Deze een week geleden ontvangen. Uitgebracht op het Intrada label van Universal Music.

Als Roger Moore fan natuurlijk een must, maar niet perce een aanrader voor de doorsnee luisteraar, of zelfs filmfan.

De score bevat drie verschillende songs (waarvan er eentje zowel als begin- als eindsong dient), die allen redelijk gedateerd nu overkomen, maar wel het hoogtepunt van de plaat vormen en verder een vrij aardige, maar niet echt opvallende score van Bernstein, met zelfs wat jazz-achtige invloeden.

Ook is er nog een track, nr 10: Sunday at the Mine, die Afrikaanse zang en instrumenten bevat, vrij opvallend en waarschijnlijk goed werkend in de film (daar het verhaal zich afspeelt en er ook gefilmd is in Zuid-Afrika),
maar er lang en uitvoerend naar te luisteren is toch iets wat te veel gevraagd, vooral omdat het erg rommelig overkomt en je het idee krijgt dat het geluid gewoon zo uit de film is genomen en het het niet speciaal voor de plaat is gerecorded .

Hier vorige week de 3cd versie van Intrada van gekocht.

Vergeet alle andere versies incl de hierboven vermelde, dat zijn afgeleiden van het oorspronkelijke vinyl album uit 1963, wat niet de originele muziek bevat, maar een speciaal voor de plaat geselecteerd half uur met opnieuw opgenomen tracks.

Intrada bracht in 2011 echter de complete score uit op de eerste twee schijfjes en als bonus nog het album op het derde schijfje.

De originele muziek is zoveel beter dan het opnieuw opgenomen gedeelte.

Ik had jarenlang de soundtrack LP, maar het was mij nog nooit opgevallen dat het niet de originele score was, wel vond ik het stukken minder mooi en opwindend, dan wanneer ik de film bekeek. Nu weet ik waarom.

De eerste cd (met zo'n 40 min.) bevat ongeveer de eerste helft van de film, die nagenoeg geen actie bevat en dat is in de score dan ook goed te merken, je hoort hier vooral variaties op het maintheme en de wat meer duistere muziek, terwijl schijfje 2 (met zo'n 50 min.) dan het meer actierijke tweede gedeelte vertegenwoordigd.
Vooral de muziek waarbij Steve McQueen op de motor aan het rijden en stunten is springt er uit en is wat mij betreft het aller opwindendste van de gehele score.

Voor The Great Escape componeerde Bernstein zo'n 90 minuten aan score en deze is geheel op de eerste twee schijfjes terug te vinden.
De opnieuw opgenomen muziek van ruim 30 minuten staat geheel op schijfje 3.

Deze Intrada uitgave is de enige versie die je van deze filmscore moet hebben, alle anderen vallen hierbij in het niet.

Aanrader! 4,5 ster.

Na de film voor het eerst van de zomer gezien te hebben, meteen de Japanse SHM cd besteld, die overigens maar liefst 24 tracks bevat.

Net als in de film overheerst op deze cd de titeltrack, die van irritant tot aanstekelijk werkt en je al snel tijdens het kijken -en later dus ook beluisteren- mee zit te neuriën en blèren, maar.... wat BETEKENT het eigenlijk?

Nou blijkt Vamos a mattar, Portugees te zijn en vertaald niets meer of minder in het Nederlands het volgende te betekenen: Laten we doden.

Dus je zit vrolijk mee te zingen:

Laten we doden!
Laten we doden, kameraden!

Nogal cynisch, wanneer je er over nadenkt!

Volgens Morrricone is het refrein gebaseerd op het begin van een kerkcantate en wanneer je goed luistert hoor je dat er ook wel in.

Score is verder zeer sfeervol, maar op titelnummer en Il Pinguino (het lekkere lazy Nero's karakter theme) na, niet echt opmerkelijk, maar werkt tijdens kijken film zeer goed.

Een acht, ofwel 4 sterren.

Hiervan vorige week de complete score ontvangen op het onvolprezen GDM label in samenwerking met de maestro himself.

Je krijgt behalve de zeven al bekende tracks compleet geremasterd in stereo ook nog er tussendoor tien bonustracks in mono, waardoor je de hele score nu samen hebt.

De nieuwe tracks zijn oa de introductie van Ramon, martelscene en de finale.

A must have voor de fans van zowel Morricone als Leone.

Hoewel Morricones scores van de de volgende Leone spaghettiwesterns steeds beter werden, blijft dit natuurlijk sowieso een baanbrekende score, die het hele genre qua muziek veranderde.

Inderdaad een mooie verzamelaar, wel zonde dat The Good, the bad en the ugly er niet opstaat, dan was het meer compleet geweest. Ook een beetje achterhaald omdat inmiddels van ... the West een uitgebreidere versie bestaat. Toch zeker 4 sterren waard!

Ik heb zojuist vandaag de GDM versie hiervan binnen gekregen (besteld via een bekende verkoper op de Verzamelbeurs afgelopen zaterdag). Bij mij staat er zeer veel bonusmateriaal op, in totaal krijg je dan maar liefst 22 tracks.

Aardige score van 1 van mijn favoriete films uit mijn tienertijd.
De maintheme, die er bij mij in twee verschillende versies op staat, is zonder twijfel de beste track. Ook de drie verschillende versies van Dirgli Solo No zijn erg mooi. Geldt ook in iets mindere maten voor Vai Via Malinconia (in 4 verschillende versies).

Voor de rest is er ook veel samba muziek, die op deze cd wel erg overheersend aanwezig is en eerlijk gezegd vind ik dat toch stukken minder. In de film wordt dit meer als achtergrondmuziek gebruikt en ik had eigenlijk niet verwacht dat dit voor een groot deel de cd zou beslaan.

Toch de moeite waard en wanneer in de juiste mood een leuke sfeervolle cd.

GDM is toch wel HET label om bijzondere scores van Morricone te krijgen in de best mogelijke kwaliteit.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Hiervan vorige week de beste en langst mogelijke versie van binnen gekregen, uiteraard op het onvolprezen Italiaanse GDM label, met medewerking van de maestro himself en gebruikmakend van de originele mastertapes.

Jarenlang moesten we het doen met de welbekende 13 tracks, totdat zo'n negen jaar geleden er een expanded versie uitkwam op BMG met twintig tracks.

GDM gaat daar nog eens met zeven tracks overheen, zodat het totaal nu op maar liefst 27 tracks uitkomt in de best mogelijke kwaliteit en allen in de juiste volgorde van in de film.

Je krijgt er oa bij een alternatieve versie van de massacre van het boerengezin en eindelijk ook de finale shootout (met de ultieme laatste flashback), allebei uiteraard variaties op het "Man on the harmonica"-theme. Verder oa Franks terugkeer naar de trein en de Birth of a city.

In totaal meer dan een uur aan muziek (ca 65 min.) van deze wereldberoemde score van mijn favoriete film.

Ben je een fan van de film, of een Morricone adapt, dan zeker niet aarzelen en deze versie aanschaffen.

Deze gisteren op de Grote Verzamelbeurs gescored! Te gek! Coole dreunende typische misdaad Morricone soundtrack, die je huiskamer ingeslingerd wordt! Wel moet ik eerlijkheidshalve wel toegeven dat een minuut of veertig van steeds maar het zelfde thema horen wel wat veel is (maar kan ook dat ik na de geweldige Thomas Crown Affair van Michel LeGrand alles tegen vind vallen)

Bij mij staan er trouwens een aantal bonustracks op, wat het in totaal 19 tracks maakt!

Deze gisteren ontvangen.
Goede Morricone score met een dreunend maintheme, wat in allerlei variaties terug komt. Op deze GDM release staat werkelijk alles, incl. muziekstukken en marsen, die in de film maar heel even op de achtergrond te horen zijn.
In totaal ruim drie kwartier aan muziek, die vaak nauwelijks in de film zelf te horen is. Ik schat dat van deze score in de film zo'n twintig minuten hooguit te horen valt (incl. begin- en eindtitels), wat vrij zonde en eigenlijk gewoon schandalig is.

Beste tracks zijn voor mij track 1, 7 en 19.

Deze score is al jaren uitverkocht en wordt op Ebay en Amazon vaak voor 200 euro of meer aangeboden, wat natuurlijk belachelijk is (oorspronkelijke prijs was nog geen 15 euro). Ik heb hem zelf gelukkig voor 20 euro weten te bemachtigen.

Vandaag de Italiaanse GDM versie van deze score ontvangen.

Lang dacht ik dat deze overbodig was, omdat deze versie dezelfde bonustracks bevat als de meer voorkomende uitgave van Capitol. Echter de geluidskwaliteit is wat beter en hij duurt vijf minuten langer. Hoe kan dit? Daar de cd op het eerste gezicht geen extra muziek blijkt te bevatten....

De track The story of a Soldier is compleet gerestaureerd en duurt nu maar liefst 5 minuten en 30 seconden en de oplettende luiteraar zal ook vast al wel eens gemerkt hebben, dat het eindduel op plaat afwijkt van de versie in de film, daar de trompet doorgaat tot het eind, terwijl in de film het stopt en de muziek nog even dreunend doorgaat. Dit laatste -iets afwijkende- stuk is er nu (in mono) nog even achter gezet, om de score zo compleet mogelijk te maken.

Dit is toch wel de meest uitgebreide en best mogelijke versie die je van deze geweldige score kunt hebben....

En om mijzelf te citeren:

Gave soundtrack, de eerste Eastwoodfilm die ik ooit zag en de muziek sloeg bij mij in als een bom!
Een week later zag ik in een platenzaak de LP liggen en die toen grijs gedraaid.

Tja, en dan blijft nog over het probleem met For a few dollars more, maar dat is een heel ander verhaal. Zie al daar!

My name is Nobody vind ik toch wel weer een hele goede van Morricone!

Het beroemde titel nr kent iedereen wel ergens van! Ik vind vooral de muziek die je zowel op het kerkhof als tijdens het eindduel hoort erg mooi!

Het is een beetje een verwijzing (of persiflage als je wilt) op dat van Once...West (en ergens ook wel op For a few..). Vreemd genoeg heeft ie iedere keer weer een andere titel op verschillende LP's van deze film.

Ook de track Good luck, Jack vind ik van een poetische en ontroerende klasse: je waant je ook echt eenzaam en alleen in de prairie met je trouwe viervoeter.

Het vervolg hier op, zowel qua film, als muziekscore, vind ik helemaal niets!

Ik heb hier van sinds afgelopen weekend de GDM versie met de complete score en ook nu weer weten ze alle voorgaande uitgaven te overtreffen, alles klinkt nog net iets beter EN een extra track er bij, wat het totaal op 25 tracks brengt.

Beetje vreemde score, die gezongen tracks liggen me niet al te best, komt vrij hysterisch over. Kocht vooral deze cd voor dat ene nummer, La Condanna, waarbij Beethovens Für Elise gebruikt wordt en wat ook te horen was in Tarantinos Inglorious Basterds.

Aparte score, die niet zo makkelijk en ontspannen weg luistert als bijvoorbeeld een Le Professionnel of een My name is Nobody, om maar eens wat bekends te noemen van de Maestro.

Een mager zesje, ofwel 3 sterren.

Deze gisteren in Breda aangeschaft op 1 cd samen met de soundtrack van Peus sur la ville, die ik overigens wel stukken beter vind. Beiden zijn Henri Verneuil films met Jean Paul Belmondo in de hoofdrol.
Ik heb die cd zeker tien tot 15 jaar in de schappen zien liggen bij Velvet, zelfs toen ze nog in een ander pand zaten en nu dan eindelijk besloten hem aan te schaffen.
Aardig, maar zeker niet tot zijn beste werk te beschouwen. Eigenlijk vind ik alleen het maintheme de moeite waard. De songs vind ik sowieso redelijk gedateerd.

Werkelijk gave Morricone soundtrack die deze op zich wel lekkere typische Franse misdaadfilm naar een hoger plan trekt. Hoewel met drie sterren vd Franse cinema is het feitelijk toch een vrij simpel verhaaltje, maar door de muziek heb je het gevoel naar bijna een meesterwerk te zitten kijken.

Het hoofdthema, wat de hele film terugkeert, is erg goed gekozen, de misdaad druipt er als het ware van af!

Maar ook het dreunende Le Goff thema (Delon) vertegenwoordigd pure klasse en maakt de scene waarbij het te horen is dubbel zo spannend en dynamisch.

4,5 ster (misschien wel 5 waard)!

Eindelijk dan ook op cd (weer dankzij de Grote verzamelbeurs!) en nog wel de extended versie met ruim een uur aan muziek.

Heel eerlijk? Viel toch een beetje tegen (ook nu was het verlangen fijner dan het daadwerkelijk bezitten!):

de score bestaat eigenlijk alleen uit het in het oneindig herhalen van dat ene hoofdthema en een drietal niet al te beste songs uitgevoerd door een niet al te beste typisch jaren '80 groep.

Het hoofdthema vind ik nog steeds erg goed en ook de meeste variaties mogen er wezen, maar een uur lang is toch wat veel van het goede!

Drie sterren!

Mooie originele soundtrack van Morricone bij dit Belmondo vehicle, feitelijk geldt voor de zoveelste keer ook weer bij deze film dat feitelijk de muziek te goed is voor de bijbehorende filmbeelden.

Toen ik de film destijds ben gaan zien had ik nog nooit van Morricone gehoord en vond de muziek zelfs wat vreemd, maar wel mooi (ik was een jaar of 13, 14).

Het vreemde vind ik aan de soundtrack LP (en later cd) dat volgens mij nogal wat tracks niet voor de film gebruikt zijn.

De eerste track is niet alleen de begintitels maar wordt nog een tijd gebruikt in het verhaal zelf.

Echter ik weet voor honderd procent zeker dat de tracks Le Retour en Fee Morgane niet in de film voorkomen, terwijl ze op de plaat toch een belangrijke plaats innemen.

Gek genoeg staat dan weer de variatie op Chi Mai bij de confrontatie (en shoot out) tussen Belmondo en Robert Hossein niet op de plaat.

Desalnietemin alleeeen al voor de eerste en laatste track zeeer de moeite waard, hoewel het destijds volgens de filmencyclopedie Morricones meest misplaatste filmmuziek uit heel zijn carriere was.

Deze een tijdje geleden besteld en van de week ontvangen.

Goede wat aparte score van Morricone.

Het hoofdthema, wat feitelijk de hele film beheerst, is op het eerste gezicht (gehoor) een wat langzaam -niet echt spanningopwekkend- theme, echter door het gebruik van steeds meer typische Morricone klanken er dwars doorheen, wordt het langzaam maar zeker steeds dreigender.

Het past dan ook perfect bij een film over een sniper, een geheimzinnige moordenaar, die voortdurend op de loer ligt en die -zo lijkt het- willikeurig mensen vermoord.

Dit is weer zo'n typische dreunende soundtrack van Morricone, waar hij in de jaren '60/ '70 een patent op leek te hebben. Ook nu geldt weer dat de muziek de film stukken beter maakt (want feitelijk niet meer dan wel een aardig goede politiethriller) en wellicht zelfs beter is dan de film zelf.

Een acht, ofwel vier sterren.

Erg mooie (maar ook behoorlijk depressieve) soundtrack!

Schande dat men gewoon vergeten was hem voor een Oscar nominatie op te geven en dit pareltje dus compleet genegeerd werd dat jaar!

Dit is misschien wel de beste van Moricconne. Vind Once.. the West ook prachtig, maar daar zitten toch ook wel een paar mindere tracks op (The Man, Bad Orchestra, Death Rattle), terwijl ik deze van het begin tot het eind suprieur vind!

Behalve het maintheme vind ik vooral ook Cockeye's song heel er goed en mooi.

Geef 'm dan ook 5 sterren!

Ik heb deze soundtrack aangeschaft waarbij de LP versie op cd is gezet samen met de soundtrack van Le Casse. Beiden van Morricone, beiden films van Henri Verneuil met Jean Paul Belmondo in de hoofdrol.
Deze is duidelijk de betere van de twee.
Typische Morricone dreunende maintheme, die de hele film terugkeert, behoorlijk dreigend en dat past dan ook bij het thema van de film over een psychisch gestoorde vrouwenmoordenaar, die verbeten achterna wordt gezeten door smeris Belmondo.

Voor mij is dit een acht ofwel vier sterren soundtrack.

Deze vorige week besteld en een dag later ontvangen (Bol.com 8 euro!!).

Ik had nog nooit van deze score of film gehoord, tot hier op musicmeter en nadat ik wat tracks op youtube beluisterd had, toch maar aangeschaft.

Deze score rust vooral op twee thema's:

Un amico en het Revolver theme.

Beiden zijn van zeer hoge kwaliteit en komen dan ook in verschillende variatie's terug in de score.
Echter de maar liefst twaalf en een halve minuut durende Revolver is het absolute hoogtepunt van deze cd. Ondanks de lengte verslapt het nooit en blijft het urgent.
Echt heel, heel goed.
Dit is ook precies waar ik bij Morricone het meest van houd:
een dreunend, bijna hypnotiserend zich in het oneindigend herhalend actie-/suspense theme.
Doet me ook wel denken aan het maintheme van Morricone's Peur sur la ville score.

Enige zwakke aan de soundtrack vind ik een tweetal hip bedoelde synthersize-achtige deuntjes, die eigenlijk totaal niet bij de rest van de score passen.

Nu nog de film zien te achterhalen!

Een acht, ofwel vier sterren.

Ben ik het niet mee eens, ik vind juist de muziek tijdens de achtervolging op het dak erg spannend en lekker dreunend.

Bovendien is het gewoon een variatie op het main theme, dus wanneer je dat goed vindt zou je dit ook goed moeten vinden.

Ik vind deze soundtrack juist een van de laatste echt opvallende en mooie soundtracks van Morricone, kan er sindsdien geen enkele opnoemen die ik echt mooi en bijzonder vond, of die me op zijn minst echt is bijgebleven.

Wel jammer van de LP/cd hoes met Costner er zo prominent op (bbbrrrrr!!).

4,5 ster.

De titeltrack is nog wel aardig, vrij melig, de rest lijkt inderdaad op mindere versies van zijn meesterlijke eigen originele eerdere werken. Inspiratie was bij deze film op alle vlakken ver te zoeken.

Deze laatst binnen gekregen en net beluisterd.

Beetje wisselvallige score.
Het fluitdeuntje is natuurlijk erg cool en mooi gedaan,
maar daar staat tegenover een paar Spaanse zing/schreeuw tracks, die beter weg gelaten hadden kunnen worden.
Track1 is de begintitelmuziek en werkt als feestmuziek erg aanstekelijk.
Er zit veel herhaling in deze score en iedere keer wanneer het fluitdeuntje terug keert veer je op,
maar -ik denk dat iedereen het hier mee eens is- het hoogtepunt van deze score is zonder enige twijfel L'Arena.
Hier weet Morricone -zoals zo vaak- de intensiteit naar hoge hoogtes op te voeren en is zijn score weer stukken beter als het gebodene. Feitelijk redt voor mij deze track de gehele score.

Een dikke zeven, ofwel 3,5

PS: Wat ik niet begrijp is dat Nicolai hier boven genoemd wordt als mede componist.
Nergens op de GDM-cd staat hij bij de credits als zodanig vermeld, hij wordt slechts als dirigent van het orkest genoemd.
Morricone wordt op de hoes als enige componist vermeld,
behalve bij tracks 3&9 wordt ene Voltolini als mede-componist genoemd.
Dus hoe zit dat?

Deze gisteren aangeschaft.

De score van deze parodie op de James Bondfilms met de broer van Sean Connery in de hoofdrol, zodat ze toch de naam "Connery" op de poster konden zetten, zonder copy right problemen te krijgen en met diverse acteurs uit de "echte" films in bijrollen (Bernard Lee, Danielle Bianci, Lois Maxwell, Adolfo Celi en Anthony Dawson).

De score is ook een vrij vreemde.
Er zit een titlesong in, gezongen door ene Christy, duidelijk geinspireerd op de songs zoals ze in een Bondfilm te horen zijn, maar het is tergelijkertijd ook een parodie, kan ook niet anders met Ok Connery als refrein!

Verder is de score, gezamelijk door Morricone en Nicolai gecomponeerd, ook niet echt zeer speciaal of gedenkwaardig te noemen. Ook hierbij komt de parodie als snel om de hoek kijken en lijken alle cliche's opengetrokken te worden, die bij het "Spy genre" gebruikelijk zijn, van snelle actie tracks tot romantische niemanddalletjes. Er zit zels een track bij die wel heel erg op het J.Bond theme lijkt.

De score geslaagd? Wellicht wel voor bij de film beelden, die totaal niet serieus genomen dienen te worden, maar als op zich staande score niet echt geweldig, of een aanrader te noemen.

Een magere vijf, ofwel 2,5 ster.

Inmiddels de hele cd beluisterd: dit is een absolute must have!

Wow! Op misschien hier en daar was sourch muziek na, is dit de zo goed als complete originele score.
Vrijwel alles staat er op! In ieder geval alle belangrijke tracks die je hebben moet!
Zoals de muziek wanneer Clint als een test alleen dat verlaten uitziende dorpje in rijdt, de muziek die te horen is wanneer hij en Van Cleef zich gereedmaken voor de final shootout incl die ene piano toon, de final flashback en natuurlijk -als absoluut hoogtepunt- het eind duel!

In totaal 33 tracks!

Allereerst de 8 reeds uitgebrachte tracks:

1 La resa dei conti 3:04
2 Poker d’assi 1:17
3 Osservatori osservati 2:01
4 Il vizio di uccidere 2:24
5 Carillon 1:09
6 Il colpo 2:20
7 Addio colonnello 1:43
8 Per qualche dollaro in più 2:48

Vervolgens de film score tracks in mono:

9 Per qualche dollaro in più (Orchestral theme 1) 2:12
10 Poker d’assi (Alternate version) 2:31
11 Per qualche dollaro in più (Main Titles Reprise) 0:51
12 Per qualche dollaro in più (Orchestral theme 2) 1:56
13 La resa dei conti (Reprise) 1:34
14 Per qualche dollaro in più (Orchestral theme 3) 1:58
15 Per qualche dollaro in più (Main Titles Reprise 2) 0:58
16 Per qualche dollaro in più (Orchestral theme 4) 1:16
17 La resa dei conti (Reprise 2) 1:50
18 Per qualche dollaro in più (Orchestral theme 5) 0:55
19 Per qualche dollaro in più (Orchestral theme 6) 1:41
20 Per qualche dollaro in più (Orchestral theme 7) 1:46
21 Per qualche dollaro in più (Main Titles Reprise 3) 2:30
22 Carillon (Reprise) 1:11
23 Per qualche dollaro in più (Orchestral theme 8 ) 3:22
24 Per qualche dollaro in più (Main Titles Reprise 4) 3:15
25 Per qualche dollaro in più (Orchestral theme 9) 4:02
26 Per qualche dollaro in più (Orchestral theme 10) 2:03
27 La resa dei conti (Reprise 3) 1:09
28 Il vizio di uccidere (Alternate Version) 2:55
29 Per qualche dollaro in più (Orchestral theme 11) 1:34
30 Per qualche dollaro in più (Orchestral theme 12) 1:10
31 Carillon (Reprise 2) 2:08
32 Per qualche dollaro in più (Orchestral theme 13) 0:59
33 La resa dei conti (Alternate version) 2:55

Ze zijn alleen te lui geweest om de tracks echte aparte titels te geven en alles wordt aangeduid als Orchestral Theme nr zoveel, dat is wel onhandig.

Iedereen die fan is van deze film, of sowieso als Morricone fan: kopen/bestellen die hap!
Komt overigens met een mooi kartonnetje er rond en 4 ansichtkaarten en een heel dik cd boekje vol foto's.

Inmiddels de hele box beluisterd, de blu rays geloof ik wel, dat komt nog wel eens op een later tijdstip.

Was goed, maar toch herinner ik mij de oude dubbelaar als met nog stukken mooier en indrukwekkender geluid, ik kan mij vergissen, maar het maakte nu op mijn in ieder geval niet zo'n indruk.

Misschien dat ik achteraf gezien de samenvatting van de oude uitgave toch beter vind, want het was nu wel heel veel en lang, wanneer ze er destijds iets meer songs bij hadden gedaan (Layla, Cocaine en I shot the sheriff), dan was het perfect geweest.

Des al niet te min een mooie box, zeker wanneer je een echte Clapton fan bent.

Een acht, ofwel vier sterren.

Als ik ergens een hekel aan heb is het wel acoustisch en al die artiesten die in de jaren '90 zo nodig een unplugged album uit moesten brengen!

Tears in heaven was gewoon goed in de originele versie en deze voegt er niets aan toe, maar wat ze met Layla hebben gedaan is bijna heiligschennis:
de waanzinnig gave electrische riff vervangen door een saai, tokkelend, voortkabbelende acoustische begeleiding.

Grootste ergernis is wel dat nou net deze unplugged versie voortaan overal te horen is.

Saai, saai en nog eens saai!

Vandaag eindelijk de extended versie ontvangen.
Natuurlijk kende ik de muziek al uit de film en van de gelijknamige LP, die ik ooit ergens eind jaren '80 gekocht had, maar het was lang geleden dat ik die nog eens gedraaid had.

De score is behoorlijk afwijkend met wat je normaal voorgeschoteld krijgt aan filmmuziek.

Veel gitaar van Clapton en sax van Sanborn. Beetje jazz/blues -achtig, hoewel het dat ook eigenlijk niet echt is.
Voeg daarbij dan de typische Kamen klanken en je krijgt een zeer geslaagde niet alledaagse score.

Tracks nr 15 en 16 zijn outtakes van twee muziekstukjes, die de uiteindelijke film niet gehaald hebben.

Let op! Er bestaan ook bootlegs met de complete score, met een kompleet andere (gekleurde) hoes, maar die moet je mijden, het gaat echt om deze officiele versie.

Laat ik eens enthousiast gek doen:
een acht, ofwel 4 sterren!

Hum... vreemd dat ik deze score hier op M.M. blijkbaar "vergeten" ben....

GoldenEye is een vreemd eend in de bijt, dwz tegenover de andere Bondscores is dit toch wel het buiten beentje.
Zelfs Martin, Hamlish en Newman hebben hier en daar toch nog wel het Bondtheme op een relatief normale manier in hun score verwerkt. Niets hiervan bij Serra, die volledig op zijn eigen typische manier ook de score van GoldenEye heeft gecomponeerd en opgenomen.

Zelfs de gunbarrel klinkt bij hem atypisch, maar.... ik vind dit niet echt erg. Sterker nog: ik blijf het zonde vinden dat zijn versie van A pleasant drive in St. Petersburg niet voor de film is gebruikt. Het klinkt iig veel origineler en opwindender dan de vrij doorsnee en obligate filmversie. Had hem dan op zijn minst voor de aftiteling gebruikt, nu zitten we opschept met het vreselijk slechte The Experience of Love. Um zu kotzen zo slecht!

Rest van de score is wisselend: of heel goed en sfeervol, of volledig de plank missend.

Titlesong van Turner is wel weer een voltreffer (hoewel ik nooit zo gecharmeerd ben van haar typische zangkunst) en een van de betere Bondsongs van de laatste 20 jaar.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Prachtige soundtrack van Serra, die alle typische ellemten herbergt waar je bij hem aan denkt:

dus wat ik dan noem duikbootachtige geluiden (die je bv ook in de teaser van GoldenEye hoort, afgewisseld met meer traditionele orchestraties (die bij hem wellicht ook gewoon uit de computer komen?).

Ik vond deze goed bij de film passen, bij een Bondfilm heb ik daar wat meer problemen mee (hoewel die achteraf gezien ook niet slecht is).

Het gitaar werk op Let's welcome Victor is effectief, mooie introductie van het Jean Renno karakter en de eindsong mag er ook wezen.

Toen ik deze film voor het eerst zag en daarna de score aanschafte had ik verder nog nooit van hem gehoord.

Minstens 3,5 ster!