menu

Explosions in the Sky - The Earth Is Not a Cold Dead Place (2003)

mijn stem
4,06 (467)
467 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Temporary Residence

  1. First Breath After Coma (9:33)
  2. The Only Moment We Were Alone (10:14)
  3. Six Days at the Bottom of the Ocean (8:43)
  4. Memorial (8:50)
  5. Your Hand in Mine (8:17)
totale tijdsduur: 45:37
zoeken in:
avatar van AOVV
Heerlijk album, je kunt er echt helemaal bij wegdromen. De climaxen zijn weergaloos. Explosions in the Sky op z'n best.

avatar van kobe bryant fan
4,0
Explosions in the Sky - The Earth Is Not a Cold Dead Place

Als ik deze plaat beluister denk ik aan een boswwandeling, je ziet langzaam de zon dalen.
Maar voor de zon het voor die dag voor bekeken houdt en de maan het mag overnemen, geeft de zon nog eens alles wat hij kan. Hij heeft ons zijn laatste stralen zon onze laatste stralen hoop.

Ondanks dat Explosions In The Sky maar over weinig instrumenten beschikt, weten ze toch iedere uitbarsting of opbouw grandioos goed neer te zetten. Toch mis ik op sommige momenten de afwezigheid van andere instrumenten. Maar dat mag zeker de pret niet bederven.

Want we krijgen hier door de leden van Explosions In The Sky toch maar lekker 5 fantastische songs voorgeschoteld. Ik wil trouwens mijn complimenten geven aan de twee mannen die fantastisch de elektrische gitaar bespelen. Maar ook wordt er fantastisch gedrumd en ook de bassist mogen we zeker niet vergeten. Probeerde ik nu een compliment te geven aan de twee gitaristen en ik kon het weer niet laten om alle bandleden te vernoemen, wat trouwens compleet terecht is.

Iedere climax, iedere opbouw, iedere songtitel zit gewoon fantastisch in elkaar. Bij iedere song krijg ik wat fragmenten voor me, de ene keer is die al wat mooier dan de andere keer. Ze stoppen zomaar geluk, verdriet en liefde in 5 songs met alleen wat drums, twee gitaristen en 1 bassist.


The Earth Is Not a Cold Dead Place

avatar van Screenager
5,0
Zeer mooi allemaal, dat zeker, maar het échte gevoel moet nog komen (behalve bij First breath after coma ) Een voorlopige 3.5

avatar van Screenager
5,0
Screenager schreef:
Zeer mooi allemaal, dat zeker, maar het échte gevoel moet nog komen (behalve bij First breath after coma ) Een voorlopige 3.5

Zo'n 4 maand later een hele ster verhoogd en begin er steeds meer over te denken om dit een plaats in mijn top 10 te geven. Dit is buitenaards mooie muziek.

poontan64
Voorlopig na m/n eerste kennismaking met EITS voor dit album 3.5 ster (=ruim voldoende); misschien na meerdere luisterbeurten een 4 of 4.5 - geen 5 sterren, ... omdat bijv de intrumentale tracks van bijv Pink Floyd m.i. toch indrukwekkender zijn. Smaken blijven altijd verschillen natuurlijk!

avatar van DjFrankie
4,0
DjFrankie (moderator)
Mijn eerste kennismaking met deze post-rock band. Alles zit vakkundig in elkaar op deze plaat.
Hoewel ik altijd graag zang hoor op een plaat mis ik die hier minder.
Mooi opbouwend geheel wat de hele plaat vasthoudt.

avatar van IllumSphere
4,0
En ook net zoals bij Sigur Rós bevalt het derde album me beter. De eerste drie nummers zijn fantastisch, al mogen de twee laatste nummers van het album zeker ook niet onderdoen. De vrolijkheid die dit album herbergt komt beter uit de verf door het wat snellere tempo die deze nummers hebben en door de zoete geluiden. Een plaats in mijn top tien verdient het nog niet echt, die gelegenheid is bijvoorbeeld voor een andere post-rock plaat genaamd ( ), maar het krijgt alvast een hoge score.

avatar van Metalhead99
4,5
Wederom een mooi album met prachtige, uitgesponnen post-rock nummers. Het begint prachtig met het vaak ingetogen en rustgevende nummer First Breath After Coma en het niveau verslapt eigenlijk geen moment na dat nummer.
Geweldige plaat!

avatar van Heester
5,0
Dit album is zoveel beter als je de TV-serie of Film: "Friday Night Lights" hebt gezien. De TV-serie is een verlengstuk en diepere duik in het Texas college football dan de film.

De Friday Night Lights OST is overigens ook gemaakt door Explosions in The Sky: Friday Night Lights (2004)


Als je niet beter wist zou je denken dat het op elkaar gebaseerd is, de beelden bij de muziek zijn ook zoveel mooier.

First Breath After Coma is gebaseerd op de rugbyspeler Jason Street, die verlamd raakte aan beide benen toen hij iemand wou tackelen in het touchdown-gebied. Waardoor hij in een coma raakte, maar uiteindelijk weer ontwaakt uit zijn slaap.

The Only Moment We Were Alone representeert de relatie tussen zijn vriendin (die toevallig ook cheerleader is) en de emotie die ontstond toen hij uiteindelijk ontwaakte uit zijn coma en euforie die bij zijn teamleden ontstond.

Six Days At The Bottom of The Ocean en Memorial zijn beiden tracks die het verslechtigen van de relatie goed aanduiden, ik ga niet zeggen waarom want dat zou een grote spoiler zijn.

Your Hand In Mine is natuurlijk en hemels nummer en met de context ervan, nog mooier.

avatar van Tha)Sven
5,0
Je weet dat Friday night lights pas in 2006 begon he?

avatar van Heester
5,0
Ik beweer niet dat het op elkaar gebaseerd is, ik zag alleen dat de film en TV-serie perfect aansluiten op het album. Je mag natuurlijk zelf je eigen thema erbij bedenken, maar het is zo mooi als je een bepaald beeld bij alle liedjes hebt.

En sinds wanneer kunnen series en films niet gebaseerd zijn op albums?

avatar van sjoerd148
4,0
Zeer mooi album van Explosions in the Sky.
Eerste album wat ik beluister waar de zang niet als 'instrument' gebruikt wordt.
Gelukkig spreekt de muziek voor zich en daar zit emotie genoeg in.
Mooie opbouw welke laag voor laag in de nummers ingeweven wordt om vervolgens tot een prachtige climax te komen. Met name bij Memorial en The Only Moment We Were Alone.

Over 'hoop' wordt veelal geschreven hier en dat is denk ik ook waar dit album over gaat.
Overigens is het mooie en interessante aan post rock om je eigen verhaal bij de muziek te ervaren.

Begin met 4*, maar er zit genoeg rek in

avatar van popstranger
5,0
Blijkbaar heb ik hier de 400ste stem uitgebracht bij een album uit 2003 dat ik nu pas ontdekt heb, begin me zo stilaan te realiseren dat er in dit genre nog een heleboel te ontdekken valt.

Het blijft me verbazen dat ik zo geraakt kan worden door muziek zonder zang (en tegelijk realiseren dat zang bij deze muziek de boel alleen maar zou kunnen verzieken). Er wordt hier zoveel opgeroepen qua emoties en het unieke blijft dat je door het ontbreken van woorden uiteindelijk zelf er je eigen verhaal bij mag verzinnen. De titels zijn daarbij de richtingaanwijzers die je aangeven naar welke beelden je mag zoeken om de muziek compleet te maken maar een beleving zal het sowieso wel blijven.

avatar van Pepino
4,0
Prachtig, van begin tot eind!

avatar van XtReM3 SkILLz
4,5
Zullen ze de album cover gestolen hebben van Gorki - Vooruitgang? haha de overeenkomsten zag ik toevallig vandaag toen mijn muziek op shuffle stond

avatar van Jake Bugg
4,5
Wat is dit mooi...

5*

avatar van Juul1998B
4,0
Your hand in mine mag zich scharen bij alles wat muziek uitstraalt, wat een klasbak.

avatar van ABDrums
5,0
Vandaag kwam ik het nummer First Breath After Coma tegen in De Grote 00's K.O. Ik raakte overwelmd en besloot meteen het gehele album een kans te geven. Na een eerste volledige luisterbeurt klap ik er meteen op met de maximale score. Het enige album dat dat bij mij heeft weten te presteren na één keer luisteren is The Lioness van Songs: Ohia, die ik na een poosje rijpen later met een half puntje heb verlaagd. Maar fijn, laat me eens kort uitleggen waarom dit album me in één keer zo ontzettend diep raakt.

Dit album geeft me zo'n apart gevoel mee, dat lastig te omschrijven valt. Het is een soort continue onderbuikkriebel waardoor ik me blij en gelukkig voel, bijna alsof je verliefd bent. Het voelt alsof er naar je om wordt gekeken, alsof je gehoord wordt, alsof je er mag zijn. Dat je bijzonder en uniek bent, en dat je het waard bent om op de wereld rond te mogen lopen om er wat van te maken in het leven. Ik heb tijden gekend waarbij ik niet het gevoel had er te mogen zijn. Of in ieder geval; dat ik minder waard was dan anderen en geen toegevoegde waarde had. Gelukkig liggen die perioden ver achter me, maar deze muziek maakt juist een enorme impact op me omdat het me doet beseffen dat ik juist goed genoeg ben zoals ik ben.

De muzikale aankleding die deze positieve oergevoelens oproept, laat zich eveneens moeilijk beschrijven. De tonen zijn etherisch, zacht, helend en balsemend. De composities organisch, fluweel, teder en strelend, een dynamische eb-en-vloedwerking tussen knusse liefkozing en emotionele euforie. Het voelt alsof deze muziek puur en alleen voor mij gemaakt is, en voor niemand anders. De muzikale uitspattingen doen je hart sneller kloppen en geven een gevoel van extase, inclusie, inspiratie en erkenning.

Erkenning, ik denk dat dat het kernwoord is van het album. Tijdens en na het beluisteren van dit album voelt het alsof je diepste bestaan wordt erkend: je positieve en negatieve kanten, je kennis, kunde en kwaliteiten je alledaagse doen en laten, je rare gewoonten en eigenzinnigheden, je goede én slechte eigenschappen en je betekenis voor anderen. Dit album doet beseffen dat eenieder de erkenning behoort te krijgen die hij of zij verdient.

Magistrale muziek en een toekomstige top tien kandidaat.

5*

avatar van ABDrums
5,0
Misschien is dit album voor zowel ProGNerD als legian iets om een kans te geven. Uitgesponnen post-rock ligt geloof ik behoorlijk in jullie straatje.

avatar van Johnny Marr
4,0
Prachtig geschreven stukje, ABDrums. Hulde!


avatar van ProGNerD
4,0
Thanks voor de tip ABDrums, de reacties hierboven en jouw mooie stukje niet in de laatste plaats maken we nu wel erg nieuwsgierig...

avatar van legian
Aah, Explosions in the Sky, dat is wel weer een aardige tijd geleden zeg. Toentertijd heb ik dit best veel geluisterd, maar ik zie dat ik hier vrijwel geen stemmen heb uitgebracht. Erg fijne muziek wel in mijn herinnering. Na het lezen van je verhaal ABDrums heb ik deze toch weer eens opgezet. Want ja muziek is emotie enzo. Maar als ik dan weer zo'n stuk lees en zie hoe diep het soms kan gaan bij mensen geeft dat toch altijd een extra lading. En doet me toch weer beseffen hoe mooi muziek kan zijn. Mooi stuk man.

avatar van AOVV
ABDrums schreef:
Een prachtig, ontroerend stukje tekst


Mooi, jonge Ate! De kracht van muziek wordt hier in enkele alinea's samengevat, althans: wat het met een mens kan doen.

avatar van ABDrums
5,0
Dank allen voor de lieve en bemoedigende reacties. Ik twijfelde er even over of ik het had moeten posten gezien de persoonlijke lading (zoals ik dat ook hier had), maar jullie laten zien dat het beter is je persoonlijke perikelen niet te verhullen wegens schaamte. Ieder van jullie is stuk voor stuk een baas of bazin!


avatar van ProGNerD
4,0
Mooi stuk muziek inderaad ABDrums. En jouw persoonlijke beleving daarbij en de impact die het op je heeft, maakt het extra bijzonder

De laatste keer dat muziek mij tot in het diepst van m'n ziel raakte was denk ik een paar maand geleden toen ik enkele concert / festival registraties van Amenra keek. De intensiteit en emotie / frustratie van de zanger waarvan je mertk dat het echt uit z'n tenen komt en hij het volledig beleeft en dat in combinatie met de heftige gitaarmuren en stuwende ritmesectie: indrukwekkend !

Wat me ook altijd is bijgebleven is toen ik ooit Seasons End van Marillion live zag in Tivoli (ik kende het nummer toen nog niet); tot tranen toe geroerd door het verhaal dat op unieke en emotionele wijze door Steve Hogarth gebracht werd ondersteund door het melodieuze melancholische typische gitaarwerk van die andere Steve

Tja, muziek is en blijft emotie. Dit soort bijzondere beleving en nieuwe "ontdekkingen" blijft toch het mooiste aan onze muzikale hobby / obsessie en wat ons hier als liefhebbers samen bindt...

avatar van Johnny Marr
4,0

Ze wisselen blijkbaar Loved Ones af met First Breath After Coma als opener deze tour. Wij kregen de laatste, jullie kregen de eerste. Hoe was dat?

avatar van likeahurricane
4,5
ik had liever First Breath After Coma als opener gehad, een van mijn favoriete nummers van dit album, maar het concert was top.

avatar van EvilDrSmith
ABDrums schreef:
Vandaag kwam ik het nummer First Breath After Coma tegen in De Grote 00's K.O.
Dat altijd minimaal negen van mijn tien nominaties in dat soort spelletjes meteen al in de eerste ronde sneuvelen dondert me helemaal niks, zeker niet als er tussen al die onbegrepen en ondergewaardeerde nominaties eentje tussenzit die bij iemand zó loeihard binnenkomt dat het dit soort emoties, zelfwaardering en emotionele verhalen oplevert. Ik voel zelfs een soort van trots dat ik (onbedoeld en bij toeval) jou dit heb laten luisteren. Dus bedankt.
Het is zeker niet in diezelfde emotioneel beladen en zelfreflecterende staat, maar wat jij bij deze band had Ate, dat had ik, qua postrockopwinding en extatische euforie, toen dit album uitkwam (ik had nog nooit zoiets gehoord) en een paar later, in hetzelfde jaar als dit album van Explosions In The Sky uitkwam, met het nummer 'COM(?)' van dit album. Het waren gouden postrockjaren. Check de labels van o.a. Constellation en Kranky maar: die brachten veel van dit soort (en obscuurder klinkend) spul uit.

avatar van madmadder
4,5
Er is best een aantal postrock-albums waar ik verknocht aan ben, maar op de één of andere manier is de weg naar de totale adoratie altijd een heel lange. Het kan soms jaren duren voordat de klik er is, maar als die er eenmaal is, dan blijft die voor altijd (of in ieder geval voor heel lang). Godspeed You! Black Emperor, Slint, Sigur Rós, en ook dit Explosions in the Sky, ze hebben allemaal albums waarbij het enorm lang duurde voordat ze bij mij landden. The Earth Is Not a Cold Dead Place is de nieuwste aanwinst en mijn persoonlijke postrock-favorieten-eregalerij.

Those Who Tell the Truth Shall Die, Those Who Tell the Truth Shall Live Forever (2001), de voorganger van The Earth Is Not a Cold Dead Place (2003), rekende ik al jaren tot mijn favorieten (natuurlijk wel pas nadat na jaren luisteren de genialiteit zich plotsklaps aan mij openbaarde). Maar ik wist het nooit zo met die opvolger van dat meesterwerk. TWTtTSD,TWTtTSLF was donker, spannend, onwrichtend op een bepaalde manier. The Earth Is Not a Cold Dead Place daarentegen klonk te gladgestreken, te mooi, te veel als clichématige postrock, zonder enig rafelrandje of venijn.

Bruisen
Toevallig kwam ‘The Only Moment We Were Alone’ enkele weken geleden voorbij in een playlist en ik wist niet wat ik hoorde. De diepe warmte die dit nummer uitstraalde ontroerde me dusdanig dat ik alleen nog maar stil kon staan in mijn woonkamer, als versteend, iedere gitaarnoot absorberend, iedere drumslag voelend tot in het merg van mijn botten. Ik werd er diep door geraakt en verbazing alom toen ik zag van welk album dit nummer kwam.

Sindsdien luister ik bijna dagelijks naar The Earth Is Not a Cold Dead Place, als het even kan meerdere keren achter elkaar. Mijn metalen muziekdieet van de afgelopen maanden wil me graag overtuigen van het feit dat de aarde wél een koude, dode plek is, maar Explosions in the Sky laat me telkens weer opnieuw voelen dat de aarde een plek is die bruist van de verbondenheid en de warmte en de liefde.

Warmte
Af en toe kun je zo het gevoel hebben dat alle verbindingen met de buitenwereld zijn weggevallen, of niets meer waard zijn. Ik zat de afgelopen weken in zo’n fase, een fase zoals ik ze wel vaker heb, en het is dan misschien ook niet verwonderlijk dat juist op dat moment ik het meest vatbaar was voor dit album. Telkens wanneer ik het hoor word ik overspoeld door golven van warmte die me steeds weer, al is het maar voor even, op liefdevolle wijze uit die spiraal van negatieve gedachten en gevoelens duwen.

The Earth Is Not a Cold Dead Place is de laatste tijd het ultieme tegengif gebleken tegen de donkerte. Ik hoor nu pas, na al die jaren, hoe enorm troostrijk dit album is, en hoeveel liefde er in de composities zit. En net als op de voorganger geniet ik weer intens van het drumwerk op dit album. Niet per se iets waar ik normaal erg snel voor val, maar Chris Hrasky heeft echt een eigen stijl die enorm de aandacht opeist en die meer naar de voorgrond treedt dan bij soortgelijke bands.

Aansporen
Maar ook de gitaren zijn prachtig, hoe die allebei zo enorm berustend en vol acceptatie klinken, maar die je, samen met de drums, tegelijkertijd ook aansporen om op zoek te gaan naar de dingen die het leven de moeite waard maken. Ik moet alleen nog overstag gaan bij ‘Memorial’, die heeft me nog niet helemaal gegrepen, maar voor de rest is het een voorrecht om dit album (na al die jaren!) zo intens en op zo machtige wijze te mogen ervaren.

Ik ben een ongekend gelukkig persoon (zelfs als ik me minder voel), maar ook ik moet er af en toe even aan herinnerd worden dat de wereld waarin we leven een heel fijne plek is met zo ontzettend veel mooie mensen en dingen. Explosions in the Sky heeft met The Earth is Not a Cold Dead Place gezorgd dat ik nu een reminder in muzikale vorm heb. En voor iemand die heeft leren voelen en zichzelf vooral heeft leren kennen dankzij muziek, is dat een onbetaalbaar en groot geschenk.

Blogpost

avatar van madmadder
4,5
Dank ABDrums voor je stuk. Ik had mijn stuk al geschreven, twijfelde of ik het zou plaatsen, maar toen las ik jouw stuk en toen voelde ik me gesterkt om het toch te doen.

avatar van ABDrums
5,0
Wauw, wat een geweldig stuk om te lezen. Ben ik even blij dat ik je toch over de streep heb kunnen halen om het te publiceren, want het is wederom een fantastisch schrijfselarijtje geworden. Bedankt voor het compliment, en jij bedankt voor jouw mooie uiteenzetting.

Gast
geplaatst: vandaag om 18:49 uur

geplaatst: vandaag om 18:49 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.