een Richards, die hier nog echt excelleert en de concerten domineert.

Een must voor de fans!

PS: ga voor de cd met blu ray (of dvd) voor de Japanse versie, alleen daar krijg je er op cd twee bonustracks bij van het andere concert (Moonlight Mile en Gimme Shelter) plus een gratis poster.

Van de LP moet je dan weer de Amerikaanse versie hebben, want alleen dan krijg je drie kleuren vinyl (geel, zwart, rood).

Goede live registratie van het allerlaatste concert met Ian Stewart er bij op piano.

De band speelt een stuk sneller in vergelijking met de Amerikaanse tour en dus ook op het officieel eerder uitgebrachte Hampton '81. Verder deden ze in Europa regelmatig Angie en Chantilly Lace.

Geluidskwaliteit is erg goed, maar de dvd van dit concert is nogal curieus te noemen, daar er geen professionele opname van waren, slechts louter die voor het videoscherm werden gebruikt, waardoor je vooral heel veel close-ups krijgt en dit gaat na een tijdje eerlijk gezegd wel wat vervelen.

Voor de audio echter geef ik zeker vier sterren!

En wat vinden we er van?

Vandaag kreeg ik mijn vervangende disc opgestuurd, want blijkbaar was er wat mis gegaan met de Japanse dvd en blu ray's (bij beweging kwamen er strepen in beeld). Dus zojuist opnieuw bekeken en nu zonder ergernis.
Prachtige blu ray en cd van een ondergewaardeerd concert uit de Taylor tijd (wanneer je de commentaren op sommige internationale Stonesforums hoort tenminste).

Echt top dat ze dit nu officieel uit hebben gebracht: een negen!

Volgende keer wel graag iets wat we nog helemaal niet hebben... kan toch wel een keer...?

Dit is waarschijnlijk gewoon de beste officiele live cd van de Stones (hoewel mijn voorkeur wat deze tour betreft toch uit gaat naar de bootleg Liver than you'll ever be, die is net nog iets beter en compleet qua setlist!).

Hoewel ook bij dit album ze niet de verleiding hebben kunnen weerstaan om er in de studio aan te sleutelen, valt het niet echt op en is het nog niet zo duidelijk en storend aanwezig als bij de latere livealbums.

Hier staan de definitieve live versies op van Midnight Rambler (die het origineel doet verbleken), Love in vain en Stray cat blues!

4,5 ster!

Behoorlijk teleurstellend album na de vier absolute klassiekers die hier voor uitgebracht zijn.

Probleem bij dit album was dat ze bang waren er te veel rocknummers op te zetten, helaas zijn ze nu te veel naar de andere kant doorgeslagen!

Angie was de grote knaller, maar is niet echt mijn ding, Heartbreaker was trouwens gewoon de achterkant vd singel dus geen hit zoals avdj hier boven beweert.

Dancing with mr D is een hopeloze poging Sympathy nog eens dunnetjes over te doen.
Favoriete nr's voor mij zijn Coming down again, star star (lekker live nr) en winter.

Echt een hele bedroevende live opname, zeer slecht opgenomen, klinkt heel blikkerig en er staan zelfs 2 studionummers op, nr's 5&6, daar hebben ze dan publiekgeluid aan toegevoegd, zodat wij moeten denken dat het echt live allemaal is.

De kwaliteit van de nieuwe geremasterde versie in digipack is wel stukken beter dan de eerder verschene versies, maar het blijft niet best.

2 sterren (bij gebrek aan beter!)

Fantastische nieuwe download van de Stones, die hier mee in 1 klap alle bootlegs van dit concert (incl. de Swingin' Pig box) wegvagen. Zo goed en helder heb je het nog nooit gehoord!

Het complete verjaardagsconcert van Keith in de best mogelijke geluidskwaliteit van het destijds allereerste rechtstreekse Pay per view TV concert op de Amerikaanse TV.

Pure rauwe rock'n'roll, dampend en smerig door je speakers de huiskamer in.

Definitieve live versies van oa Under my thumb, Just my imagination, Beast of Burden, Time is on my side, Honky tonk women en Start me up!

Integenstelling tot al die overgeproduceerde live albums op silvere schijfjes nu GEEN geknoei in de studio met overdubben etc, maar precies zoals het was.

Verplichte aanschaf voor iedere Stonesfan
en wanneer je je bootleg bij de vuilnis zet, stop Still life er dan ook maar bij, want DIT is DE ultieme toursouvenir van de '81 Tattoo you tour!

Het krijgt van mij dan ook -net als Brussels Affair- de volle mep: 5 sterren!

Inmiddels gisteren even de moeite genomen de live nummers goed aandachtig te beluisteren en die zijn van een behoorlijk goede kwaliteit. Het luistert lekker weg en zelfs Ed Sheeran valt mee, Grohl is zelfs behoorlijk cool en onderscheidend te noemen.

Blijft verder natuurlijk gaaf dat er twee in Nederland opgenomen nummers bij staan (van concerten waar ik zelf bij ben geweest), gekozen uit al die nummers en versies, die ze de afgelopen zes jaar hebben gespeeld.

Over het aantal en de keuzes valt te discussiëren, wanneer je twee schijfjes hebt, die helemaal vol staan met ieder 18 tracks, lijkt de bonus disc met slechts tien songs wel ietwat karig en van mij hadden die duets niet perse gehoeven,
ze hebben nog veel meer songs gespeeld de afgelopen jaren die ze al in geen jaren (meer) hadden gedaan (Fool to cry, Silver train, Sway (met Taylor), 20000 Light Years, Streets of love, Worried about you, Waiting on a friend, No Expectations, of het nieuwe One more shot, etc.),

of ga dan all the way en zet er nog meer bijzondere live duets op, want sinds 2012 hebben ze er nog al wat gehad en was het een aantal jaren geleden ook de bedoeling zo'n cd daadwerkelijk op de markt te brengen:

denk hierbij bv. aan Lady Gaga en/of Mary J. Blige (Gimme Shelter), Katy Perry (Beast of Burden), Bruce Springsteen (meerdere keren op Tumbling Dice), Tom Waits (Little Red Rooster), Bonnie Raitt (Let it Bleed), Jeff Beck (Going Down), Taylor Swift (As tears go by) ,Sheryl Crow (diverse keren), Aaron Neville (Under the boardwalk) enz.

Kortom: genoeg keus om een schijfje vol te krijgen. Dan is achteraf een minuut of veertig toch wat weinig.

En heeft iemand al de Deluxe box binnen en wat vinden jullie er van?

Ik heb vanmiddag de moeite genomen de gehele blu ray te bekijken en kan niet anders zeggen dat het werkelijk prachtig beeld en geluid is.
Het concert duurt bijna twee uur en dan krijg je nog vier bonus tracks Emotional Rescue, Paint it black, Tumbling Dice en voor Japan only Before they make me run.
Morgen ga ik de cd's en/of LP's draaien. Ga er vanuit dat de kwaliteit niet veel anders zal zijn als de eerdere download. Plus Happy als Japanse bonus.

een stuk beter dan het vorige album (if you ask me), maar kan toch niet tippen aan hun beste albums uit de periode 1968-72.

If you can't rock me is een fantastisch opener en doet het live ook altijd erg goed (denk aan de Licks tour), time waits for no one is 'n prachtige langzame song (zoiets hoor ik veel liever dan een ballad als Angie), maar ook Luxery en Dance little sister zijn nummers die lekker uit de speakers knallen.

De laatste twee nr's vind ik eerlijk gezegd zwak, zeker Fingerprint file, saai en langdradig gebaseerd op een groove die maar voort duurt. Ik vind de live versie op Love you live daar ook al het zwakke nr op die plaat (het enige niet-club nr wat niet in Parijs was opgenomen).

Persoonlijk vind ik deze plaat beter dan de 2e cd van Forty Licks, omdat hier wel nr's als Harlem Shuffle, Bitch en Waiting on a friend opstaan, die mogen gewoon op een overzicht niet ontbreken.

Zelf houd ik niet zo van nr's als Fool to Cry en Angie, maar ze horen er natuurlijk wel op te staan.

Prima compilatie!
4,5 sterren.

Gisteravond eindelijk op twee schijfjes gezet en vanmiddag beluisterd.

Erg goede versie van dit concert met de Stones goed op dreef, hoewel ik al zeer tevreden al die jaren was met de gelijknamige bootleg, welliswaar een publieks maar zo'n goede dat het voor het gemak altijd soundboardkwaliteit genoemd werd.
De gitaren van zowel Keith als Woody komen nu wel stukken sterker op de voorgrond, vooral de solo's van Ron vallen nu extra sterk op.
Jagger klinkt hier en daar wat schor, maar dit werkt alleen nog maar meer het echte live gevoel op, sterk dat er niet hoorbaar nog aan gesleuteld lijkt, dit is puur hoe de Stones toen klonken.

De enige kritische noot die ik heb is dat ik liever concerten zou hebben, die je als fan nog helemaal niet had, of iig niet in goede kwaliteit, want hoe tof deze upgrades ook iedere keer zijn:
je hebt het allemaal al!
De volgende officiele downloads zullen dus waarschijnlijk Atlantic City '89 en Miami '94 zijn. De versies, die we daar al jaren van hebben, lijken al nauwelijks nog te verbeteren en dan nog zal het verschil niet dus danig zijn om er van om ver geblazen te worden.
Het lijkt zo vooral de bootleggers in de kaart te spelen.

Een negen, ofwel 4,5 ster.

Eindelijk ook uit het seal gehaald, na hem van de week ontvangen te hebben (gekozen voor de Japanse SHM versie).
Klinkt erg goed, ondanks dat ik op diverse Stones forums klachten hoorde over een echo in het geluid (niks van gemerkt) en dat het clubgevoel er uit was gehaald, ook daar kan ik mij totaal niet in vinden.
Ik denk dat dit toch wel de beste officiële live opname van de Stones is in jaren, deze release is waar de meeste fans toch al die tijd op hoopten, lijkt mij?
De bootlegs waren al tof, maar hopeloos incompleet en nu eindelijk dit in de best mogelijke kwaliteit te kunnen beluisteren is een geweldige ervaring.
Mijn enige klacht, de kitscherige hoes even buiten beschouwing gelaten, is dat het luisteren naar deze opname te snel om ging, maar geen nood: snel weer opzetten.

Concert voor het grootste gedeelte beluisterd. Zeer goede kwaliteit, maar niet gek veel beter dan de betere bootlegs, die al sinds begin jaren '90 op de zwarte markt te krijgen zijn.

Ook erg zonde dat de intro muziek van Continetal Drift er niet op staat.
Erg vreemd ook. Bij de vorige releases kon je nog zeggen dat ze wellicht de rechten er niet voor hadden, of gewoon geen zin hadden om er voor te betalen, maar die reden gaat nu niet op, daar het gewoon van een eigen nr afkomstig is, nog wel van Steel Wheels, wat toen het nieuwe album was.

Ook heb ik tijdens het beluisteren het idee dat er tussen de nr's nog al geknipt is, ze volgen elkaar wel erg rap op!

Voor mij blijft de VGP (Vinyl gang) versie nog altijd de mooiste! Vooral omdat de cd begint met zo'n saai pauze muziekje,
(wat iedereen wel kent, die ooit naar een concert is geweest. Het eindeloos wachten, iedere keer schalt er dan weer opnieuw een flutdeuntje uit de speakers)
en dan een eens stopt het, gaan de zaal/arena lichten uit, het publiek begint te juigen en vervolgens begint de intromuziek van Continental Drift te spelen, steeds sneller en sneller... stopt, gaat nog sneller verder, stopt weer en dan een enorme knal, waarbij heel het podium vuur lijkt te spugen en Keith als eerste uit de rook te voor schijn komt en de eerste gitaaraccorden van Start me up in zet...! Zonde dat ze dat bij de officiele download ook niet zo er op hebben gezet.

Op het concert zelf valt niet veel te klagen. Ze zijn goed opdreef, spelen de nr's strak en dit was een van de betere concerten die destijds beschikbaar waren. Mooie setlist ook, incl Almost hear you sigh, Mixed Emotions en een geweldige Gimme Shelter. Wel jammer dat nou net in Japan voor een gewone versie van Satisfaction werd gekozen, die van Amerika en Europa van deze tour was een veel uitgebreidere versie gebasseerd op de Otis Redding uitvoering.

Persoonlijk had ik liever een ander concert gezien, wat nog niet eerder te krijgen was geweest .De keuze vind ik dan ook alles behalve origineel en vrij makkelijk.
Voor de fans, die al vrij veel hebben, is het dan ook een overbodige uitgave en voor mij de eerste echte teleurstelling van de Stones Archives side.

Objectief en kwalitatief gezien is het natuurlijk wel een zeer goede opname.

Een acht, ofwel vier sterren.

LYL is voor het grootste gedeelte opgenomen tijden het Parijse concert van 6 juni.

Keith kreeg die avond vlak voor het concert te horen dat z'n kindje Tara was overleden en zat kompleet kapot!

Die avond speelde hij al zijn verdriet, woede en emoties weg tijdens het concert en het was zijn beste optreden van de hele tour!

Het is natuurlijk super overgeproduceerd (wanneer je een veel rauwere bootleg van Parijs 76 beluisterd lijken het wel 2 verschillende bands!), maar alleeeen al voor de gave live versie van Honky Tonk Women met dat waanzinnige, lazy intro (Keith: ja mensen, ik kan het met een hand hoor!) maakt het voor mij al de moeite waard!

Het Toronto club concert is natuurlijk heel erg goed, jammer dat ze daar niet meer van gebruikt hebben!

Dit is de plaat waar de Stones destijds zo tegen te keer gingen en kwaad waren op Decca.

Nadat ze een andere platenmaatschappij hadden gekozen bracht hun oude distribiteur deze plaat op de markt bestaande uit left-overs en outtakes.

Heel eerlijk? Ik vind hem fantastisch en bv beter dan platen als Between the buttons en NOW!

Eindelijk kan ik sinds begin jaren 2000 de bootleg weg doen en naar de officiele uitgave hier van luisteren.