menu

Hier kun je zien welke berichten pjh1967 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

61 Cygni - Binaural Beatings (2003)

Ook hier dank aan reptile71 voor de mogelijkheid een review te schrijven over dit album.

Na de 1e luisterbeurt begon ik mij af te vragen waar de neuk ik naar het luisteren was. Saai, eentonig en zeer slaapverwekkende doom muziek. Na een paar dagen de cd toch een kans gegeven en heb daar uiteindelijk toch geen spijt van gekregen.

Opener "Medication Nation" gevolgd door "Thanks for Nothing" en "Evil Mindgames" ademen dezelfde dromerige sfeer uit en hebben iets melangolisch. Jammer dat voor "Thanks for Nothing" niet de tijd is genomen om er een mooi eind aan te breien. Na ruim vijfenhalve minuut lijkt het of men het nummer zat is en een paar tellen later is het afgelopen. Gemist kans. .

Het wat ruigere "The One" doet mij aan Siouxsie denken en “Book of Secrets” heeft een spannende opbouw en is één van mijn favoriete nummers.”Lost” kabbelt lekker dromerig verder op het gevoel van de eerste drie nummers. Met “Prayer” gaat het een versnelling lager en hier verlies ik mijn aandacht. Zang en begeleiding zijn te monotoom om te boeien. “Run” heeft dezelfde sfeer als voorgaand nummer maar pakt mij nu wel door de hogere stem van de zangeres. “Cygnus” en “Sacrifice Through a Living Suicide “ zijn afsluiters die een iets andere sfeer neerzetten dan de andere nummers maar die mysterieus genoeg zijn om te blijven boeien.

Kortom dit is een plaat die ik niet zomaar op zou zetten, maar waarvoor je in de stemming moet zijn. Zoals al eerder gezegd is dit er eentje voor de kleine uurtjes en die je eerste een paar keer beluisterd moet hebben voordat ie begint te leven.

3,5*

Barrence Whitfield and the Savages - Dig Thy Savage Soul (2013)

Dampende rock 'n' soul van 'brulboei' Barrence Whitfield. Heerlijke combi van snerpende gitaar, ronkende saxofoon en Barrence. Ga ze bekijken als ze in de buurt spelen, zeker de moeite waard. Favoriete tracks zijn The Corner Man, My Baby Didn't Come Home en Turn Your Damper Down.

Buffalo Tom - Sleepy Eyed (1995)

Toch wel een lekker album deze Sleepy Eyed. Opent sterk met Tangerine, Summer en Kitchen Door en blijft daarna mijn aandacht wel vasthouden met uitzondering van Twenty-Points. Kan na ruim 20 jaar nog steeds genieten van deze plaat. De stemmen van Bill Janovitz en Chris Colbourn klinken soms lekker rauw en gruizig en doen het vooral goed als ze samenzingen. Vooral genietbaar op hoog volume in de auto. Hoogtepunt het zes minuten durende Sunday Night.

Declan de Barra - A Fire to Scare the Sun (2008)

Na zijn, inderdaad te korte, optreden in de Mezz toch besloten om deze cd aan te schaffen. Zijn begeleiding op de gitaar vond ik live te overheersend, maar ben door zijn sterke stem overstag gegaan.

Op dit album is stem en instrumentatie goed in balans wat zeker een pluspunt is vergeleken met zijn optreden. Opener Until the Mornig Comes wordt mooi ijl en ingetogen gezongen. Hier wel dat vervelende geglij over de snaren wat mij in Breda ook irriteerde. Na zo'n twee minuten komt er drums en cello bij wat de song meer body geeft. Brightest Star heeft een "arabisch" tintje en On and On klinkt als een Iers kinderliedje (voor mij voorlopig de zwakste track). Diamonds laat een mooie warme melancholische stem horen met een spanning opbouwende Americana-achtige begeleiding. Johanna ligt in het verlengde van Diamonds en heeft eenzelfde donker sfeertje over zich. Het romantische Beautiful One wordt vooral gedragen door een mooie 2e (dames)stem. Dit zijn gelijk ook mijn 3 favoriete tracks tesamen met afsluiter Red Forests. Ghetto 101 en 57 Years klinken als traditionals en maken de Ier in De Barra los. Scraps to Feed Bones doet me aan José Gonzales denken (in positieve zin), en in Red Forests klinkt hij met minimale begeleiding en wederom die damesstem op z'n breekbaarst.

De naam van Jeff Buckley werd in Breda al als referentie aangehaald, daar wil ik Damien Rice en Patrick Watson aan toevoegen. Waar me bij z'n optreden vooral z'n sterke en krachtige stem opviel, hoor ik hier vooral een breekbaar en ingetogen stemgeluid en ik moet eerlijk bekennen dat dat me heel goed bevalt. Als hij zulke cd's blijft maken, horen wij in de toekomst vast en zeker meer van hem.

4*

Eve 6 - Eve 6 (1998)

Leuke poppy punk/rock (of punky pop/rock) inclusief Green Day-koortjes. Zanger heeft een prettige stem en het klinkt allemaal erg catchy. Singles "Inside Out" en "Leech" zijn wat mij betreft de uitschieters.

Fixkes - Weeral Halfacht (2014)

Door m'n Excelsior-abonnement is dit mijn eerste kennismaking met Fixkes. Aardig album met uptempo liedjes met een jaren tachtig inslag (de Kreuners?) en een handjevol ingetogener songs. Bij de eerste draaibeurt vallen vooral de uptempo songs op, maar na een aantal dagen worden deze ruim ingehaald (té jaren tachtig) door o.a. "En Mensen Vragen", "Misschien Is 't de Regen" (met een fraaie gitaarsolo) en "Koriander van den Turk". De single "Nooit Niks" maakt mijn viertal favoriete liedjes van dit album compleet.

Flat Worms - Antarctica (2020)

DjFrankie schreef:

pjh1967 denk dat jij dit ook wel gaaf vind.

Helemaal goed dit, thanks voor de aanrader. Ik hoor ook een band als R.E.M. er in terug.

Freddie Mercury - Lover of Life, Singer of Songs (2006)

Alternatieve titel: The Very Best of Freddie Mercury Solo

Heb cd1 nog wel kunnen uitzitten, de 2e cd is zware kost om door te komen en zeker alleen voor echte fans. Voor mijn gevoel voegen de remixes niets toe aan de, soms al inferieure, songs. Als zanger van Queen kon hij mij nog wel bekoren, zijn solowerk is toch van een ander kaliber. Het is een beetje kitsch, een beetje opera, een beetje cabaret, een beetje van dit en een beetje van dat. Ik krijg het idee dat ik naar de soundtrack van Freddy Mercury The Musical zit te luisteren. Hij zal door mij altijd als rockzanger herinnerd worden, deze uitstapjes doen mij helemaal niets. 1,5*

George Thorogood & The Destroyers - Bad to the Bone (1982)

Leuke mix tussen blues-rock, pub-rock, wat slowblues en een verdwaald country nummer. Favoriete tracks zijn New Boogie Chillun (John Lee Hooker cover), Bad to the Bone, Miss Luann, No Particular Place To Go (Chuck Berry cover) en de reeds eerder genoemde vreemde eend in de bijt zijnde Wanted Man (Bob Dylan cover). Een dikke voldoende voor dit album.

In 2007 is er een re-issue verschenen met That Philly Thing (b-kant van Nobody But Me) en nieuw opgenomen versies van Blue Higway, New Boogie Chillun, No Particular Place To Go, As The Years Go Passing By, Bad To The Bone en Wanted Man.

Junior Kimbrough - You Better Run (2002)

Alternatieve titel: The Essential

De verzamelaar die iedere gerespecteerde bluesliefhebber in z'n bezit moet hebben. Junior Kimbrough kon zich meten met de beste bluesgitaristen ter wereld. Hij had een slepende, hypnotiserende manier van spelen en dat gecombineerd met z'n "lijdende" manier van zingen leverde juweeltjes op als o.a. You Better Run, Tramp en Nobody But You. Persoonlijke favoriet is het instrumentale Most Things Haven't Worked Out. 4,5**

Patsy Cline - My Greatest Songs (1992)

Het moet ergens halverwege de jaren negentig zijn geweest. Ben nog laat onderweg naar huis en op deze bewuste woensdagavond wordt het laatste uur van de dag gevuld met muziek uitgekozen door Lotje IJzermans. Het is haar afscheid van de radio. Lotje (samen met Fons Dellen) heb ik hoog zitten want de programma's voor de VPRO radio hebben bijgedragen aan mijn muziekale voorkeur. Veel bandjes heb ik voor het eerst gehoord bij Nozems a Go-Go op de woensdagmiddag. Op deze avond komen ook vele helden voorbij maar ze eindigt met een, voor mij, vreemde keuze. Ze vertelt over haar heldin Patsy Cline en ik herinner me nog dat ze haar liefkozend "Tante Pats" noemt. Net als ik mijn woonplaats binnenrijd vult ze de laatste minuten van haar radio-carriere met "Sweet Dreams (Of You)". Al bij de eerste noten staat het kippenvel duimendik op mijn rug. Zo'n stem had ik van m'n leven nog nooit gehoord en samen met de ietwat zoete maar melancholische begeleiding van dit nummer klinkt het alsof je een engel hoort zingen. Op de parkeerplaats heb ik nog enkele minuten in de auto gezeten hopende nog iets van "Tante Pats" te mogen horen. Tevergeefs. Vrijdags ben ik naar de plaatselijke platenboer gegaan op zoek naar iets van deze dame, want hier moest ik echt meer van horen. Deze cd stond als enige in de bakken en gelukkig.... "Sweet Dreams (Of You)" stond er ook op. De dagen die volgden waren alleen maar gevuld met Patsy Cline en haar liefdesperikelen. "Crazy", "I Love You So Much It Hurts Me", "She's Got You", "Crazy Arms", "Leavin' on Your Mind" en natuurlijk "Sweet Dreams (Of You)" stuk voor stuk mooie staaltjes country/soul of country/blues die, gezien de opnamedata van deze nummers, knisperend fris je boxen uitknallen. Hard afspelen en deel mee in het lijden van "Tante Pats". 4,5*

Peter Allen - Peter Allen (1971)

De Rufus Wainwright van de jaren 70? Heeft er alle schijn van. Flamboyant, homo-seksueel (toch kortstondig getrouwd geweest met Liza Minnelli), mooie zuivere cabaret/musical-achtige stem en een begenadigd liedjesschrijver. Dit solo-debuut staat vol met persoonlijke melancholische liedjes die lekker wegluisteren met een kopje koffie op een rustige ochtend.

Pissed Jeans - Hope for Men (2007)

Heerlijk beukende noiserock/hardcore/punk (in de lijn van The Jesus Lizard) en een zanger met een geweldige strot (tegen het maniakale aan). Kortom een cd lang knallende, tegendraadse, gekmakende, waanzinnige gitaar- en noiseherrie.

R.L. Burnside - First Recordings (2004)

Acoustische opnames uit 1968 van deze bluesheld live opgenomen door George Mitchell (de Alan Lomax van de Blues). De blues klinkt echt mooi door in z'n rauwe maar toch zuivere bluesstem en z'n gitaarspel is echt subliem met veel slide. Opnames klinken ook erg fris en knisperend, alsof hij in je kamer zit te spelen. Niet echt te vergelijken met z'n latere werk waar hij electrisch tekeer gaat en zijn stem een stuk lager / doorleefder is (soms bijna mompelend). Zeker 4,5 * (met kans op meer).

R.L. Burnside - Mr. Wizard (1997)

Lekkere zompige electrische swampblues van RL Burnside (op enkel nummers bijgestaan door Jon Spencer). Veel slide en met een stevig doorrollende ritme-sectie achter de man. Voorlopig hoogtepunt het 6.55 min. durende en behoorlijk funky Snake Drive (ben bezig met de 1e luisterbeurt). Voorlopig 4*.

Radiohead - A Moon Shaped Pool (2016)

Schwarz - Arty Party (2004)

Ten tijde van dit album dit trio in Hotel Bosch te Arnhem mogen aanschouwen. Had nog nooit van Schwarz gehoord, maar de aankondiging op de site van Bosch en een stukje in de OOR maakte mij nieuwsgierig. Mag wel zeggen dat dit één van de meest aangename verrassingen is die ik ooit in een concertzaal(tje) ben tegengekomen. Met behulp van gitaar, bas, drums en een aftands orgeltje strooiden ze in ruim een uur allerlei variaties van shoegaze, noise en Krautrock de amper gevulde zaal in. Vooral het lang uitgesponnen Psychotic Hypnotic deed zijn naam eer aan. Eén lange langzaam opbouwende psychotische hypnose eindigend in een bombastisch geheel. Aanrader voor de liefhebbers van de eerdergenoemde genre's.

Still in a Dream (2016)

Alternatieve titel: A Story of Shoegaze

Vandaag in De Volkskrant een artikel over shoegaze en deze box: http://www.volkskrant.nl/muziek/-vergeten-shoegaze-is-best-invloedrijk-geweest~a4263768/

The Nomads - All Wrecked Up (1989)

Lekkere rockplaat van mijn helden uit Zweden. Kan niet tippen aan het fenomenale Where The Wolf Bane Blooms, maar met songs als Twilight Fades, I Don't Need No Doctor, Beyond The Valley Of The Dolls en Butcher Baker Nightmare Maker scoren ze toch een dikke voldoende.

We Rock Like Girls Don't - How Did It Get to This (2009)

Lekkere stevige gitaarrock van deze Britse dames. Doet mij denken aan een mix van Veruca Salt en Elastica. Voorlopig 4*