Ik vind het gewoon erg moeilijk te geloven dat er muziekliefhebbers zijn (ik richt me specifiek op MuMe hier, niet op de gemiddelde Sky Radio of Radio 538 luisteraar) die laten we zeggen na hun 30e nog net zo vaak compleet verrast worden door iets totaal nieuws als in hun tienerjaren. Ik bedoel dus geenszins dat het niet meer voorkomt na een bepaalde leeftijd, alleen dat het minder frequent gebeurd, en dat noem ik dus "afvlakken". Eigenlijk precies hetzelfde wat Ziegler zegt aan het einde van z'n laatste post:

Daar ben ik wel mee akkoord. Maar het gaat hier dan enkel over het aspect verrast worden en de eventueel daaruit volgende betovering, die ook wel makkelijker zal voorkomen als je jonger bent.

Dat afvlakken noemen is volgens mij veel te kort door de bocht, want emotioneel geraakt worden door muziek is toch veel meer dan dat.

Emoties lijken bij jongeren misschien vaak intenser omdat ze er meestal minder goed mee om weten te gaan, ze er door gebrek aan ervaring meer door overvallen worden. Maar levenservaring kan leren om emoties beter te doorvoelen, de vele subtiliteiten er in te onderscheiden, te verfijnen enzovoort.

Samen met de rationaliteit die minder zwart/wit wordt, zich kán verdiepen en nuanceren, zo kán dat ook met de emotionaliteit. Wat zich onder andere kan uiten in smaak die breder wordt.

Dan is er ook nog de factor nostalgie die steeds maar sterker wordt.

Het gegeven dat je muziek beter in perspectief kan plaatsen is niet alleen negatief (minder verrassingen) maar kan ook in positieve zin bijdragen aan de muziekbeleving.

Mijn eigen ervaring is dat ouder worden mij emotioneel in de muziekbeleving enorm verrijkt. Bij jongeren is betovering en een gevoel van magie ongetwijfeld meer aanwezig, maar bij het ouder worden kan er in plaats daarvan meer ruimte komen voor stilte, mystieke emotionaliteit en verwondering.

voor de duidelijkheid:


Toch wel een heel vrije interpretatie van mijn uitsprak Ziegler...

Om een stom voorbeeld te nemen: Iemand heeft het in song onrechtstreeks over het verlies van een lief en wil daarom zijn leven beeindigen.
Een jongere zal deze onderliggende boodschap misschien sneller oppakken dan iemand met meer levenservaring, en er waarschijnlijk meer emotionele affiniteit mee hebben.

P.S. Misschien was afvlakken ook niet zo'n goede uitdrukking, maar had emotioneel gehard worden het beter verwoord.

Dat heb ik ook, denk ik. De beleving is in ieder geval niet afgezwakt, integendeel zelfs. De magie van iets voor de eerste keer hoor bestaat natuurlijk niet meer zo (je hebt alle genres en uithoeken wel eens gehoord), maar ik heb het idee dat ik nu meer uit muziek haal dan vroeger en liedjes me meer weten te ontroeren. Daarin spelen persoonlijke factoren uiteraard ook een rol, al was het maar omdat je veel meer herinneringen hebt waaraan je muziek koppelt (en niet allemaal even leuk). Soms word ik ook wel eens gek van mezelf en zou ik wensen dat het wat minder was.

En tsja, To Bring You My Love van PJ. Als 16-jarige of daaromtrent opgepikt door de MTV-hit Down By The Water, wat ik ook lange tijd het enige echt leuke nummer vond. To Bring You My Love rijmde niet echt met de veel toegankelijkere alternatieve muziek die ik toen luisterde, maar het album bleef altijd wel kriebelen en zijn weg naar mijn cd-speler vinden. Toch had ik pas een paar jaar terug dat ik het album echt volledig voelde en ik bij wijze van spreken op dezelfde pijnbank lag als Polly in het openingsnummer. Ieder mens is anders, maar om die emotie te doorgronden had ik toch wel wat tijd (en narigheid in mijn leven) nodig.

Als je daar ervaring mee hebt, met die boodschap, dan hakt zo'n song er toch juist keihard in? Ik snap niet waarom de harde realiteit en levenservaring dat zo'n emotie zou afvlakken. Integendeel zelfs, naar mijn idee.

Dat hangt er in bepaalde situaties nogal vanaf: je eerste liefdesverdriet is vaak harder dan de rest. Als je dat weerspiegelt in muziek, gaan tracks over die emotie na de jaren (en de ervaring) minder zwaar meeslepen.

@herman: Als je dat niet begrijpt heb je of heel veel geluk in de liefde gehad, of net als een kat 9 levens

Als 14 jarige kon ik er nog inkomen je polsen te willen oversnijden bij een verloren liefde, nu, na ... aantal verloren liefdes overleefd te hebben, vind ik dat nogal een patetishe gevoelsuitdrukking.

Of, wat bennerd zegt.

Ik beleef de dingen duidelijk anders dan jullie. Ik zal er maar verder niet op ingaan, anders wordt het wel erg persoonlijk (kan evt. wel via pm).

Dat was dus eigenlijk net mijn punt, dat het allemaal persoonsgebonden is, los van leeftijd of levenservaring. Zoals gezegd, een stom voorbeeld, maar wel doeltreffend.

Dit is ook niet het type afvlakking dat ik bedoel. Jullie zitten zo op de inhoudelijk tekstuele kant van de muziekbeleving. Misschien wordt het veroorzaakt door het feit dat ik veel klassiek en Jazz beluister en dus weinig (verstaanbare) teksten tegenkom. Het gaat me puur om wat de muziek met je doet. Los van de letterlijke betekenis van de tekst.

Wat je bedoelt is dat je op een bepaalde leeftijd alles wel zo'n beetje gehoord hebt en de eventuele "nieuwe" dingen toch meer een variatie op of mengeling van dingen blijken te zijn die je in het verleden reeds gehoord hebt? En dat je dus logischerwijs niet meer in dezelfde mate verrast zal worden door muziek in vergelijking met je jongere jaren? Zo ja ben ik het daar volledig mee eens.

Daar komt het op neer. Niet dat ik nooit meer blij verrast ben, maar nieuwe muziek moet concurreren met al het moois dat ik al ken. En inderdaad: veel is een variatie van zetten.

Dat is zeker een erg herkenbaar fenomeen. Daarom moet ik me misschien maar eens in andere genres gaan verdiepen, helaas spraken de meesten me vrijwel niet aan tot dusverre..
Deze PJ Harvey ga ik als eerste maar eens herbeluisteren, staat me behalve die ene hit niet veel meer van bij.

Inderdaad herkenbaar. Ben bij metal en rock (over het algemeen) minder snel onder de indruk dan bij bijv. jazz.

Ik herken het voor mezelf eigenlijk niet als een probleem, omdat het verlies aan nieuw gemakkelijk goed wordt gemaakt door verdieping.

Het gevoel dat mijn leven te kort is om me in alle muziek waar ik van hou zoveel te verdiepen als ik graag zou willen is bij mij veel sterker dan het verlangen altijd maar weer door iets nieuws verrast te worden.

Overigens, je kan geen twee keer in dezelfde rivier stappen (een uitspraak van de oude Griekse filosoof Cratylus). In dat besef is alles altijd nieuw.

Voor wat het waard is: persoonlijke muzikale kenteringen - van het type 'paradigm shift'; gaven mij (tenminste) heel andere kijk op muziek, vanwege hun vernieuwing:

* 1986/1987 - house (thans dance genoemd) - onbekende intensiteit, mee kennis gemaakt in een club onder een pub in Covent Garden (aug 87): ik > 30
* 1995 - D&B; feest ergens in de Docklands (jul 94) ik > 40
* '95: combi ambient en house: Sven Vath, Biosphere etc
* '96/'97: combi ethnische Indiase muziek met dance/house/rap; opnieuw Londen (sept 97)
* 2006: dubstep - Kode9, Skream, Burial - ik >50

In 98 ook nog - van een iets andere schaal: Molvaer: cross-over jazz - D&B

Een boeiende discussie.

Is het niet zo dat als je, op heel jonge leeftijd, aan muziek begint je veel meer en intensiever alles meemaakt? Gewoon omdat je het dan ontdekt en op dat moment nog niets of weinig aan muziek in bezit hebt?

Veel van mijn muziek uit de jaren '70 kan ik wel dromen. Al was het alleen maar omdat het kopen van een LP al een sensatie was, je er nog heel weinig had en die paar LP's die je dan had werden letterlijk grijs gedraaid. Er was natuurlijk maar heel weinig geld beschikbaar om (veel) nieuwe LP's te kopen. Dat leidde wel eens tot frustratie aan de ene kant, maar tot vlinders in de buik aan de andere kant, als een nieuwe LP was gekocht.

Maar misschien beleef je het dan allemaal wel intensiever en dat geldt dan voor elk aspect rond de LP in kwestie.
Ik kan nu rustig een aantal cd's bestellen, ze binnenkrijgen en ze dan weken laten liggen. Zoals het nieuwe album van Tom Waits . En dan speel je ze eens af en dan denk je al gauw: "Ach het gaat", je draait het nog een keer en dan berg je ze op. Er zijn natuurlijk af en toe wel degelijk goede albums die je dan ontdekt en waarbij je zelfs opveert, ook als je ouder bent.

Maar "oud worden vlakt af" als stelling, hoe hard het misschien ook klinkt. daar zit in z'n algemeenheid denk ik wel een kern van waarheid in.

Dat is inderdaad wat alles. Ik kan nog altijd enorm opveren van een leuk liedje, al heb ik het eigenlijk al honderden keren in andere gedaantes voorbij horen komen. Maar echt verbaasd zijn om een totaal nieuwe sound? Ik kan me eigenlijk al niet meer herinneren wanneer ik dat voor het laatst was. Maar pop- en rockmuziek waren al een herhaling van zetten toen ik eind jaren '80 muziek begon te luisteren.

De laatste keer dat ik echt werd gegrepen door een nieuwe stijl muziek was een jaar of 10 terug toen ik ineens volop in de dance geïnteresseerd raakte. En de laatste maanden heb ik een steeds sterker wordende fascinatie voor de Braziliaanse muziek van de jaren '60 en vroege jaren '70, dat zou ook zoiets kunnen zijn, maar het is nog even afwachten of dat iets blijvends is.

Bij mij speelde gegrepen worden door 'nieuwe' stijlen zich bijna geheel af in een periode van 5 jaar. Tot 1990 was het voornamelijk hardrock/metal. En dan kwamen daar in sneltempo rock, pop, klassiek, jazz, wereld en nog wat dans en electronic bij. Op dat laatste was ik wel héél snel uitgeluisterd. De rest (dans enkel nog als het 'wereldmuziek' is) beluister ik nog steeds.

Maar de laatste 4 jaar heb ik weer helemaal hardrock/metal herontdekt. En dat klinkt zowel nieuw als dat er veel nostalgie aan te pas komt. Ik vind het heerlijk om me daar nu volop in te verdiepen, maar ik zou als het even kon tegelijkertijd nog een paar extra levens willen hebben, om me ook volledig op de andere genres waar mijn hart naar uitgaat te kunnen storten.

Wat me wel een beetje triest lijkt voor de jeugd van nu is dat er amper nog evolutie in de muziek zit. Ik herinner mij de jaren tachtig toen ik tiener was als een geweldige muziekreis omdat metal in volle ontwikkeling zat en je samen met die muziek volwassen kon worden, bij wijze van spreken.

We blijven deze week de donkerste krochten van de ziel doorworstelen met:



Sackcloth 'N' Ashes (1996), 16 Horsepower





Lees meer hier bij het album.





>Topic overzicht (alle tot nu toe voorgestelde albums)

Introductie tot "De Cultuurkenner-2"

Toelichtingen:

> Introductie + Toelichtingen 1&2:

> Toelichting 3:

> Toelichting 4:

> Toelichting 5:

> Toelichting 6:

Wat geopperd werd bij To Bring You My Love geldt voor mij veel meer bij dit schitterende album van 16 Horsepower. Deze ken ik ook van bij de release, maar viel me veel zwaarder te verteren dan het album van PJ destijds. Ik ben normaal niet lichtgevoelig voor donkere, getormenteerde kunst. Ik kan er uitstekend van genieten, zonder dat ik zelf noodzakelijk de miserie en het lijden aan de lijve ga ondervinden. Maar de sfeer op dit album was mij toen toch te beklemmend om er een heel album lang optimaal van te kunnen genieten. De fanatiek aandoende godsvreesende sfeer maakte het er voor mij niet lichter op, zelf nog steeds worstelend met de laatste resten van mijn door katholieke doctrine veroorzaakte jeugdtrauma.
Nu (door mijn door de jaren heen geharde emotionele gevoeligheid? ) kan ik er gelukkig wel de hele lengte optimaal van genieten. Dat heeft hij weer wel gemeen met To Bring You My Love, goed bevonden van bij het begin, en met de jaren alleen maar beter geworden.

Tja, voor de verandering weer eens een plaat die ik ken en nog leuk vind ook (al kan ik me nog herinneren dat iemand een schrobbering van VanDeGriend kreeg omdat hij 16 Horsepower "leuk" noemde), maar essentieel...?

Op gebied van invloed misschien niet, maar als een fenomeen uit die tijd toch wel denk ik.

Terwijl de sneeuw om het huis giert, op de dag dat mijn oudste zoon 20 wordt. Mijn '50 cents' over voorgaande.
De eerste keer dat ik house hoorde was in 87, na een half jaar in het buitenland. Ik liep naar de dj om te vragen waar hij die afschuwelijke rare disco vandaan had. Hij keek me vreemd aan en legde me uit dat het helemaal hip was.
Dat was ongeveer de laatste 'paradigm shift' die ik meekreeg, maar dan die van anderen. Mijn laatste was hiphop. In de jaren negentig kwamen de kinderen en volgde ik nog wat oude helden. En wat je niet kon missen: triphop, elektronica, grunge, best aardig allemaal. Geloof niet dat ik veel gemist heb in de negentiger jaren. Maar daar zal iemand uit 1980 heel anders over denken.
Word je nou vlakker met de jaren? Ik weet het niet. Weltschmerz hoort bij een bepaalde leeftijd en dito muziek. Je mag blij zijn dat je daar overheen groeit.
Andere cliche's over ontwikkeling van muzieksmaak zeggen me niks: klassieke muziek draai ik bijna nooit meer, jazz krijg ik een soort nare jeuk van, en de nostalgie van de Top2000 ontgaat me volkomen.
Terug naar 16 Horse Power (leuk).

In 1996 werd ik weer single - shit happens - en bij Plato stond een dame achter de balie die helemaal weg was van16 Horsepower; die raadde mij dat aan en we zijn zelfs nog eens samen naar een concert geweest. Gelijke waardering voor een bepaalde muzieksoort kan een basis vormen voor liefde - zoals in de 80's. Het is echter niks geworden en ook de muziek gaf me geen vlinders in de buik.

Opvallende keus, ik heb altijd gedacht dat 16HP vooral in Nederland populair was, maar in België blijkbaar ook. Heb ze zelf ontdekt toen ik ging studeren en Black Soul Choir in de studentendisco werd gedraaid. Daar associeer ik 16HP dan ook vooral mee: mijn studententijd. 16HP was toch wel een van de populairste artiesten bij de vereniging waar ik lid was. Heb ze zelf ook nog eens gezien met een meisje dat ik even erg leuk vond (toen ik net uit een jarenlange relatie kwam), maar ook dat is niets geworden en de muziek draai ik eigenlijk maar sporadisch. Maar ik kan er op zijn tijd wel erg van genieten.

Hoe ver zijn we eigenlijk inmiddels, hoeveel albums komen er nog?

Ja, we zijn wel wat blijven trappelen in de eerste helft '90. Er zijn nog maar drie albums te gaan. De periode waar ik het grootste "gat" heb (1999 - 2005) blijft dus erg ondervertegenwoordigd. Wil dat zeggen dat ik weinig gemist heb? Of zit er een hiaat in de samenstelling van de "redactie"?

16HP :

Pas geleden (half jaar o.i.d.) ontdekt in het muzikale universum van Zephyr. Fijne kennismaking, mag ik wel zeggen.

Zéér verrassende keuze, Cabeza, en daarom :

Toch vooral dat laatste vrees ik .

En natuurlijk geldt hier waarschijnlijk hetzelfde als bij de oorspronkelijke cultuurkenner. Hoe dichter bij het heden, hoe huiveriger men wordt om bepaalde platen reeds als "essentieel" te bestempelen.

Ik verwacht dat de laatste 3 platen in het volgende rijtje van 5 terug te vinden zullen zijn, waarbij ik vrij zeker ben van de eerste en de laatste uit het rijtje:

Radiohead - OK Computer (1997)
Massive Attack - Mezzanine (1998)
The Strokes - Is This It (2001)
Interpol - Turn on the Bright Lights (2002)
Arcade Fire - Funeral (2004)

Gebrek aan hiphop valt me overigens wel op, artiesten als Wu-Tang Clan, Nas, Dr. Dre en Biggie hadden wat mij betreft niet misstaan in de huidige lijst. Maar dat heeft natuurlijk te maken met de muzikale voorkeuren van de huidige "redactie" van de Cultuurkenner.