Downloaden?

Downloaden, inderdaad. Ik moet een band al heel erg legendarisch vinden eer ze (het label of de band zelf) mij liggen heeft met een "best of + een nummer om de collectie toch maar compleet te hebben".

Ach, die ouders van tegenwoordig zullen wel nooit aan die "nieuwerwetse dingen" wennen.

Misschien een toyboy of een jonge minnares regelen

DE 7 VRAGEN

1. Hoe en wanneer kwam jij op MusicMeter terecht?
2. Wat is de eerste plaat die je ooit kocht en hoe waardeer je die plaat vandaag?
3. Graag je mening over: vinyl – cd – mp3 – single – album – verzamelaar.

4. Gun ons een top drie van de meest memorabele optredens of festivals.

Het zou hier best gemakkelijk zijn om enkele festivaledities op te noemen, maar ik ga toch voor individuele shows. Dat maakt het iets moeilijker om te kiezen. Wel wil ik absoluut Ieperfest 2008 vermelden. Die was legendarisch voor deze jongen. Ik was een metalhead pur sang, maar die ene vrijdag in Ieper (ik ging slechts voor één dag) opende mijn ogen. Ik ging voor The Berzerker en All Shall Perish (verdorie, toch niet metal pur sang) om daar lekker mijn hoofd te doen bonken, maar beide bands werden door intensiteit keihard weggeblazen door Backfire!, Wisdom In Chains en vooral Sworn Enemy. De loeiharde breakdown in We Hate was genoeg om het hardcore-wereldje in gebeukt te worden. Doei, metal.

1. H2O – Groezrock 2014

Zet ik dit op nummer één omdat het nog vrij vers in het geheugen zit? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat H2O een constante factor is in mijn afspeellijsten sinds die ene geweldige show. Enkele dagen inluisteren in Nothing to Prove waren genoeg om mij reikhalzend te doen uitkijken naar hoe de op melodieuze punkrock gestoelde positieve hardcore live zou zijn. Het was, zoals jullie terecht vermoeden, werkelijk briljant. H2O creëert hardcore-shows zoals hardcore-shows moeten zijn. Energiek, positief, een fantastische uitlaatklep en het nalaten van een eurofisch gevoel van 'heb ik jou daar'. Drie dagen later was ik mijn stem nog kwijt. Sindsdien is H2O dé hedendaagse band voor mij en begin ik Toby Morse griezelig hard te idoliseren. Als dat een woord is.

2. Morning Again – Groezrock 2011

Soms komen bands op het ideale moment tevoorschijn. Ik was in de weken voor die ene Groezrock-editie helemaal weg van 90's metalcore zoals die gemaakt werd door Earth Crisis, Chokehold, Abnegation en dergelijke. Na even rondklikken in de line-up van de betreffende aflevering van Groezrock, kwam ik terecht bij Morning Again. Blijkt die band knál in dat straatje te liggen en al minstens even legendarisch te zijn. Toch maar even meepikken dus. Laat op de avond, helemaal kapot van al een hele dag moshpits en dergelijk vertier, lekker met een pint in de hand achterin de tent luisteren naar wat deze oudjes te vertellen hadden. Laat ik het kort houden in mijn beschrijving: Morning Again is de laatste band die me breed heeft doen glimlachen door hevige hartritmestoornissen bij het horen van goedgeplaatste en dikgetimede lompigheid en scherpzinnig gedoe. Geen enkele andere metalen -core-band kan hieraan tippen.

3. Amenra – Ieperfest 2013

Ik was al groots fan van deze band en had enorm hoge verwachtingen van een podiumpresentatie. Hoewel ik twijfelde of het in een festivaltent wel degelijk uit de verf zou komen... Niet meer twijfelen, Ben. Amenra heerst live zo mogelijk nog harder dan op plaat. Vijf nummers, een klein uur trance, kippenvel op alle plekken waar ik maar kippenvel kon krijgen en een soort van bestiaal gevoel van tristesse en euforie tegelijk. Amenra deed wat met mij. Nog steeds, ook al is de verrassing er na de vierde keer op een jaar (waarvan drie keer op vier maanden tijd) er wel wat van af. Op het betreffende optreden op Ieperfest kreeg ik het nog aan de stok met een stomdronken Duitser, maar zelfs die kon de pret niet bederven. Sindsdien ben ik me helemaal gaan weiden aan sludge en aanverwanten.

Zo hé, ik voel mij een saai ventje. Ga ik dan nooit naar zaalshows? Jazeker, toch wel. Al staat het shows afschuimen de laatste tijd op een bijzonder laag pitje... En dan ga ik liever naar festivals. Ik merk ook dat ik een degelijk overzicht mis van alles wat ik ooit eens live gezien heb. Ik vermoed dat ik met een totaal andere lijst zou kunnen afkomen.

5. In welke hoekjes van de site kunnen we jou het meeste vinden?
6. Vertel ons over drie albums die je dankzij deze site beter bent gaan waarderen.
7. We kunnen jouw top 10 online zien. Breid hem voor dit topic eens uit tot een top 20.

DE 7 VRAGEN

1. Hoe en wanneer kwam jij op MusicMeter terecht?
2. Wat is de eerste plaat die je ooit kocht en hoe waardeer je die plaat vandaag?
3. Graag je mening over: vinyl – cd – mp3 – single – album – verzamelaar.
4. Gun ons een top drie van de meest memorabele optredens of festivals.

5. In welke hoekjes van de site kunnen we jou het meeste vinden?

Ik heb me er lang eenzaam gevoeld, maar het is er het afgelopen jaar enorm op verbeterd! Je kan me al sinds jaren vinden in de metalhoek, waar het goed bevolkt is. Mijn 'echte echte ik' zit echter vooral in de punk/metal-hoek. En in de metal/punk-hoek. Geen punk, geen metal, maar hardcore punk. Heb destijds nog best veel albums kunnen toevoegen in die sector en kon er nog lang tegen mijzelf praten, maar zoals ik al zei: dat is er enorm op verbeterd.

Heb het gevoel dat de populariteit van het subsubsubgenre er relatief op vooruitgegaan is. De klassiekers zijn altijd al goed gewaardeerd, maar de modernere bands bleven meer uit het zicht. Nu echter niet meer. Al is het nog relatief, want storm loopt het ook niet.

De grote tegenhanger van de (toenmalige) leegte in de punksectie op deze site werd ruimschoots gecompenseerd door de dolle pret in het hiphopgedeelte. Wat een geweldig levendige community daar. De verscheidenheid aan figuren zorgen altijd voor zeer fijne, amusante en gedreven discussies. Er is wel voor elk wat wils. Als ik enkel op deze site actief zou zijn, zou ik waarschijnlijk alleen nog maar over hiphop discussiëren...

… en over metal, nu ik er over nadenk. Want ook al leeft het daar niet zo hard als bij de hiphopgemeenschap hier, houden de vele die-hards de metalsector overeind. De toevoegingen staan er op punt, bij veel albums is er wel een bericht te vinden en het metalforum is sterk bezig. Nu er de laatste jaren wat baanbrekende metalbands zijn die wat meer populariteit gekregen hebben onder een breder publiek (ik denk aan Deafheaven) durft het al eens overbevolkt aanvoelen.

Dat zijn de voornaamste plaatsen op de site waar je mij kan vinden. Punk/metal, metal/punk, hiphop en metal.

6. Vertel ons over drie albums die je dankzij deze site beter bent gaan waarderen.
7. We kunnen jouw top 10 online zien. Breid hem voor dit topic eens uit tot een top 20.

Jammer dat dit topic stil dreigt te vallen, ik vind het een leuke manier om eens wat meer van elkaar te weten te komen. bennerd, maak jij je lijstje nog af?

Yep, doe ik zeker nog! Het duurt reeds veel te en veel te lang, dus ik hoop het kort op elkaar online te gooien.

Door de duur van mijn interview ga ik de laatste twee vragen in één zitting beantwoorden.

1. Hoe en wanneer kwam jij op MusicMeter terecht?
2. Wat is de eerste plaat die je ooit kocht en hoe waardeer je die plaat vandaag?
3. Graag je mening over: vinyl – cd – mp3 – single – album – verzamelaar.
4. Gun ons een top drie van de meest memorabele optredens of festivals.
5. In welke hoekjes van de site kunnen we jou het meeste vinden?

6. Vertel ons over drie albums die je dankzij deze site beter bent gaan waarderen.

Dat is een zeer knappe vraag. Ik heb gigantisch veel muziek leren kennen via deze site. MusicMeter was voor zeer lange tijd mijn nummer 1 “oppikplek” voor nieuwe geluiden, met verder in de top drie nog een ander forum en Last.fm. Die eerste plaats is de site ondertussen kwijt omdat ze qua snelheid ingehaald worden door blogspots en dergelijke, maar voor het verkennen van nieuwe genres is MusicMeter voor mij de 'plaats te zijn'.

Maar dat is de vraag niet. Er wordt gevraagd welke platen je hebt leren waarderen door de site. Niet zo maar leren kennen, maar er reeds een mening over hebben en die dan positief laten bijsturen door dezeplek. Dan kom ik op deze drie uit als belangrijkste winnaars.

Dr. Dre – The Chronic

Onze dokter kan niet onvermeld blijven. Deze plaat staat rotsvast in mijn top drie. Voor mij is het dé hiphopplaat en ik zal er geen enkele andere hiphopplaat mee vergelijken. Het staat immers op zijn eigen troon, ergens veel hoger dan 99% van alle andere muziek. Maar ik kon het eerst niet zo goed hebben. Met die goedkope melodietjes in de beats, dat stoffige geluid, Snoop die me irriteert en Dre die nog nooit van een afwisselende flow gehoord heeft.

Tot ik op MusicMeter eens goed de pagina's ging doornemen. En dan lovende woorden van onder andere Jordy las. En inzag dat The Chronic inderdaad een invloedrijk meesterwerk is. Dat veel popmuziek schatplichtig is (was?) aan den Dre. En dat niet gewoon alle kleine geluidjes lijken te kloppen,maar dat dit meesterlijk gedetailleerd opgebouwd is. Dus: bedankt, MusicMeters hiphopcommunity.

Burial – Untrue

Als er één recente electronica-artiest is die er op MusicMeter in geslaagd is om veel harten van niet-electronica-minnende users te veroveren, is het Burial wel. Dat gegeven combineert niet goed met mijn kleinzerige “ik wil geen schaap zijn”-mentaliteit. Waardoor ik Burial lang aan de kant geschoven heb, na het vlug eens te beluisteren. Maar hoe meer je op deze site rondzwerft, hoe sneller je destijds leek terug te komen bij de Londense artiest. En dan vooral het album Untrue. Als je dan uiteindelijk de pagina's met berichten grondiger doorneemt en even je beeld bijwerkt van hoe het album zou moeten klinken, werkt het wel. Meer nog: Untrue bevindt zich wel ergens in mijn top dertig favoriete platen. Ook weer dankzij MusicMeter.

Volledige discografie van Orchid

Het gaat niet over de Black Sabbath-kopiërende doommetalband (pleonasme?), maar over de legendarische screamoband uit de VS. Screamo is een fenomeen hier op deze website. Hoewel het overal wel weinig liefhebbers lijkt te hebben, heeft het een heel devote fanbase. Zo ook hier. En dat is aanstekelijk. De screamofans hier maken duidelijk dat enthousiasme aanstekelijk kan zijn. Orchid is hier de meest gelauwerde band uit die kleine hoek (niet alleen hier, vermoed ik overigens), dus was het ook de eerste band die ik binnenslingerde; Het kwartje viel niet direct. Maar de aanstekelijke fanboiness van enkele users werkte wel. Dus bleef ik het maar proberen, tot ik uiteindelijk inzag waarom Orchid dat extra doorzetten waard is.

7. We kunnen jouw top 10 online zien. Breid hem voor dit topic eens uit tot een top 20.

1. Minor Threat - Minor Threat
2. Dr. Dre - The Chronic
3. Neurosis - Through Silver in Blood
4. Black Flag - Damaged
5. Youth of Today - Break Down the Walls
6. Robert Johnson - The Complete Recordings
7. Swans - The Seer
8. Converge - Jane Doe
9. Crowbar - Time Heals Nothing
10. Have Heart - Songs to Scream at the Sun

11. Joy Division - Unknown Pleasures
12. Earth - Earth 2: Special Low Frequency Edition
13. Burial - Untrue
14. Trapped Under Ice - Secrets of the World
15. Cro-Mags - The Age of Quarrel
16. Bad Brains - Bad Brains
17. Amenra - Mass III
18. H2O - Nothing to Prove
19. Ornette Coleman - The Shape of Jazz to Come
20. Big K.R.I.T. - K.R.I.T. Wuz Here

Bij deze geef ik dan het stokje door aan ArthurDZ. Hopelijk zijn er wat lezers geweest en hebben die er ietwat plezier aan gehad.

Succes, Arthur!

Ja hoor, ik ben een fan van je schrijfstijl! Minder van je idee over hoe lang een week precies duurt, maar zo heb ik langs de andere kant ook een beetje tijd gehad om wat vooruit te schrijven

En bedankt, ik zal m'n best doen! Morgen mogen jullie deel 1 verwachten!

Toffe stukjes, Ben! Toch maar weer eens The Chronic opzetten, één dezer dagen.

1. Hoe en wanneer kwam jij op MusicMeter terecht?
2. Wat is de eerste plaat die je ooit kocht en hoe waardeer je die plaat vandaag?
3. Graag je mening over: vinyl – cd – mp3 – single – album – verzamelaar.
4. Gun ons een top drie van de meest memorabele optredens of festivals.
5. In welke hoekjes van de site kunnen we jou het meeste vinden?
6. Vertel ons over drie albums die je dankzij deze site beter bent gaan waarderen.
7. We kunnen jouw top 10 online zien. Breid hem voor dit topic eens uit tot een top 20.

We beginnen kort maar krachtig:

1. Hoe en wanneer kwam jij op MusicMeter terecht?

Op 16 december 2007 heb ik me ingeschreven op deze mooie site. Het hoe en waarom herinner ik me nog wel vaag. Volgens mij zocht ik op google naar Bruce Springsteen-recensies en kwam zo hier terecht. Hoe dan ook, toen ik zag dat sterren uitdelen een mogelijkheid was, wilde ik dat meteen doen, maar ik kwam er al snel achter dat je je daarvoor eerst moest inschrijven. Dat heb ik zonder aarzelen gedaan.

Mijn eerste middagje op MusicMeter zag er als volgt uit: ik beloonde al mijn favorieten met 5 sterren (ook albums die ik nog niet helemaal kende, maar ik wilde al veel stemmen hebben om niet te veel als een noob over te komen), plaatste één of twee grammaticaal langs alle kanten rammelende berichten met minimalistische interpunctie, en daarna klikte ik het venster weg en had ik zoiets van “ja leuke site, maar eenmaal ik al mijn favoriete cd’s heb becijferd zal de lol er wel snel af gaan.” Brrr, wat was ik toch een vervelende puber!

Want uiteindelijk ben ik hier veel langer blijven plakken dan ik eerst van plan was: meer dan zeven jaar later ben ik hier nog altijd vaste klant, en ondertussen ben ik ook tot de enige juiste conclusie gekomen, namelijk dat een muziekliefhebber nooit klaar is met ontdekken. In 2007 was ik misschien nog onwetend en arrogant genoeg om te denken dat de wereld eindigde bij classic rock en popmuziek, ondertussen weet ik wel beter, onder andere dankzij deze site. Maar daarover later meer!

1. Hoe en wanneer kwam jij op MusicMeter terecht?
2. Wat is de eerste plaat die je ooit kocht en hoe waardeer je die plaat vandaag?
3. Graag je mening over: vinyl – cd – mp3 – single – album – verzamelaar.
4. Gun ons een top drie van de meest memorabele optredens of festivals.
5. In welke hoekjes van de site kunnen we jou het meeste vinden?
6. Vertel ons over drie albums die je dankzij deze site beter bent gaan waarderen.
7. We kunnen jouw top 10 online zien. Breid hem voor dit topic eens uit tot een top 20.

2. Wat is de eerste plaat die je ooit kocht en hoe waardeer je die plaat vandaag?

De liefde voor muziek heeft er bij mij altijd ingezeten, zij het lange tijd onder de oppervlakte. Het eerste voorteken was mijn liefde voor Samson en Gert vanaf midden jaren ’90, zowel voor het tv-programma als voor hun liedjes. Ik had zelfs een speciale videocassette liggen waarop ik elke nieuwe videoclip opnam die ik van ze tegenkwam. Zo herinner ik me nog veel van hun clipjes: ‘De Pruikentijd’ met die mooie decors, ‘Het Kasteel van Koning Samson’ met die draak, de gekke tenues in ‘Mexico’, ze zitten nog allemaal in mijn geheugen. Jammer genoeg heb ik geen idee meer waar ik dit klompje nostalgiegoud gelaten heb, want dit was de eerste manifestatie van mijn huidige verzamelwoede.

Maar ook in ‘grotemensenmuziek’ was ik al vroeg geïnteresseerd, al nam muziek toen nog geen centrale plaats in mijn leven in (dat had ik bewaard voor zaken als Pokémon, Samson & Gert en buitenspelen, ach wat een heerlijk leventje!). Op Spotify ben ik een tijdje geleden begonnen met het bijhouden van een playlist met nummers die ik al sinds de lagere school ken en leuk vind, en daar zitten onder andere The Sign van Ace Of Base, Alane van Wes, Freed From Desire van Gala, Who Let The Dogs Out van Baha Men, en Maria van Blondie bij. Ook Coffee & TV van Blur sprak me toen aan, al lag dat geheel aan de videoclip (als dat melkkartonnetje op het einde zijn vriendinnetje tegenkomt in de hemel, huilen!). Het liedje zelf heeft toen geen indruk achtergelaten op mij.

De vlam ontstak pas echt toen ik een jaar of 13 was. Kort na elkaar hoorde ik twee nummers op de radio die me tot voltijds muziekliefhebber maakten: Summer Of 69 van Bryan Adams en I Want To Break Free van Queen. Thuis hadden we The Best Of Me van Adams liggen, en in de plaatselijke bibliotheek vond ik Greatest Hits I en II van Queen, en die drie albums heb ik stukgedraaid, vooral de twee van Queen. Ik ontdekte een programma op TMF dat elke middag clipjes uit de jaren ’80 en ’90 uitzond, en op die manier ontdekte ik ook een gevarieerd boeltje artiesten als Simple Minds, The Smashing Pumpkins, Nirvana, Duran Duran en Michael Jackson. Ik ontdekte ook David Bowie en Prince, die al snel samen met Queen de grote drie van mijn muzieksmaak vormden.

Alles kon, zolang het maar in de pop-en rockhoek zat (alles daarbuiten werd agressief geweerd), en zolang het maar ouder was dan tien jaar. Waar ik eind jaren ’90 nog dol was op bepaalde moderne popliedjes, daar had ik ze tegen midden jaren ’00 volledig afgezworen. Dat er ook nog kwaliteitsvolle muziek gemaakt werd dat niet of nauwelijks op radio en tv langskwam, besefte ik nog niet. In mijn leefwereld van toen waren verschrikkingen als Sean Paul en Usher echt het moderne equivalent van Nirvana, op een of andere rare manier.

Het ontluiken van mijn gloednieuwe muziekobsessie viel samen met de aanschaf van een iPod door mijn zus (waardoor ik er natuurlijk al snel ook een wilde), zodat ook iTunes zijn introductie in mijn leven maakte. Het werd een vast ritueel om elke woensdagnamiddag naar de bibliotheek te gaan, daar het maximumaantal van drie cd’s mee te nemen, en thuis triomfantelijk de cd op iTunes te zetten. Op dat moment voelde dat voor mij als bezit aan, in cd’s kopen zag ik het nut nog niet.
Dat zou snel veranderen, want na een tijdje kwam ik tot de volgende vreselijke doch logische vaststelling: in onze bib lag niet elke cd die ooit verschenen is. Ik had Kiss van Prince ontdekt, een nummer dat ik meteen geweldig vond, maar die stond op geen enkele Prince-cd in de bib. Ook in de bescheiden platenkast van mijn ouders geen Kiss te vinden (zelfs geen Prince). Dus schafte ik in het voorjaar van 2007 The Hits/The B-Sides aan, zodat ik meteen drie blinkende schijfjes aan materiaal van mijn held had. Het benodigde geld had ik verkregen door een paar uur op mijn nichtjes te babysitten. Toen ik mijn nonkel, zelf een grote muziekliefhebber, vertelde wat ik van plan was met het geld, betaalde hij me meteen genoeg voor zowel de driedubbelaar, als voor de op dat moment nieuwe Prince-plaat Planet Earth, die een paar weken later zou worden uitgebracht. Dat werd mijn derde cd, daartussen kreeg ik The Ultimate Collection van David Bowie cadeau voor mijn goede rapport.

Ze zijn nog steeds alle drie te vinden in mijn platenkast, al zet ik ze niet vaak meer op. Uiteindelijk luister ik toch liever studioalbums dan verzamelaars, en door de jaren heen heb ik daar een mooie collectie van opgebouwd. Vandaar dat ook Planet Earth de weg naar mijn cd-speler maar zelden meer vindt.

Goed verhaal

Leuk Arthur!

OVERZICHT met linkjes naar het begin van elk interview

- dazzler start
- vigil start
- Rudi S start
- herman start
- Dance Lover start
- Edgar18 start
- Sir Spamalot start
- Sammael start
- aERodynamIC start
- panjoe start
- sxesven start
- itchy start
- bennerd bezig
- ArthurDZ
- tuktak
- Paap_Floyd
- -SprayIt-
- Pepino
- Rvdz
- Linus Van Pelt
- Fathead
- thelion
- SirNoodle
- Casartelli
- Glenn
- 00.0
- jassn

Leuk verhaal en voor mij best apart om te lezen omdat ik een jaren '80 Prince fan ben: hoe gaat dat dan als je later inhaakt.... sowieso leuk om de verhalen van ArthurDZ te lezen daar ik altijd wat meer verwantschap voel met zijn smaak op de een of andere manier

3. Graag je mening over: vinyl – cd – mp3 – single – album – verzamelaar.

Vinyl: Ja, ik hou wel van die grote hoezen en die aangename geur, maar een echte liefhebber van het nieuwe zwarte goud ben ik nooit geweest. Ik heb wel een dertigtal platen in de kast staan, maar geen enkele daarvan draai ik op regelmatige basis. Die platen zijn daar vooral beland doordat ik ze ofwel a) goedkoop heb kunnen scoren op beurzen, rommelmarkten of muziekwinkels die uitverkoop hielden, ofwel b) omdat ze toevallig bij ons op zolder lagen. Ik vind vinyl eigenlijk gewoon teveel gedoe: je moet opletten dat je geen krasjes maakt, en je moet de naald altijd precies op die vage grens tussen zwart en zwarter leggen om ook effectief bij het begin te beginnen. Vervolgens hou je bij elk krakend geluid je hart vast (‘‘en ik ben nochtans zo voorzichtig geweest! Of wacht nee, toch niks aan de hand’’) en het ergste van al, je moet om de twintig minuten van je luie krent komen om de plaat om te draaien en helemaal opnieuw te beginnen met dit proces. Moest ik twintig jaar ouder geweest zijn, ik had dit allemaal met veel liefde gedaan, daar ben ik zeker van. Maar….

Cd: … waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan? Geen gedoe, gewoon de cd in de speler schuiven en je bent vertrokken! Bovendien nemen ze ook veel minder ruimte in beslag, een tweede niet te onderschatten voordeel. En als klap op de vuurpijl is een cd over het algemeen goedkoper dan een plaat, ontzettend handig voor een student die nog bij zijn ouders woont. Kortom, al sinds het prille begin is de cd de standard muziekdrager voor mij.

Mp3: zoals jullie al konden lezen, begon het voor mij allemaal met de iTunes-muziekbibliotheek, die ik vol enthousiasme vulde met muziek van de platenkast bij ons thuis en de eigenlijke bibliotheek. Maar downloaden deed ik slechts zelden, hooguit een paar keer per jaar, en dat ook via iTunes. Illegaal downloaden heb ik nooit gedaan, als een van de weinigen. Het waarom daarvan was een samenloop van omstandigheden: ten eerste ben ik erg achterdochtig als het gaat om internet, en bovendien hadden we in die tijd slechts één computer bij ons thuis, die mijn moeder dan ook eens gebruikte voor haar werk. Als ik dus moest kiezen tussen het accepteren dat een bepaald liedje buiten mijn bereik lag, of het risico lopen de computer van mijn moeder met een stevig virus op te zadelen, dan koos ik zonder nadenken voor optie 1. En toen ik eenmaal een computer mét internetbereik voor mezelf had (wat verrassend lang geduurd heeft), viel dat samen met de lancering van Spotify in België. Tegen die tijd was mijn oude trouwe iPod ook kapotgegaan, en die heb ik nooit vervangen. Illegaal downloaden was dus nergens meer voor nodig. En mp3’s eigenlijk ook niet meer.

Single: ik vind singles heel leuk, alleen dan niet om zelf te hebben. Wel zoek ik graag op welke singles er van mijn favoriete albums getrokken zijn en wat ze gedaan hebben in de hitlijsten van eigen land, België en Nederland. Verder vind ik het ook altijd interessant om op Wikipedia op te zoeken welke nummers in welke landen nummer 1-hits zijn geworden. Als ik eens een avond niks te doen heb, dan kan ik me daar heel lang mee bezig houden. Terwijl ik zelf slechts één singletje bezit (Red Zebra – I Can’t Live In A Living Room, ooit eens gekregen op een platenbeurs.)

Album: hier ga ik voornamelijk naar op zoek. Los liedjes draaien doe ik ook wel steeds vaker dankzij Spotify, maar in de grond ben ik nog steeds een albummens. Vroeger was dat minder zo, op dat vlak ben ik door musicmeter gevormd. Je stemt immers niet op afzonderlijke liedjes, maar op hele albums. Zo ben ik erin gerold, en daar heeft het meer liedjesgerichte forum weinig aan veranderd.

Verzamelaar: hoe ouder ik word, hoe minder interessant ik verzamelaars vind. Zeker verzamelaars die liedjes bundelen van favoriete artiesten zeggen me niks meer, dan koop ik van die artiest liever gewoon alle studioalbums waar goede liedjes op staan. Dat voelt nu eenmaal juister aan Dan vind ik genre-en decenniaverzamelaars al veel leuker, al ben ik ook nooit geneigd die te kopen eigenlijk.

Nooit geweten dat jij groene vingers had.

Wietplantjes wellicht

Word ik hier twee maal op rij valselijk beschuldigd

En ik snap ook niet waar het vandaan komt, dubbel erg! Heb ik ergens 'plant' geschreven in plaats van 'plaat' ofzo?

Edit: ah, bedankt voor de toelichting Mju! Hahaha, altijd overheen gelezen. Ik pas het even aan, ben van mijn leven nog niet op een plantenbeurs geweest!

1. Hoe en wanneer kwam jij op MusicMeter terecht?
2. Wat is de eerste plaat die je ooit kocht en hoe waardeer je die plaat vandaag?
3. Graag je mening over: vinyl – cd – mp3 – single – album – verzamelaar.
4. Gun ons een top drie van de meest memorabele optredens of festivals.
5. In welke hoekjes van de site kunnen we jou het meeste vinden?
6. Vertel ons over drie albums die je dankzij deze site beter bent gaan waarderen.
7. We kunnen jouw top 10 online zien. Breid hem voor dit topic eens uit tot een top 20.

4. Gun ons een top drie van de meest memorabele optredens of festivals.

1. Bruce Springsteen, Sportpaleis Antwerpen, 2008

Mijn allereerste liveconcert, en nog altijd niet overtroffen. Maar ja, wat wil je ook met één van de beste liveacts uit de (rock)muziekgeschiedenis. Kan tellen als introductie. Helemaal overdonderd was ik, die drie uur vlogen voorbij en een paar weken lang kon ik nergens anders meer over praten. Dat ging dan ongeveer zo:

Schoolvriend: Al dat huiswerk tegen woensdag, niet normaal. Ik ben daar sowieso de hele nacht mee bezig.

Een jonge ArthurDZ: ja, Prove It All Night, zou Bruce Springsteen zeggen. Toen hij dat nummer speelde op zijn concert, begon hij een cool gitaarduel met zijn andere gitarist Steve Van Zandt, en, en…

Om een lang verhaal kort te maken: de kans dat ik nog een liveoptreden zal meemaken met zoveel impact op mijn tere zieltje, wordt elk jaar kleiner. Daar ben ik ook niet naar op zoek gelukkig, ik heb al pittig veel goede concerten meegemaakt in mijn jonge leven. Maar het is nooit meer zo geworden als met Bruce in 2008. Maar nogmaals, dat is oké!

2. Leonard Cohen, Sint Pieters-Plein Gent, 2012

Over perfecte locatie en weersomstandigheden voor een optreden gesproken. Een podium op het serene Gentse Sint Pieters-plein, met daarachter de majestueuze Sint Pieters-kerk, waarop een majestueuze levende legende een geweldig concert geeft met het ene serene prachtliedje na het andere. Het was een mooie, aangenaam warme zomeravond en Leonard had er ongelooflijk veel zin in, getuige de drie encores. Uiteindelijk heeft de politie ‘m zo’n beetje van het podium moeten wegjagen zelfs, wat een held! Helemaal op het laatst, toen ik de hoop al zo’n beetje had opgegeven, speelde hij ook mijn persoonlijke favoriet Sisters Of Mercy, wat het nog extra leuk maakte!

3. CHVRCHES, Best Kept Secret, 2014

In dit lijstje moest sowieso iets van de laatste editie van BKS staan. Ongelooflijk hoeveel goede optredens ik daar in drie dagen tijd heb gezien, op dat vlak de beste festivaleditie dat ik ooit heb meegemaakt. Uiteindelijk toch maar voor CHVRCHES gekozen boven namen als Belle & Sebastian en Interpol, omdat zij erin geslaagd zijn me te doen dansen zoals ik maar zelden gedanst heb. Nu moeten jullie weten, ik dans eigenlijk niet graag. Ik ben me veel te bewust van mijn lichaam als ik dans, ik voel me het grootste deel van de tijd vooral stom in plaats van sexy. Alleen als de muziek dermate goed is dat ik uit m’n eigen hoofd geraak, dan kan ik er wat van. En dat is precies wat bij CHVRCHES gebeurd is. Eigenlijk deden ze niet veel meer dan hun debuutalbum in andere volgorde brengen, maar verdorie, ik heb ervan genoten als een malle en was na afloop zelfs iets te vermoeid om nog maximaal te kunnen genieten van Franz Ferdinand. Een soort aflossing van de wacht als het gaat om ultieme Schotse spring-in-het-rond-muziek?

Denk dat als je eerste concert een mega concert van zo'n grootheid is dat ook zeer moeilijk ooit kan worden overtroffen.
Ik heb hetzelfde met Prince in de Galgenwaard in 1987 nog steeds mijn nummer 1 concert ever en het was ook mijn aller eeste concert.

En ik kan hetzelfde zeggen (ook over hetzelfde concert).

Maar is ook niet zo vreemd natuurlijk: ik heb daarna zo ontzettend veel gezien en ongetwijfeld ook optredens met veel meer emotie. Revere: op het podium bedankt worden en dat soort dingen, brokken in de keel bij bepaalde optredens en toch... dat Galgenwaard optreden. Misschien wel één van de mooiste dingen die ik heb meegemaakt in mijn leven. Dat heeft zo'n impact gehad.

Mooi om dit optreden terug te vinden. Ik kan me herinneren daar ook heerlijk gedanst te hebben, ook al was het ontzettend druk in de tent. Ze deden niets speciaals maar toch was het een uitermate goede en pakkende show die bij vele mensen hun beste vreugdedansen naar boven haalde. Unieke synthpop.

Voor mij trouwens net zo goed qua aantal goede optredens het beste festival dat ik heb meegemaakt.

1. Hoe en wanneer kwam jij op MusicMeter terecht?
2. Wat is de eerste plaat die je ooit kocht en hoe waardeer je die plaat vandaag?
3. Graag je mening over: vinyl – cd – mp3 – single – album – verzamelaar.
4. Gun ons een top drie van de meest memorabele optredens of festivals.
5. In welke hoekjes van de site kunnen we jou het meeste vinden?
6. Vertel ons over drie albums die je dankzij deze site beter bent gaan waarderen.
7. We kunnen jouw top 10 online zien. Breid hem voor dit topic eens uit tot een top 20.

5. In welke hoekjes van de site kunnen we jou het meeste vinden?

Sowieso (te?) veel bij de muziekgames. Aan de ladder en de witte trui doe ik al jaren trouw mee, elke week post ik mijn weeklijst van 1990 (of dat probeer ik toch), en ook de KO's zijn leuk, al mag je de uitslagen eigenlijk nooit te serieus nemen (niet te geloven hoe raar sommige battles kunnen uitdraaien ). Ook met het Greatest Hits of-topic amuseer ik me geweldig, zowel als deelnemer als organisator.

Maar al hou ik via deze site trouw mijn reis door muziekland bij, ik merk toch dat ik veel minder actief ben op de albumpagina's. Waarom? Tja, omdat ik niet altijd het idee heb dat ik nog veel kan toevoegen aan wat al allemaal gepost is, bij sommige albums staan echt prachtige berichten die mijn mening op een mooiere manier samenvatten dan ikzelf zou kunnen. Langs de andere kant, als ik eens inspiratie heb, twijfel ik er nooit aan om het aan de site toe te vertrouwen!

1. Hoe en wanneer kwam jij op MusicMeter terecht?
2. Wat is de eerste plaat die je ooit kocht en hoe waardeer je die plaat vandaag?
3. Graag je mening over: vinyl – cd – mp3 – single – album – verzamelaar.
4. Gun ons een top drie van de meest memorabele optredens of festivals.
5. In welke hoekjes van de site kunnen we jou het meeste vinden?
6. Vertel ons over drie albums die je dankzij deze site beter bent gaan waarderen.
7. We kunnen jouw top 10 online zien. Breid hem voor dit topic eens uit tot een top 20.

6. Vertel ons over drie albums die je dankzij deze site beter bent gaan waarderen.

Gelukkig luidt de vraag niet ‘welke albums heb je ontdekt via deze site’, want dan zou dit wel een heel lange tekst worden. Ik schat dat zeker 75 procent van wat ik sinds mijn inschrijving heb ontdekt, van hier komt. Van mijn huidige top 10 ken ik alleen Bruce Springsteen en The Rolling Stones niet via deze site, maar dat album van The Stones heb ik dan weer wel ontdekt via musicmeter. Bedankt dus, mensen!

Maar goed, we hebben het hier over ‘beter waarderen’, en dan zijn er meteen drie artiesten, of eigenlijk genres (min of meer), die me te binnen schieten.

Wu-Tang Clan - Enter The Wu-Tang (36 Chambers) (1993)

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/5/53/Wu-TangClanEntertheWu-Tangalbumcover.jpg

Hiphop was publieke vijand nummer 1 in mijn adolescentie. Waarom weet ik eigenlijk niet zo goed meer. Deels zal dat te maken hebben gehad met het geforceerd agressieve gangsterimage waar ik toen nog niet goed tegen kon (ondertussen kan ik al die karikatuurtjes veel beter hebben) en deels omdat hiphopmuziek zo anders in elkaar zit dan pop en rock, destijds mijn volledige muzikale dieet. Maar mijn voornaamste reden tot anti zijn was waarschijnlijk gewoon dom kuddegedrag. Een echte classic rocker die met Queen dweepte en Bruce Springsteen-tekstjes op al zijn kaften zette, werd gewoon veronderstelt neer te kijken op hiphop. Dus deed ik dan maar.

Enter the musicmeter, maar mijn ogen zijn nog niet meteen opengegaan. Door de traditionele underdogrol van hiphop bij de muziekspelletjes op deze site werd ik wel snel sympathischer tegenover het genre, maar de echte klik kwam er maar niet. Totdat ik de mannen van de Wu-Tang eens een kans gaf. Bij de eerste tonen van Bring Da Ruckus was ik nog een sceptische sympathisant, maar eenmaal het album erop zat, was ik er echt goed mee weg. Overhaalt tot en met.

Hiphop, zo heb ik dankzij deze site geleerd, gaat niet zozeer over stoere praat verkopen over een monotone beat. Dat is het wel voor een groot deel (laten we niet flauw doen), maar er is ook nog iets anders, iets Hogers. Ongekende creativiteit in producties bijvoorbeeld, en rauwe emoties in de raps en deliverys, veel geldingsdrang, humor en zelfrelativering. Een heel frisse andere invalshoek op wat muziek kan zijn, eigenlijk. Respect.

Burial – Untrue (2007)

http://cdn2.pitchfork.com/albums/10670/homepage_large.eac1d3bc.jpg

Een tweede genre dat ik niet helemaal serieus nam in mijn alwetende pop/rock-wijsheid, was electronische muziek. Ook omdat het genre helemaal anders werkt dan wat ik destijds gewend was, maar zeker ook omdat de fans van het genre me serieus tegenstonden. Radio Contact-mongolen waren het, niet slim, stil en verfijnd zoals de rockers, maar luid en totaal ongeïnteresseerd in de diepere lagen van het leven. Heb ik jullie al verteld hoe pretentieus en gevoelig voor stigma’s ik toen was?

Enter the musicmeter, maar mijn ogen zijn nog niet meteen opengegaan. Wel ontdekte ik dat er blijkbaar nog een minder spastische tak van electronische muziek bestond (sterker nog, die vervelende stampmuziek was eigenlijk gewoon zelf een tak, niet de stam), maar ik heb ook niet meteen iets met die informatie gedaan. Wel was het zo dat hoe ouder ik werd, hoe meer ik de betere dancetracks die ik hier tegenkwam begon te waarderen. Maar ik kon er nooit lang naar luisteren. Born Slippy NUXX, Aerodynamic, Silent Shout, Kids, ik vond het allemaal goede nummers, maar lang naar electronica luisteren was niet aan mij besteed. Tot Burial op mijn pad kwam. Opnieuw had ik een album gevonden dat me eigenhandig een groot en divers genre kon binnenloodsen.

Electronic, zo heb ik dankzij deze site geleerd, is een gigantisch genre waarin naast veel brol ook veel klassemateriaal te vinden is, vooral als er met sfeer gewerkt wordt in plaats van puur met beats, zoals Burial, maar bijvoorbeeld ook Underworld en Orbital doen. In tegenstelling tot de leeghoofdige clubmuziek van deze wereld. Maar vandaar dus de verwarring.

Elton John

http://www.39dollarglasses.com/blog/wp-content/uploads/2010/12/EltonJohn.jpg

Elton, dat was toch de man van die verschrikkelijke singles Nikita, Sacrifice en I’m Still Standing? Dat hij ook de man was achter veel Lion King-liedjes, wist ik nog niet, maar voor mij was Elton zo’n oninteressante wereldster waar vooral moeders die verder niet bezig zijn met muziek naar luisteren. Doe-de-polonaiserock, muziek waarop je zatte nonkel kan dansen op communiefeesten. Waarom-is-die-man-zo-rijk-muziek, kortom.

Enter the musicmeter, opeens bleek die gast met z’n gekke bloempotkapsel en lelijke bril een berg goed gewaardeerd spul te hebben opgenomen. Dat kan toch bijna niet? Zou ik eens durven? Oké, vooruit dan maar, Crockodile Rock opleggen en eens kijken of de oude sagen waar zijn. En verdorie ja, dat swingt en rockt op de goede manier, zeg! En zo is de bal aan het rollen gegaan tussen mij en Elton. Niet dat ik vaak Elton luister, maar ik ben hem wel ontzettend gaan respecteren via musicmeter.

Elton John, zo heb ik dankzij deze site geleerd, heeft vooral in de jaren ’70, maar ook nog daarna, een zeer tof oeuvre uitgebouwd waarbij gek genoeg vooral de stinkers de grootste klassiekers zijn geworden. Maar dat kon Elton zelf ook niet helpen, natuurlijk. Ik neem het hem alvast niet meer zo kwalijk als eerst.

Goodbye Yellow Brick Road zou wel eens het meest onderschatte album hier op musicmeter kunnen zijn. Een album met zo'n klassiekerstatuut zou toch minstens 1000 stemmen en een gemiddelde boven de 4 kunnen scoren, zou je denken. Blijkbaar niet op musicmeter

Tof interview verder, ik heb ervan genoten! (al komt er nog een vraag natuurlijk)

1. Hoe en wanneer kwam jij op MusicMeter terecht?
2. Wat is de eerste plaat die je ooit kocht en hoe waardeer je die plaat vandaag?
3. Graag je mening over: vinyl – cd – mp3 – single – album – verzamelaar.
4. Gun ons een top drie van de meest memorabele optredens of festivals.
5. In welke hoekjes van de site kunnen we jou het meeste vinden?
6. Vertel ons over drie albums die je dankzij deze site beter bent gaan waarderen.
7. We kunnen jouw top 10 online zien. Breid hem voor dit topic eens uit tot een top 20.

7. We kunnen jouw top 10 online zien. Breid hem voor dit topic eens uit tot een top 20.

1. The Stone Roses - The Stone Roses (1989)
2. The Smiths - The Queen Is Dead (1986)
3. The Rolling Stones - Exile on Main St. (1972)
4. Leonard Cohen - Songs of Leonard Cohen (1967)
5. The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)
6. Pulp - Different Class (1995)
7. Bruce Springsteen - Darkness on the Edge of Town (1978)
8. dEUS - In a Bar, Under the Sea (1996)
9. Arcade Fire - Funeral (2004)
10. Grandaddy - The Sophtware Slump (2000)

11. Eels – Electro-Shock Blues (1998)
12. Smashing Pumpkins – Siamese Dream (1993)
13. Neutral Milk Hotel – In The Aeroplane Over The Sea (1998)
14. R.E.M. – Green (1988)
15. The National – Trouble Will Find Me (2013)
16. Radiohead – The Bends (1995)
17. Tom Waits – Rain Dogs (1985)
18. Wu-Tang Clan – Enter The Wu Tang (36 Chambers) (1993)
19. Talking Heads – Stop Making Sense (1984)
20. Belle & Sebastian – The Boy With The Arab Strap (1998)

Dat zou er ongeveer zo uitzien, mijn nummers 11-20. Maar eigenlijk is het bijna niet te doen, ik heb nog altijd ontzettend veel favorieten niet kunnen noemen. EVOL en Bad Moon Rising van Sonic Youth vind ik ook overfantastisch, Fisherman’s Blues van The Waterboys kon er niet meer bij, niks van Bob Dylan, waar is Modern Vampires Of The City en hoezo geen plaats meer voor Liquid Swords en Oh, Inverted World?

Een vrij correct aanvoelende top 10 aanmaken lukt me nog wel, een top 20 is toch veel moeilijker.

Maar goed, hiermee is mijn interview ten einde. Hopelijk heb ik jullie wat kunnen vermaken met mijn tekstjes! Mijnheer tuktak, het podium is aan jou!