Pink Floyd - Animals (1977)

Viel mij ook al op. Daniel schrijft best aardige stukjes. Maar het is wat aan de lange kant.
Wat korter en bondiger leest prettiger.

Langere stukken passen dan wel weer bij dit album, van de ruim 41 minuten worden er bijna 40 door slechts 3 songs ingevuld.
Op 1 of andere manier vind ik dit album trouwens prima tot zijn recht komen in de donkere dagen die we tegemoet gaan. Duister, onheilspellend etc.

Dat ben ik met je eens. Maar dan wel alleen afgaande op wat wij nu van Animals vinden, ik refereerde eigenlijk meer aan hoe men destijds Animals ervaarde. Ik kan tot geen andere conclusie komen dan dat het publiek wat anders wilde dan de band, dat Pink Floyd iets zinnigs te melden meende te hebben dat de massa niet wilde horen. Dat ze een maatschappijkritisch standpunt innamen dat niet door iedere concerganger werd gedeeld, laat staan of ze het wilden horen of begrepen. Nu, als je kijkt naar de stemmen dan scoort Animals hoger dan The Wall, en dat of ook zo op bijvoorbeeld Progressive Archives, waar zelfs Meddle nog hoger scoort dan The Wall. Dat betekent dat Animals aan waardering heeft ingeboet over de jaren, en dat kan nij als Animals liefhebbers alleen maar goed doen.

Dan over The Wall, als we het theatrale aspect weghalen dan houden we eigenlijk een album over met dan wel niet behoorlijk depressieve teksten maar in zijn kern nummers die lekker in het gevoel liggen en lekker wegluisteren en dus toegankelijker zijn dan de uitgesponnen nummers op Animals, of thans that is mijn interpretatie en conclusie van het beluisteren van Pink Floyd de afgelopen 24 jaar, het lezen van biografieen, het proberen te begrijpen van teksten en de manier hoe die teksten mijn eigen kijk op de wereld hebben beinvloed. The Wall staat voor mij eigenlijk nog het meest dicht bij Dark Side Of The Moon, terwijl Animals eerder dicht bij Wish You Were Here Staat.

Excuses.

Geen probleem hoor. Het is van mij uit positief bedoeld.

Ik heb voor relatief weinig deze boxset met een Paris concert van de Animal Tour binnen gekregen:
Images for Pink Floyd - Paris 1977 - discogs.com

Die van mij is in geel vinyl en het geluid is goed. Als je 'm nog te pakken kunt krijgen als liefhebber, het is de moeite waard. De albums Animals en Wish You Were Here worden gespeeld. Het is ook uit dezelfde tijd ongeveer als Paris van Supertramp en een vergelijk gaat enigszins op.

Van 4* naar 4,5* verhoogt.
Het is toch echt een heerlijke plaat dit. Het enige dat me er van weerhoud om 5* te geven zijn de 2 en halve minuten van Pigs on the Wing. Ik kan er maar niet van gaan houden.

Belangrijke nummertjes, hoe kort ook. Pigs on the Wing 1 en 2 hebben als 't ware dezelfde functie als Shine On op WYWH; begin en afsluiting van een album met daartussen 3 nummers, alleen precies andersom qua lengte van de nummers. Zo zie ik het dan toch.

Interessant, zo had ik het nog niet bekeken. In die zin hebben de twee platen dan toch nog wat gemeen, terwijl het karakter verder zo anders is. Ik zag de Pigs on the Wing ook vooral als intro en outro.

Voor mij gewoon het beste PF album. Teksten zijn op het scherpst van de snede; er wordt fantastisch gemusiceerd, vooral door de heren Gilmour en Wright. En wat griezelig goed is Sheep...Er zijn maar weinig songs die zo onheilspellend en dreigend overkomen, dat ik gewoon Kunst, jawel, met een hoofdletter.

Waters had nooit weg mogen gaan. Aan de andere kant is een band met zulke grote muzikanten en ego's (vergeet Gilmour ook niet) vaak gedoemd uit elkaar te spatten. Zo was er ook ooit in de jaren zestig een Engels groepje met zowel Paul Mccartney en John Lennon erin...

Je doelt ook op Genesis?? (Hackett en Gabriel vertrokken en lieten het Collins clubje achter zich)

Ook. Maar wat dacht je van, om het maar even in een andere hoek te zoeken, Buffalo Springfield (Neil Young en Stephen Stills). Het duwen en trekken en soms ook letterlijk vechten tussen die twee bepaalde zo ongeveer de spanning in het bandgeluid. Heeft kort, maar heftig bestaan.

Hoewel Waters hier al aardig domineerde, is het wel een hecht groepsalbum in muzikaal opzicht. Feitelijk de laatste.
Op The Wall is Wright al amper meer te horen. Hij werd tijdens de beginopnames door Waters ontslagen omdat hij te weinig inzet toonde.
Tijdens de liveshows mocht hij weer opdraven.
Maar op The Final Cut is Wright geheel uit beeld verdwenen.

Maar wat een bijdrage hier zeg ! Geweldige partijen ligt hij hier neer. En dan Gilmour.....
Zijn gitaarspel op dit album is grimmig, sleazy en karakterstiek. Zijn beste bijdragen staan op dit Floyd album.
Zelf loopt hij er al jaren met een grote boog omheen.

Altijd vreemd gevonden dat de gitaarpartijen van Gilmour door de mix heen snijden terwijl de synth solo van Wright (Dogs) op de achtergrond klinkt. De synths waren altijd heerlijk hard gemixed op Dark Side Of The Moon of Wish You Were Here. Spijtig want net als Gilmour zijn de solo's van Wright heel expressief.

Ik zie het toch iets anders; Wright legt eerder klankpaletten neer die als het ware de griezelige sfeer op dit album een beetje bepalen. Als je het vergelijkt met schilderkunst (voor zover ik daar enig verstand van heb) is hij eerder een impressionist; hij tekent een sfeer, een impressie. Echt solo's zijn het eigenlijk niet, dat doet Gilmour dus. Die solo's vullen die griezelige sfeer dus aan en geven het een soort niet-talige emotionele inhoud. Gilmour is dus de expressionist, muzikaal gezien, hij drukt het uit.

Ten slotte zorgt Waters voor het talige kader waarin dit plaatsvindt, de opdeling van de mensheid in Dogs, Pigs and Sheep. Dit dan weer vertokt door de vocalen van Gilmour (nog enigszins gemoedelijk en zalvend) en Waters (bitter, boos en diep teleurgesteld).

Op TDSOTM en WYWH ligt deze muzikale taakverdeling in grote lijnen hetzelfde denk ik, alleen zingen Gilmour en Wright hier nog wel eens samen en zijn de vocale bijdragen van Waters nog redelijk beperkt. Ook is de sfeer op deze albums bij lange na nog niet zo grimmig en naargeestig, maar dit heeft natuurlijk ook vooral met het tekstuele thema te maken.

Wright is op dit album in deze functie gelukkig nog alom aanwezig, terwijl zijn bijdragen vanaf The Wall inderdaad duidelijk tanende zijn. Wat mij betreft het begin van het einde van Pink Floyd. The Final Cut is helemaal geen slecht PF album, maar veel meer Waters solo en een heel andere sound.

Laten we hopen dat de volgende release er nog eens gaat komen...

Billboard

Hadden ze dat dan niet met de remasters in 2011 kunnen doen? Of oppert Mason hier op een zoveelste re-release om weer wat mensen te kietelen die straks weer hun zakgeld zullen spenderen aan een heruitgave.

Tja, dat kunnen ze blijven doen. De Remaster techniek wordt natuurlijk ook steeds beter.
Maar eerlijkheidsgehalve vind ik de sound van Animals aangenaam, zoals het is.
Het is in oorsprong veel ruwer geproduceert dan Dark Side en Wish You Were Here.
Dat droge gruizige past uitstekend bij de sfeer van de plaat. De drums zijn wel wat verstopt en Wrjght zou best iets meer naar voren gemixt mogen worden.
Maar te veel doen is volgens mij niet aan de orde. Het is een plaat die de 40 jaar straks aantikt- het tijdsbeeld moet je ook niet te veel aantasten.
Zal ook wel weer een goede reden zijn om een jubileum uitgave op de markt te gooien.
Als ze dat nu in combi met wat opgepoetste liveopnames uit die tijd........ dan wordt het interessant natuurlijk.

Pink Floyd - Dogs - Main Solo Performance - Guitar Lesson with Jamie Humphries - YouTube

Dit vind ik waarschijnlijk Gilmour's beste solo ooit. Laat maar eens zien waarom hij de koning is van de bends. En weet perfect het dreigende aspect van de gehele piece neer te zetten.

Zeer indrukwekkend.

Net als de wijze waarop Rogier komt op het einde van het nummer.

Ga het zo maar weer eens opzetten. Blijft een monumentale piece. Absoluut fenomenaal.

Interessant, die quote van Mason die Stalin plaatste. Ik ben het ermee eens. Ik vind Animals (zoals ik hem ken, en dat is geen remaster oid) klinken alsof ze de dolby knop ingedrukt hadden staan. Beetje doods.

Blijf erbij dat het op zich een goeie plaat is, maar niet in de vijf sterren categorie van Pink Floyd. Teveel dezelfde emotie. Iets te gemakkelijk zelfs. Dogs vind ik geweldig, ook qua tekst. Bij Pigs en Sheep heb ik het gevoel of de tekst wat gezocht is bij de titel.

Dat kan ik alleen maar toejuichen, want zoals ik al eerder heb gezegd zijn de live optredens van Pink Floyd in 1977 zeer de moeite waard.
Met name de uitvoeringen van Dogs zijn erg fijn, zoals deze versie van de bootleg Animal Instincts.

Wat betreft de opname kwaliteit, ik heb er persoonlijk geen moeite mee moet ik zeggen.
De dagen dat ze non-stop gebruik mochten maken van Abbey Road waren voorbij en dus lieten de mannen hun eigen studio bouwen, de Britannia Row Studios.

Maakt echter wel benieuwd naar hoe Animals had geklonken als het wel was opgenomen in Abbey Road...

Dat is omdat de synth solo van Dogs op de achtergrond staat . Ik voel de synth niet zoals ik dat doe als ik naar 'Welcome To The Machine' luister. Daar staat de synth wel bikkelhard gemixt en snijdt hij letterlijk door merg en been. Heerlijk! Op Dogs doet Wright hetzelfde maar verdwijnt hij in de collage. Toegegeven, ik ben een fan van zijn solo's en daarom wil ik dat ze op de voorgrond staan, net zoals Gilmour en zijn gitaar. Nou ja, misschien hebben ze het geprobeerd maar bleek het achteraf beter te zijn als die wat meer verdwijnt in de mix. Gelukkig staat de Fender Rhodes elektrische piano wel lekker hard op dit album.

Voor wat betreft het remasteren ben ik het nagenoeg helemaal eens met Bikkel2. Ik heb de versie van 2011 en in het verleden de oudere gehad. Beiden klinken ongeveer hetzelfde, weinig verschil. Remasteren gaat in mijn ogen vaak verkeerd; te luid, compressie, kortom als iets goed klinkt, blijf er gewoon vanaf. Animals is inderdaad droger en ietwat doffer dan de andere PF-albums, maar voor mij draagt dat alleen maar bij aan het cynisme en hopeloosheid wat dit album wil uitdragen. Om die reden vind ik alle remasters van 2011 in hun terughoudendheid en conservatisme prima.



Onder solo's, of het gitaar of toetsen is, versta ik vooral improvisatie en daarmee op de voorgrond treden. Het laten "huilen" van je instrument als het ware. Dat heeft Wright nooit gedaan, hij speelt wel licks en loopjes en legt klankpaletten neer.

Over Welcome To The Machine ben het wel helemaal met je eens, die synth is beangstigend en gaat door merg en been, maar in feite bedient hij in het intro een sequencer en later speelt hij die melodie die door merg en been gaat. Maar in de strikte zin van het woord zijn het geen solo's, maar gecomponeerde en complexe melodieën cq klanktapijten. Daar is hij een meester in en hij doet ook niet meer dan hij moet doen. Dat is de klasse van Wright, God hebbe zijn ziel!

Goed verhaal Robertus. Amen.

Toch zijn dat ook solo's maar gewoon niet wat jij onder een solo verstaat. In de klassieke muziek kennen ze jouw idee van solo's niet eens maar zouden ze wat Wright doet zeker ook 'een solo' noemen. Hij doet eigenlijk niks anders dan wat Gilmour doet. De guitaarsolo's van Gilmour zijn ook altijd melodisch en gecomponeerd. Op Shine On You Crazy Diamond spelen Wright (met een dwarsfluit-achtige lead synth) en Gilmour afwisselend een heel mooi gecomponeerde melodische solo. Het is gewoon niet de stijl van Wright om muzikaal te 'showen'* en te improviseren. Er bestaat niet één enkele definitie van een 'solo'.


* Toch daag ik je uit om die solo's eens na te spelen. Good luck! Ik speel al heel lang 'toetsen' maar de expressie van Wright heb ik nooit kunnen evenaren.

Ik vind dat je ook bij Wright wel kunt spreken van solo's, maar ik ben het eens met Robertus waar hij spreekt over Gilmour de expressionist en Wright de impressionist. Wright's benadering van zijn leadpartijen zijn heel anders. En daarmee is precies de sfeer op dit album zoals Waters het denk ik in zijn hoofd had.

Ik denk dat daarmee deze discussie wel afgesloten is, simpelweg omdat we deze band en haar muzikanten toch allemaal op handen dragen, maar vervolens verzanden in gemiereneuk over definities, waarmee ik overigens zelf begon. Zeker in de begintijd van Floyd, vooral bij het live album van Ummagumma hoor je inderdaad ook goed hoe Gilmour en Wright elkaar afwisselen met in de muzikale hoofdrol staan. De een doet dat impressionistisch, de ander expressionistisch. Trouwens zijn beide heren naast soleren ook prima in ondersteunen, daardoor wisselen ze elkaar zo goed af.

Ook bij Atom Heart Mother (de titelsong) hoor je dat expressio- versus impressionisme goed: De stukken van Wright zijn etherisch en bevreemdend, vervolgens landt je weer op aarde met het gehuil van Gilmour.

BTW en zelf ook muzikant en heb me ooit gewaagd aan de piano akkoorden van The Great Gig In The Sky. Het lukt me redelijk, maar uiteraard niet met die expressie en sound..Blijft een onderschat PF-lid, waarschijnlijk door zijn bescheidenheid t.o.v. de ego's Gilmour en Waters. En dan hebben we het niet eens gehad over Mason.....

Mason was het minst uitgesproken in muzikaal opzicht. Redelijke drummer, met een goede timing en prettig laid-back, maar weinig explosief.
Toch vind ik van hem hier zijn betere drumwerk opstaan. Tussen alle sferen en effecten blijft Mason steady en houd de boel prima bijeen.
Functionele fills en rust waar nodig.
Geen virtuoos drumwerk, maar in de totaalsound gebeurt zoveel, dat het er ook niet echt om gevraagd wordt.

Ik vind Mason zijn break (2 klappen op de snare drum) voor het gezang van Tory losbarst in "The great gig in the sky" , wel van absolute schoonheid in zijn simpelheid en effectiviteit, komt ook omdat de sound van de snare gewoon zo mooi is. (https://www.youtube.com/watch?v=cVBCE3gaNxc) op 1.06, affijn iedereen weet wat ik bedoel.

Zijn heerlijke luchtige breaks op het outro van "Echoes" zijn natuurlijk ook gewoon... ja geweldig. (https://www.youtube.com/watch?v=kMYmJRKnnao) vanaf 21.27

Tussenstukje in "Any colour you like" met veel bekken werk is ook geweldig, en ja Mason is geen werelddrummer, maar ruimte laten en rust brengen kan ie als de beste.
(https://www.youtube.com/watch?v=bK7HJvmgFnM) 1.18 en verder heel simpel maar het werkt zo goed en is zo mooi, mooie sound bekkens.

Er zijn natuurlijk veel meer momenten, maar dit schiet me als drummer zo even te binnen.

Mason zijn bijdrage aan de band is wel de "minste" van de 4 naar mijn bescheiden mening.

Ik denk weleens dat PF een betere bassist en een betere drummer verdiend had. Gelukkig zijn de nummers zo goed en hadden ze met Gimour en Wright al het nodige instrumentale talent in huis. Maar een goeie ritmesectie had nog wat extra's kunnen toevoegen, zonder meer.