Eind jaren 90 had je daar ineens de heren van Air die niet van MTV weg te slaan waren. Sexy Boy en Kelly Watch The Stars en niet te vergeten All I Need van het debuut album Moon Safari. Een Erg commercieel pop en 70s retro lounge album, als opvolger van het ook prachte Premiers Symptomes, de EP die het jaar ervoor (1997) uit kwam. In 2000 verscheen nog de prachtige, treurig klinkende soundtrack van de film The Virgin Suicides.

In 2001 verscheen het (moeilijke) 2e échte album 10,000 Hz Legend. Een minder aanlokkelijke hoes, geen pakkende MTV hits, meer geëxperimenteer). Een album waar ik toen niks mee kon en liet de band voor wat het was.

Een jaar of 5 terug kocht ik nog de cd/dvd Le Voyage Dans La Lune, een soort moderne soundtrack bij een van de oudst nog bestaande sf-films van pionierfilmmaker Molière met dezelfde naam. Ik kocht hem vooral voor de film, maar dat is ons geheim

En hoe het kwam weet ik niet meer, maar afgelopen weekend haalde ik deze cd weer uut de kast, na 20 jaar!, om omver geblazen te worden! Goede wijn moet eerst rijpen, zoiets. In dit geval dus 20 jaar. Geen MTV meer waar je de nieuwste video's ziet en hoopt dat het volgende album weer de nodige (video)hits zal voortbrengen. Maar gewoon pure klasse, met de nodige gelijkenissen met het vernieuwde Radiohead van toen.

Dankzij de kringloop afgelopen maanden cd's nummer 4, 5, 6 en 7 aangeschaft. Het gapende gat tussen Graduated Fool (mijn afknapplaat destijds) en revelatie Sad Singalong Songs.

Ik was eigenlijk wel uitgekeken op Anouk, maar gaf haar een nieuwe kans met deze aankopen. En sinds afgelopen vrijdag ook dit album in bezit. En eigenlijk snap ik weinig van de lage waardering hier. Dit album heeft zelfs de laagste waardering van alle Anouk-albums. En waarom?

Het is een zeer eigenwijs album, maar dat is de dame in kwestie ook. Maar ook een erg lekker album, waarbij voor mij de track What Have You Done erg opvalt. Een voorproefje van het volgende album Sad Singalong Songs.

Ik hoor geen echte radiohits op dit album, en dat is wat de meeste stemmers misschien missen. Maar dat heeft Anouk ook niet echt meer nodig toch, door iedere keer dezelfde hitsong af te leveren om een album te verkopen?

Overigens mis ik wel een artiest in het bijzonder op deze twee albums, nl. Mylène Farmer. Vooral haar latere werk is erg electro-minded en een samenwerking zou niet hebben misstaan op deze albums.

Dan kan je half MuMe aan gaan passen. Dan moet ook Misplaced Childhood en Brave aangepast worden, en Atom Heart Mother en Wish You Were Here van Pink Floyd, en BatvOut Of Hell van Meat Loaf (Paradise By The Dashboard Light heeft ook 3 hoofdstukken...).

Zelfs op de achterkant van dit nieuwe album staan 8 genumme de tracks vermeld (incl de 12" Remix van Murder Machines) met klein de aparte hoofdstukken. Maar die ga je hier toch niet apart vermelden? De download van dit album die iedereen heeft gekregen die het album hadden gepre-orderd bestaat ook gewoon uit de volledige versies. Hou dat gewoon aan!

Care heet gewoon Care, Be Hard On Yourself gewoon Be Hard On Yourself. De band gaat toch ook niet eerst deel 3 van Care live spelen, dan deel 2 van Reprogram, dan deel 2 van Be Hard en dan deel 1 van Care etc.?

Inmiddels Radiation/Radiation 2013 in bezit. Inmiddels ook genoeg luisterbeurten achter de rug om te kunnen zeggen dat de nieuwe productie een meesterlijke zet is geweest! Radiation uit 1998 is niet slecht maar klinkt soms rommelig, waardoor de hele lage waardering nog best te snappen is. Maar zou Radiation 2013 hier ook als los album op MuMe staan, dan zou die een beduidend hogere waardering krijgen. En daar is mijn waardering van 4,5* ook op gebaseerd. Want ik vind het echt een geweldig album. Mooie ingetogen songs afgewisseld met stevige songs waarbij Marillion helemaal los gaan. En ook de teksten gaan ergens over.

Ik weet niet of deze nieuwe productie volgens de regels van MuMe een zelfstandige notitie rechtvaardigen, crew??

Songs als Under The Sun, Three Minute Boy, These Chains, Cathedral Wall en A Few Words For The Dead worden afgewisseld met mooie songs als Now She'll Never Know en Born To Run. Het enige smetje vind ik The Answering Machine en Costa op de 1998 versie. Op R2013 is het een hele mooie intro op UTS geworden.

Tegen de fans die de 2013 versie niet hebben of kennen, zeg ik: koop die cd of lp en u ontdekt een nieuwe parel.

Er zit zeker niks nieuws bij als doorgewinterde fan. Ik zie ook liever nieuw materiaal verschijnen, al moet je je afvragen na zo'n 'gedrocht' als Xscape of ik dat wel wil.

Puur afgaand op de songs op dit album, het thema én het artwork (inclusief de glow-in-the-dark lp), moet je hier als MJ liefhebber wel een hoge waardering voor geven lijkt mij, anders m n je net zo goed gaan galspuwen bij Bieber. Alsof de muziek van MJ ineens níet goed meer is. Maar dat is mijn bescheiden mening.

Als fan van rockband Radiohead ben ik vanaf Kid A volledig de interesse in Radiohead verloren. Bij elke nieuwe plaat hoopte ik op de terugkeer van rockband Radiohead, die met The Bends en OK Computer een van de beste albums ooit hebben gemaakt. Maar het mocht niet zo zijn. Teveel gekunstel en te weinig liedjes, laat staan rock.

Maar omdat dit album zo'n hoge waardering heeft, wilde ik dit album alsnog een kans geven. Maar helaas. Er staan wel een aantal mooie rustige tracks op, maar als het al nerveus begint met 15 Step en gevolgd word met de herrie van Bodysnatchers, zegt het mij genoeg dat dit weer niet een album is van Radiohead wat ik graag hoor en van uit mijn dak kan gaan.

Robbie's albums groeiden gestaag in kwaliteit, al waren zijn eerste 2 albums ook al toppers. Maar productioneel werden ze steeds beter en gepolijster. Bij Rudebox haakten veel fans af, terwijl vanaf toen hij échte topalbums ging maken.

Maar vanaf Take The Crown ging het voor mij mis. Begrijp me niet verkeerd, hij bevat veel goede songs, maar als geheel klonk hij niet coherent. Een beetje hetzelfde euvel lijkt The King Of Pop met Invincible te hebben. Allemaal keigoede tracks, maar geen coherent album.

Swings Both Ways deed mij zelfs heel weinig. Maar dat kan ook aan mij hebben gelegen, ingegeven door het slechte live-optreden dat op tv werd uitgezonden en als gelijkwaardige opvolger van Live At The Albert moest dienen als begeleiding van zijn Swing-album. En die tweede keer werkte dus niet voor mij.

En dan is na 3 jaar dan weer een nieuw album van Robbie. Hij zal hier geen koppen met spijkers mee slaan, daarvoor lijkt dit album soms teveel op de oude Robbie, maar dan net niet. Net zoals de concertreeks bij Take The Crown. Iets te veel en te opzichtig gemaakt 'kijk mij eens'. De fans zijn volwassener geworden en zullen niet zo snel meer zijn nieuwste cd's kopen (of zelfs weer de oude vertrouwde lp!), want ze hebben nu een gezin en minder tijd. Ook is afgelopen 6-7 jaar het muzikale landschap drastisch veranderd en lijkt er bijna geen plek meer voor een Robbie Williams of andere echte popartiesten, zeker niet bij de jeugd van tegenwoordig.

Wat blijft, is dat dit zeker geen zwak album is, laat dat duidelijk zijn. Hij begint met een aantal pittige, over the top tracks die lekker dik aangezet zijn, maar gaandeweg wordt het toch een serieuzer, coherenter en eigenlijk best een heel goed album. Met de bonustracks misschien wel als hoogtepunt, op anticlimax Marry Me na.

Nieuwe zieltjes zal hij er niet mee winnen. Een nieuwe grote hit waarschijnlijk ook niet. Nu nog proberen om niet meer de populaire jongen uit te hangen, maar liefde voor muziek te tonen, dan kan het best nog wel goedkomen met Robbie.

Ik luister al jaren naar The KLF en afgelopen jaren ook weer de nodige 12"es gescoord, ook al had ik veel op cd en cd-singles.

Deze 7" collectie is dus niks nieuws en overbekend voor mij. Voor de échte volledigheid hadden ze ook Kylie Said To Jason en Fuck The Millennium hierbij kunnen zetten.

Als SSL1 de 7"es zijn, zal SSL2 dan uit de 12"es bestaan? En dan al die geweldige remixen? Komt dan ook Gary In The Tardis op een van de verzamelaars, net als de volledige versie van It's Grim Up North?

Ik lees hierboven gedateerd. Ik noem het vernieuwend, tijdloos en een voorbeeld hoe je een idee voor een nummer in vele gedaantes uit kunt brengen, zonder dat een remix als goedkoop vullertje op een single kwam te staan.

Hopelijk hoeven we niet tot 2023 te wachten op de fysieke releases van de aangekondigde verzamelalbums.

Het titelnummer "zwak"? Ik lees via FB juist lovende reacties op dat nummer en ook ik vind het een geweldig nummer. Even lekker wat anders, behoorlijk jaren 80 als je het mij vraagt.
Maar het album zit sowieso vol verrassingen, op de old skool tracks die zo op LE of UTP hadden kunnen staan, of van die prachtige non-album tracks die ze op maxi-singles uitbracht gedurende haar eerste drie albums, omdat ze niet op de albums 'pasten' qua geluid, maar hier dus wel. Een nummer als Selkie is zo'n prachtig voorbeeld. Of het schitterende Weatherman wat soms wat weg heeft van Cooling, een nummer dat grote kans heeft om een nieuwe live-favoriet te gaan worden in de komende jaren.

Het mooie aan dit album zijn de relatief vele luisterliedjes die veel meer diepgang blijken te hebben dan je op het eerste gehoor zou denken. En ook refereren een aantal songs opzettelijk naar andere albums uit het oeuvre van Tori. Oysters doet mij bijv. denken aan de tijd van Scarlet's Hidden Treasures. En Rose Dover is deels BFP en deels ADP.
Maar bovenal zijn het allemaal erg fijne luisterliedjes zonder de handicap dat ze op de radio moeten komen, waar alle schapen naar luisteren die geen eigen smaak of voorkeur hebben.

Daar waar recensenten bij elk nieuw album van Pearl Jam het weer gaan hebben over [i]Ten[/], daar moeten recensenten altijd weer de vergelijking maken met LE en UTP en bij voorkeur legt elk nieuw album van Tori het (onterecht) af tegen deze vroege jaren 90 albums. Ja, het was een geweldig tijdperk met vele, vele geweldige albums, maar vergeet haar betere albums BFP, FTCH en AATS niet. Drie fantastische albums die alledrie heel anders zijn, maar een stuk spannender en avontuurlijker dan haar twee "oefen"albums. En UG komt ongetwijfeld ook in dit rijtje klassiekers terecht.

Overdaad schaadt en vroeger was alles beter. 4 cd's met elk 10 tracks en zo'n 42 minuten per schijfje. Klinkt als een deluxe versie. En ook die luister je nooit in één luisterbeurt.
En deze stripped down versies nodigt m.i. wel uit om meer en beter (aandachtiger) naar de teksten te luisteren. The Edge verwoordt het ook mooi dat de urgentie en gedrevenheid van veel oude nummers nu veel minder dat gevoel bij de bandleden oproepen dan destijds, waardoor songteksten aangepast werden naar de tijd van nu.
Begrijpelijk dat veel fans en liefhebbers daar moeite mee hebben (met veranderingen). Maar dit is ook geen album wat nostalgie op moet roepen, maar eerder een andere kijk op dingen.

Daarom vind ik dit een prijzenswaardig project waar vooral de wat minder bekendere (album)tracks zeer goed uit de verf komen, maar dat ook niet elk nummer goed uit de verf komt en Bono zijn stem niet meer is zoals hij was (wanneer ze de intensiteit van het origineel proberen te benaderen).

Wat overblijft zijn vier mooie luisteralbums in een compacte set waarbij tracks uit verschillende decennia gebroederlijk naast elkaar staan en je bij elke keer dat je een van de cd's afspeel je weer een ander vergeten pareltje kan herontdekken.

Met 35 tracks is dit een overbeladen verzamelaar die ook nogeens niet lekker wegluisterd. Haar eerste 2 albums zijn erg fijn met een handvol fantastische songs per album. Daarna werd het vluchtige weggooipop en kwamen er dubieuze duetten. Als de platenmaatschappij dan ook nog een zooi meer dan overbodige remixen op de tweede schijf gooit (om de capaciteit van de cd maar zo goed mogelijk te benutten), dan degradeer je deze dubbelaar tot een bedenkelijk niveau. De naam van Whitney is blijkbaar groter gebleken dan de daadwerkelijke kwaliteit van haar carrière tot dan toe.

Een chronische verzamelaar van een enkele cd (minus het gedrocht I Will Always Love You) zou voor mij veel beter op zijn plek zijn geweest.
Deze dubbel-cd gaat weer terug de kast in en hou ik het mooi bij haar eerste 2 lp's.