Pink Floyd - Animals (1977)

Dat denk ik juist niet, de rust en de kunst van het weglaten van Mason geeft juist dat magische aan hun sound.
Betere bassist lijkt me helemaal onzin sorry, Waters is geen slechte natuurlijk.

De "kunst van het weglaten" heeft Mason volgens mij nooit van gehoord. Tot en met Animals zit zijn spel overvol met overbodige, voorspelbare breaks. Op The Wall en The Final Cut lijkt dat beter te zijn. Op Pros And Cons van Waters hoor je wat een topdrummer (Andy Newmark in dat geval) had kunnen betekenen voor de band. Zelfde geldt voor Waters. Vind hem nogal houterig in zijn spel.

Ik vind dat bijna vertragende drumwerk, van ik heb geen haast juist zo prachtig aan TDSOTM. Iedereen zijn mening. (soort lazy drums, denk aan us and them)
Je moet er toch niet aan denken dat daar een Bill Bruford gezeten had met allemaal snelle zenuwachtige fills ha ha ha.

Nou..... Met Bruford erbij (of Michael Giles...) had Pink Floyd als King Crimson geklonken en was het pas ECHT goed geweest.

Nou ik denk het niet. Geen van de heren van pf was/is technisch erg onderlegd. Bruford had niet bij deze band gepast.

als ik de laatste berichten eens lees is het toch wonderbaarlijk hoe zo'n stelletje klunzen zo'n prachtige muziek kunnen maken, die eigenlijk best ingewikkeld klinkt af en toe maar dat is dan waarschijnlijk puur toeval. zullen ze vast geen tweede keer kunnen flikken. denk ik.

Trouwens, ik heb hem al heel lang op het ouderwetse vinyl. Heerlijk.

Zappa wouldn't have hired them.

Dat vind ik nou onzin. Mason is geen briljante drummer en Waters is ook geen begenadigd bassist. Maar stellen dat Gimour en Wright niet technisch erg onderlegd zijn/waren.... Gaat mij veel te ver. In mijn ogen zijn die twee dat nu juist wel.

Overigens vind ik dat Mason wel degelijk de kunst van het weglaten verstond. Ik weet dat De Buurman bij Shine On vindt dat dat nummer nog veel ingetogener ingedrumd had moeten worden, maar ik vind het wel prettig. Het lazy drumwerk op Dark Side, zoals titan57nl het noemt, vind ik ook juist heerlijk. Niet alleen bij Us And Them, maar ook bij Breathe. Heerlijk relaxed. Je kunt trouwens ook wel stellen dat Mason best wel andere stijlen in zich had. Set The Controls... is toch heerlijk opzwepend. Heel iets anders dan het drumwerk op Dark Side. Het drumwerk van Masons drumwerk heeft me nooit tegengestaan. Geen hoogvlieger, maar prima functionerend binnen Pink Floyd.

Mason heeft zich alleen nooit doorontwikkelt. Het is ook nooit een drummer geweest die zich helemaal over heeft gegeven aan het drummen.
Hij is echt meer van het functioneel invullen en zijn echte passie schijnt bij autoraces te liggen.
Op The Wall kwamen de tekortkomingen wel wat aan het licht, want Jeff Porcaro werd ingeschakelt voor het inspelen van Mother,- Mason kreeg het niet voor elkaar.
En het bejubelde reunieoptreden op live8 dan.
Het was goed te horen dat de sympatieke Mason duidelijk niet elke dag meer achter een drumstel zat. Houterig is denk ik gerechtvaardigd.
Op de later uitgekomen dvd is er aardig wat rechtgetrokken. De fill in Money is dan ineens wel strak bijv. terwijl die op de tv opname totaal niet uitkomt.

Ach, zijn drumpartijen hebben mij nooit in de weggezeten. Simpel, maar functioneel. Er omheen zorgden Gilmour en Wright wel voor de muzikale kwaliteit en Waters voor de songs.

Maar ten hedendage zou er denk ik geen plek meer zijn voor Mason als fulltime drummer.

Mischien was mijn bericht te kort door de bocht opgesteld, maar het lijkt me desondanks niet heel lastig te bemerken dat in ieder geval Gilmour technisch niet zo sterk is als bijv de Fripps of Holdsworths van deze wereld(het ging hier om de vraag of een bruford bij de band zou passen, vandaar de vergelijking).

Dat de heren technisch niet de beste zijn, zegt overigens niks over het kwaliteit van het werk wat ze afleverden. Het samenspel tussen de heren heeft nog steeds iets magisch. Techniek is dan ook meer middel dan een doel. Desondanks denk ik niet dan een van de heren zich in een band als Yes, king Crimson of onder Zappa zich staande gehouden hadden.

Techniek verzand vaak in onnodige noten-neukerij, kijk bijvoorbeeld naar Dream Theater.
Een en al muzikale krachtpatserij en geen reet aan.
Pink Floyd draait om gevoel en emotie.
En wat de mannen missen aan techniek, stoppen ze aan gevoel en emotie dubbel en dwars terug in de muziek.

Richard Wright heeft overigens wel ''gewoon'' les gehad in muzikale theorie en compositie.

Wat betreft Zappa vs. Pink Floyd...


Sta-link

Mee eens aangaande Dream Theatre Stalin. Strondvervelende band die mastuberen op hun eigen spel. Heel knap, maar tot de kern komen Ho maar.

Tja.... Zappa vs. Floyd; Zappa had live tot in elk detail vast staan. Floyd freewheelde lekker op een jointje of een ander geestveruimend middel.
Zappa ontsloeg leden als hij lucht kreeg van gebruiken van drugs.
Floyd probeerde gewoon een nieuw nummer en zag wel waar het uitkwam.
Al werden de shows later ook steeds meer geregisseerd .

Dan kan, maar dat hoeft zeker niet. Vind het altijd nogal gemakzuchtig als techniek zo eenduidig tegenover emotie wordt geplaatst. A) omdat Emotie nogal een "Eye of the Beholder" dingetje is. Ik hoor wel veel emotie in, met name de eerste 5, Dream Theater albums(A change of seasons ). Er staan niet voor niets erg hoge cijfers bij hun albums B) Omdat telkens maar weer hetzelfde 3-akkoordenrifje horen ook maar saai is. Techniek opent een heleboel mogelijkheden om creatief te zijn.

Imo doet DT al jaren hetzelfde. Een beladen spannend begin en dan een quasi freaky stukje waar de musici zich even kunnen laten gelden. Tussendoor ff een ballad.....tja nog progessief ?
Muzikaal razend knap, maar te doorzichtig uiteindelijk.
Een band die zich voornamelijk zelf pleased, en de fans vinden het al jaren geweldig.

Gelukkig kan ik beide varianten wel waarderen, zelfs Dream Theater op zijn tijd.
A Change Of Seasons bijvoorbeeld blijft na al die jaren nog steeds een fijn album.
Sterker nog, ga hem meteen weer eens even opzetten

Er is ook qua ''muzikale krachtpatserij'' genoeg moois op de wereld.
Yes, King Crimson, Genesis, Opeth, Tool, Rush en nog vele anderen natuurlijk.

Dit is in mijn beleving een nihilistisch, donker en troosteloos album. Wel goed gedaan, vooral het gitaarwerk van Gilmour is uit de kunst. Maar ervan genieten kan ik niet, om bovenvermelde reden.
Een mens zou er nog depressief van worden.

Dan zou ik maar niet aan The Wall beginnen...

The Wall trekt me dan ook in het geheel niet.Sorry. Heb er wel het een en ander van gehoord, maar heb het album nooit in huis gehaald. Animals heb ik aangeschaft toen het geremasterd op cd verscheen. Het geluid vind ik zo veel beter dan dat van het vinylalbum.

Over Mason: op A Momentary Lapse of Reason was hij zo "roestig", dat er enkele sessie drummers aan te pas moesten komen.

En dat ze dat op vele albums is gelukt.... Wonderbaarlijk gewoon... Misschien hebben deze heren helemaal deze muziek niet geschreven en uitgevoerd maar zit er een andere muzikale duizendpoot achter die alles schreef en inspeelde en achter het podium speelde terwijl de heren van PF op het podium een beetje stonden te playbacken .

Juist als je in een depressie zit dan kan deze muziek heerlijk zijn. Bij mij dan alhoewel de depressie dan nog om een milde depressie gaat. Stapje verder is dan vaak The Cure en Joy Division. En als het echt ver gaat komen we uit bij de black metal, Dissection - Storm of the Light's Bane doet het dan 'goed' in mijn hoofd. Is het enige dat ik dan nog kan verdragen. En als ik echt gevangen zit in de donkere krochten van mijn ziel kan ik helemaal geen muziek meer aanhoren.

protemaziclon:
Als ik me wel eens somber of moedeloos voel kan muziek van J.S. Bach (of soms Leonard Cohen of Nick Drake) mij wel eens helpen, maar bij een echte depressie (die ik gelukkig nog nooit heb ervaren) zou dat waarschijnlijk niet voldoen. Denk ik althans.

Wat Animals betreft: ondanks dat het in artistiek opzicht een geslaagd album is bekomt het mij niet goed. Het roept bij mij een negatieve sfeer en negatieve beelden op. Heb ik wel vaker last van. Zo kan ik ook niet alle films verdragen en heb ik bepaalde boeken niet kunnen uitlezen.

Black metal - het zal je wellicht niet verbazen - vermijd ik ook. Soortgelijke muziek eveneens.
Ik luister bij voorkeur naar muziek die mij energie geeft. Dat ligt bij iedereen natuurlijk anders.
Veel oudere PF-albums mag ik echter graag horen. Wish You Were vind ik bijvoorbeeld prachtig.

Animals heeft een donkere sinistere sfeer en dat geeft vooral de gemoedstoestand van Roger Waters uit die periode aan.
Dat wordt in ieder geval overgebracht. Ongeacht mijn humeur , van te vrolijke muziek wordt ik zeker niet blij.
Ik houd nu eenmaal van een beladen sfeer op albums ( ook Radiohead kan mij daarom bekoren) met een niet alledaags geluid.
Blacmetal geniet niet mijn voorkeur omdat ik dat schreeuwen niet trek.
Maar voor een doomsfeertje loop ik zeker niet weg.
En Animals, maar ook The Wall zijn in al hun donkerheid spannend en boeiend.

Pffffff....... Radiohead!!!! als er iets depressief is is het radiohead wel. Die trekt je alleen maar verder de ellende in. God zij dank hoef ik die nooit op te zetten, zo depri ben ik nog nooit geweest

Halfje verhoogd voor deze topper

Zwartkijker !

Als ik in die redenering mee moet gaan, dan is het een wonder dat ik nog geen zelfmoord heb gepleegd.....

Echt, Pigs (tdo) blijft echt onwijs lekker nummer! En dan vooral de bass.... . Maar dat is logisch. Overigens vind ik de bootleg versie van dogs een stuk beter. Toch een dikke 5.

Welke versie bedoel je ?
Je hebt vele briljante live uitvoeringen uit 1977.
Daarnaast ''de andere'' studioversie van de bootleg From Abbey Road to Brittania Row the extraction tapes.

You've got to be crazy. Meer een live "probeersel" wat uiteindelijk dogs is geworden.