Pink Floyd - Animals (1977)

Die heb je vast zelf gemaakt Rudi S

Ik loop stage aan de Stalink academie

Het is denk inderdaad het onvermijdelijke effect van succes en in het geval van Pink Floyd, dat de shows steeds, groter, extravaganter werden en zoveel ruimte vergden dat alleen in het stadion spelen nog langer een optie was.

Het zou inderdaad erg mooi zijn om welke band dan ook in een kleine omgeving te zien, wat vaak inderdaad veel intiemer is en waarbij nummers veel beter tot hun recht komen. Heb Marillion bijvoorbeeld in Ahoy gezien, maar ook in Tivoli en Vredenburg. Ik weet wel waar mijn voorkeur naar uit gaat, en met Yes hetzelfde. Het bierende publiek aan de zijkant v/d HMH was echt belemerend voor de ervaring v/e band die daar een echt weergalloos concert zat weg te geven. Het concert in Vredenburg in 1998 was daar ook zoveel beter. Ben blij dat acts als Camel, Peter Gabriel, Purcupine Tree of the Cure nooit echt megabekend zijn geworden, en ik ze altijd in kleinere concertzalen heb kunnen zien. Wellicht geeft het zien van Purcupine Tree een goed idee, hoe het moet zijn geweest in de begin tijd van Pink Floyd. Roger Waters in Ahoy was ook veel beter dan op Arrow, al was het alleen maar om de locatie. Het zou erg mooi zijn (natuurlijk ondenkbaar) maar toch, als U2, nu de sfeer van het nw album het toelaat ze in weer in kleinere locaties gaan spelen. Al dat grootschalige, erg indrukwejkkend die 360 tour, maar zal het toch erg mooi vinden om ze eens in de O2 te zien. Heb Genesis in Earl's Court gezien, was ook een betere locatie dan de Arena wat ik echt maar een walgelijke plek vind. Maar ja, met succes gaat ook een radio publiek gepaard, dat komt voor meuk als I Can't Dance of Another Brick In The Wall. Ik kan er nooit zo goed tegen en alle radiohitjes gaan altijd ten koste van het echte smeuige werk waar fans voor komen.

Er zijn natuurlijk vele bands en artiesten die liever niet touren, maar alleen muzikaal bezig zijn. Denk aan een band als King Crimson. Robert Fripp heeft ook behoorlijk last van een Floyd syndroom als je het mij vraagt. Dus ik kan best begrijpen dat touren en het spelen voor een publiek niet je ding is omdat je simpelweg niet gediend bent van het lallende, brullende, zuipende, schreeuwende deel van je publiek. En dit schijnt met de In The Flesh tour in de VS wel heel erg te zijn geweest. Ik ben ook niet echt van dat deel van het publiek gediend moet ik zeggen. Meer dan welk concert ook is een Pink Floyd concert een complete ervaring waarbij zowel het oog als het oor worden gestreeld. Vrijwel zoals Genesis op The Lamb tour, of de solo concerten van Peter Gabriel. Een fenomenale tour als 1994 zou echt zoveel mooier zijn als we erbij konden gaan zitten en het over ons heen konden laten komen. Daarmee gaat natuurlijk ook direct de prijs van het concertkaartje omhoog, maar dat nemen we dan maar voor lief.

Helemaal mee eens. Zuipende herrieschoppers zijn niet op zijn plaats tijdens concerten waar het gebodende meer biedt dan meezingen en meeklappen.
Ik kan mij de frustratie van in dit geval Waters goed voorstellen. Maar het is niet echt wat je verwacht. Hier zouden toch gewoon echte muziekliefhebbers op af moeten komen.
Het valt me trouwens nog mee dat hij live toch gewoon bleef peformen.
En de laatste pakweg 15 jaar heeft hij praktisch niet anders gedaan.

Het is natuurlijk ook gewoon een kwestie van geld. In een stadion kan je veel meer verdienen, als in een arena. Nu moet gezegd worden, dat je zeker bij Waters waar voor je geld krijgt: hij geeft veel geld uit aan decor, special effects, licht etc. Maar dan nog: sommige band die wel degelijk stadions kunnen vullen, kiezen bewust voor arena's als de Ziggo Dome of de O2 Arena. Om een voorbeeld te noemen: Pearl Jam. Daar heb je toch een andere sfeer en concertbeleving: de Ziggo Dome is er zelfs voor gemaakt.

Bij Waters is de tekstuele boodschap op ten duur een grotere rol gaan spelen.
Animals bevat veel meer tekst dan voorgaand werk.
Als artiest wil je de boodschap over brengen en als je dan te maken hebt met een zooitje herrieschoppers dan irriteert dat.
En nogmaals, Floyd was sinds Dark Side Of The Moon heel groot geworden.
Dan is het niet meer haalbaar om in kleinere zalen je ding te doen.
Typerend is dan wel weer dat op Wish You Were Here de commercie aan de kaak wordt gesteld. Erg tegenstrijdig.

Nu je dat zegt: inderdaad. Best wel grappig, maar ook enigszins hypocriet. Overigens speelt Pearl Jam 2x in een zo uitverkochte Ziggo Dome: ze hadden ook 1x in het lelijke stadion ernaast kunnen spelen. Was commercieel interessanter geweest, maar ze willen dat niet voor henzelf en de fans. Die keuze heeft Pink Floyd, nu bijvoorbeeld Waters ook. Maar hij en andere acts gaan toch voor het stadion.

Ik ken een liedje van Pink Floyd........ Money

Ik ook.... Have A Cigar!

Even on topic: zij hebben hun Sheep wel op het droge...

Hoe je het wendt of keert, ik blijf Animals, in vergelijking tot Wish You Were Here en The Wall, geen topalbum vinden. Dogs is geweldig, Pigs en Sheep zijn okay maar niet veel meer dan dat. Het albums heeft zijn eigen sfeer, maar mist net de fantasie en de tijdloosheid van het grote Pink Floyd werk. Op geen enkele manier een slecht album te noemen maar toch... Behoort niet tot de eregallerij van Pink Floyd albums in mijn beleving.

Dan is die eregalerij redelijk klein.. (wat ik ook vind, maar om andere redenen) Animals vind ik nou juist hun enige echt controversiële plaat die iets van rauwheid en muzikaal vernuft combineert. Misschien eerder al een beetje gedaan op DSOTM, maar op de rest van hun werk eigenlijk niet te ontdekken. Die overschatte Wish You were blabla is in ieder geval zo bedeesd en suffig dat een gram speed er niet tegenop helpt. Dat hebben ze hier toch veel venijniger en beter aangepakt, zit prima in elkaar en alle maatschappijkritiek komt overduidelijk over.

Soms gebeuren er vreemde dingen in het muzikale leven. Als 13-jarige maakte ik the Wall mee en vond delen van dat album erg goed. In de toenmalige muziekbieb werden mij natuurlijk voorgangers Wish You Were Here & Dark Side of the Moon geadviseerd, dus die kwamen op een TDK-cassette bandje terecht (later volgden cd's en lp's). Daarna kwam nog The Final Cut, die ik best heel aardig vond.

Maar wat missen we in het verhaal? Precies ja: deze plaat Animals. Nog nooit had ik 'm beluisterd, tot ik kort geleden in nota bene de kringloopwinkel een exemplaar van de LP zag staan. Ik zette de plaat op en werd volkomen overdonderd. Wat een prachtige donkere, maar soms ook mooie sfeer wordt er neergezet op dit album. Wat een fraaie melodieën worden er gehanteerd en wat een goede afwisseling zit er tussen de nummers, maar ook zeker in de langere nummers. Wat zijn de teksten indringend en vaak nog steeds actueel en wat is de uitvoering van de muziek door de band top.
Dankzij al deze bouwstenen zijn muziek en teksten op dit album tot een prachtig geheel gesmeed. Dit is echt een geweldige plaat, een absoluut meesterwerk, en jawel, ik vind dit inmiddels de beste plaat van Pink Floyd.

Berichten verplaatst naar King Crimson

Ik mag mezelf best een Pink Floyd addict noemen.
De eerste cd die ik van ze kocht, toen de cd uitkwam (ken natuurlijk alles) was Animals, gek he?

Maar wat mij nog steeds fascineert is dat je na TDSOTM, eventjes WYWH maakt, en als toetje er nog eens Animals aan vast knoopt. Waarlijk een fenomenaal drieluik.

En dan vergeet je nog het uitstekende 'voorgerecht' Meddle. Ik zou zeggen: een ijzersterk vierluik.

En erna natuurlijk The Wall.....

The wall vind ik een gedrocht sorry.

Meddle en Atom Heart Mother waren voorbodes van wat nog kon gaan komen. Mooie albums.

Tja, een love or hate plaat. Da's inmiddels wel duidelijk geworden.

Dan ben je erg mild met een score van 3,5 voor The Wall!

En ik vind dan Meddle wel een geweldige plaat (die heeft trouwens hier ook zo'n hoog gemiddelde) en Atom Heart Mother een mooie voorbode, inderdaad.

Het is inderdaad wel een serie platen om je vingers bij af te likken. Van Meddle tot (en wat mij betreft met) The Wall. En dan ook allemaal zo ontzettend anders van karakter, met Animals als vreemdste uitschieter (die zag ik bij mijn PF-verkenning destijds niet aankomen na het voorafgaande werk). Het afwijkende karakter vand e andere platen maakt denk ik ook dat de plaat zo gewaardeerd wordt?

Ja knap, en toch steeds dat zelfde vierkwartsmaatje in hetzelfde tempo.

Ook al heb ik een behoorlijk sterke voorkeur voor Animals, wellicht ook om de behoorlijk nostalgische waarde die het album heeft in relatie tot mijn eigen muziekale ontdekking en de herrineringen die ik zelf aan het album heb, maar ook de rest van Pink Floyds collectie is er zeker ook het beluisteren waard. Animals is een behoorlijk ondergeschoven kindje en dat terwijl het muzikaal en textueel letterlijk uit de speakers spat. Ik denk niet dat Floyd ervoor of daarna ooit een album maakte dat zo bijtend maatschappijkritisch was in niet alleen een textueel opzicht maar ook een angstaanjagende sfeer daarbij wist op te roepen door middel van de muziek die die teksten ondersteunde. Het luistert echt als een grote explosie van frustratie waarbij het gemiddelde werk van Nietzsche niet onder doet. Daar zijn zelfs The Wall en the Final Cut maar suf bij, ook al lijkt het aan de oppervlakte vellicht dat dit niet zo is. The Wall is meer in your face, voor Animals moet je wat harder werken om ertoe door te dringen. Het is allemaal wat metaforischer, veel vager (ook de muziek) en uitgesponnen. The Wall heeft van dit alles niets en is daarom ook beter te begrijpen en makkelijker te waarderen voor een groter publiek. Korte nummers (het kortste nummer duurt 6.5 min.) vaak meer catchy. Op Animals duurt het langste nummer dik over de 17 min. Daar ben je dan ook aanzienlijk meer geduld voor nodig en daarnaast is dit album ook veel te slim uitgekiend om zich te laten vangen in een simpele interpretatie.

Ik weet niet of je kunt zeggen dat Meddle, Dark Side Of The Moon of Wish You Were Here al de voortekenen bevatte die op Animals tot volledige uiting zouden komen. Die opvatting is mij te finalistisch, aangezien een album als Animals veel dreigender, beangstigender is en daarnaast vooral vanuit een tekstueel perspectief een behoorlijk portie lef vergde van alle bandleden. Qua stijl liggen deze albums behoorlijk ver uit elkaar. Ik denk dat het enige dat werd opgebouwd in de voorgaande albums, opgekropte frustratie is, en dat het juist die frustratie is die Animals heeft mogelijk gemaakt en de band de moed en de duft gaf om Animals te maken en uit te brengen. En hoe 'on the edge' als Pink Floyd was blijkt uiteindelijk ook wel, als we nu terugkijken naar het beroemde Montreal incident en de behoefte om een muur te bouwen tussen de band en het publiek. Animals was daarnaast een moeilijk album om te maken, het vergde zijn tol, frustratie werd alleen maar erger, mogelijk omdat ze zich niet voelden begrepen, ze steeds meer te maken met een minder intellectueel publiek. Opmerkingen als 'Play something which we can shake our asses' waren veel gehoord en het publiek kwam vaak niet eerder los dan bij het spelen van Money of Us & Them waardoor band en publiek uit elkaar dreven en de bandleden elkaar uiteindelijk naar de strot vlogen tijdens te opnames van The Wall en begonnen ze elkaar te beschuldigen van werkelijk belachelijke aantijgingen als Waters die Wright wilde ontslaan voor wanprestatie. Hoe goed had hij ooit naar de voorgaande albums van Floyd geluisterd kun je je afvragen en dat Waters daarnaast geen begrip kon opbrengen om voor het prive leven van Wright. Daarnaast leed de band onder grote financiele problemen in deze tijd.

Het is jammer dat de leden van Pink Floyd (of de fans) zelf niet vaker aan Animals refereren en er niet uitgesproken positief over zijn, of het aanhalen als meesterwerk of waar ze trots op kunnen zijn, wellicht is het leed en het ongegrip daar te diep voor, maat het blijft immers hun absolute (en onbekroonde) meesterwerk.

Onbegrepen, ondergewaardeerd, etc... Volgens mij valt dat allemaal wel mee. Ik denk dat ik onder de Pink Floyd fans op Music Meter inmiddels tot de minderheid behoor, van liefhebbers die dit geen meesterwerk vinden. Dat The Wall toegankelijker zou zijn betwijfel ik. Ik vond dat niet, in ieder geval. Ik denk dat de band ten tijde van Animals wat op een dood spoor zat, eerlijk gezegd.

Heel kort gezegd: Animals vind ik het beste PF album omdat ik het boeiender vind, zowel muzikaal/compositorisch als tekstueel.

Aha een kort bericht. Fijn. Had het gevoel dat ik de Telegraaf aan het lezen was. Wat een lappen tekst om weinig te zeggen pppfff