Led Zeppelin - Led Zeppelin III (1970)

Volgens velen het minste album van de 'grote 6' van Led Zeppelin. Ik ben het daar tot nu toe wel mee eens(moet Houses Of The Holy nog beluisteren), maar het scheelt niet veel. Erg mooie akoestische nummers die ervoor zorgen dat dit album toch wel redelijk veel verschilt van de vorige 2. Alleen 'Immigrant Song' zou je als échte hardrock kunnen aanduiden. Beste nummer is Tangerine. Wat een prachtig nummer is dat zeg. 4,5 ster.

Led Zeppelin III doet nauwelijks onder voor z’n legendarische voorganger. Met een ‘elektrische’ kant A en een ‘akoestische’ kant B heeft deel drie twee gezichten.

Immigrant Song geeft je, murw geslagen door de speakers, geen enkele kans. Knallende gitaren, een militaristisch ritme en een commanderende Plant. Genadeloos hard, wat een nummer.

In Friends bindt de akoestische gitaar van Page de strijd aan met een onheilspellend strijkersorkest. Het is een angstaanjagende confrontatie. Led Zeppelin kon rock soms echt eng maken.

Celebration Day is een pak toegankelijker, en iets minder verpletterend. Oerdegelijke rock, dat wel, en met een briljante gitaarlick halverwege.

De smekende blues van Since I’ve Been Loving You stijgt langzaam naar grote hoogte. Plant is hier op z’n best. En Page’s gitaar huilt stevig met hem mee. Een klassieker die meer aandacht verdient.

Out On The Tiles teert vooral op dat uiterst meeschreeuwbare refrein, maar moet het afleggen tegen de pracht en praal van z’n voorganger.

Gallows Pole opent het akoestische kwintet op kant B met veel vuur, terwijl Tangerine een ballade uit de categorie van Stairway To Heaven brengt, maar dan in amper 3 minuten.

Het sombere That’s The Way overtuigt me minder, maar met Bron-y-aur Stomp volgt het onbetwiste hoogtepunt. Hekserij op de akoestische gitaar, opzwepende handclaps…Led Zeppelin heeft helemaal geen versterkers nodig. Bij het intro van dit nummer krijg ik de dezelfde kriebels als bij die legendarische tokkelscène uit de film Deliverance.

Hats Off To (Roy) Harper is de hypernerveuze toegift.

Wat een band, hè?

Persoonlijk vind ik Since I´ve Been Loving You het beste nummer van Led Zeppelin. Niet afdoende aan andere geweldige nummers van ´Zep´, maar Since I´ve Been Loving You heeft toch elke keer weer dat ogensluit-effect op mij. Overall vind ik dit ook echt een goeie plaat, beter zelfs dan LZ I&II en van dezelfde kwaliteit overall als LZ IV.

Naast dus het magnifieke Since I´ve Been Loving Youl, zijn ook Immigrant Song, Friends & Hats of to Roy Harper prachtsongs.

Naar mijn mening een relatief (daarmee niet per sé absoluut) ondergewaardeerde plaat van Led Zeppeling, bulkend vol kwaliteit.

Een jaar na hun debuut met maar liefst 2 topalbums, verscheen alweer Led Zeppelin III. Het opent bekend met de stevige bluesrock van het ijzersterke Immigrant Song. Friends is een wat rustiger rocksong, wat het begin is van een afwisselender album. Van folkrock, bluesrock tot hardrock. Celebration Day neemt van alles wat en het 'loopt' vooral erg lekker.

The blues horen we op het prachtig mooie Since I've Been Loving You, een absoluut topnummer. Briljant gezongen door Robert Plant, gelardeerd met een heel fraai orgeltje, sterk drumwerk van John Bonham en een heerlijke bluesgitaar van Jimmy Page.
Out on the Tiles is eigenlijk een behoorlijk catchy rocksong, gewoon een echt lekker nummer, en een prima afsluiter van een erg goede Side A van de LP.

Gallows Pole is eerst semi-akoestisch. Vervolgens ontwikkelt het zich tot een folkrock nummer. Erg aangenaam, ook alweer door het goede zingen van Robert Plant. Tangerine gaat nog een stap verder, want hier hebben we een aardige poprock song, met jawel country invloeden. That's The Way trekt deze semi-akoestische / folk- / pop- rock van Side B door. Het is een echt fraai nummer. Overigens heeft Supertramp ook goed naar dit lied geluisterd.
En dan volgt alweer een topnummer van Led Zeppelin: Bron-Y-Aur Stomp. Er zit een heerlijk ritme in en een lekkere melodie, waardoor je erg lekker liedje krijgt. Hats Off To (Roy) Harper is technisch knap gespeeld en gezongen, maar een wat aparte afsluiter.

Een ijzersterke meer rockende Side A van dit album en een fraaie afwisselende Side B zorgen voor alweer een geweldig album, wat vol staat met mooie nummers die natuurlijk ook weer uitstekend zijn neergezet door deze geweldige band.

Op "Led Zeppelin III" laat Led Zeppelin een wat dynamischer geluid horen. De akoestische invloeden zijn groter geworden en dat zorgt voor een meer folky sfeer. De plaat opent overigens nog behoorlijk furieus met "Immigrant Song", maar daarna is er een meer gebalanceerd geluid te horen tussen hard en zacht. Ik moest wel even wennen aan deze aanpak, zeker in vergelijking met de eerste twee album van Led Zeppelin. Maar na verloop van tijd ben ik dit zeker gaan waarderen. Met name in de akoestisch gedreven nummers komt de stem van Robert Plant nog beter naar voren en is de impact zo mogelijk nog groter. Ondanks de akoestische gitaren komt Jimmy Page, zoals te doen gebruikelijk, gewoon op de proppen met mooie gitaarsolo's. Het hoogtepunt vind ik het fantastische "Since I've Been Loving You". Pure blues, en briljant gespeeld en gezongen. Misschien wel hun beste song? Een van mijn favorieten van Led Zeppelin is het zeker. "Led Zeppelin III" vereist wat meer moeite in mijn beleving, maar is het dubbel en dwars waard.

Led Zeppelin had zich op de eerste twee albums reeds bewezen als een virtuoze hardrock band, die verschillende stijlen moeiteloos combineerde in een uniek en eigen sound. Overrompeld door het eigen succes had het in 1970 nood aan een korte adempauze. Robert Plant & Jimmy Page keken naar het pittoreske Wales, en huurde er een cottage in Snowdonia, Bron-Yr-Aur, afgesloten van de wereld, en zonder elektriciteit en stromend water. De werkwijze lag mee aan de basis van de sound van het album, die op vele plaatsen veel akoestischer is dan op de meeste andere albums. Led Zeppelin III houdt zich dan als album ook meer dan staande tussen de andere klassiekers van de Britse legendarische rock band.

Openen doet Led Zep III met een kopstoot van jewelste, de bekende en puntige rock song Immigrant Song, al waar Robert Plant als een banshee boven de Noorse mokerslagen van Jimmy Page uittorent. Op slechts twee andere nummers gaat het er echt hard aan toe. Celebration Day is een gelegenheid voor Jimmy Page om zijn naam als een van de beste gitaristen ooit te tonen, terwijl Out on the Tiles een degelijk, maar weinig uit de bres springend rock nummer is. Eerste ontegensprekelijke hoogtepunt is Since I’ve been loving you, een zevenenhalf durend bluesnummer met een trage opbouw, voortgestuwd door de drums van Bonham en de gitaar van Page, en afgewerkt door het orgel van John Paul Jones. Pages gitaar huilt mee met het hartzeer van Plant, die ook hier indrukwekkende vocalen neerzet. Hoewel het redelijk vroeg op het album is geplant, is het ongetwijfeld een van de twee absolute muzikale hoogtepunten van het album.

Led Zeppelin – Led Zeppelin III (1970) | Project Benno - projectbenno.wordpress.com

Ik moet een jaar of twaalf zijn geweest toen ik tussen de "troep" op de zolder van mijn ouders een stapel lp's vond. Buddy Holly, The Golden Earring, The Eagles, Deep Purple en nog vele andere muzikale helden uit vervlogen tijden. We waren inmiddels halverwege de jaren '90, en de hoogtijdagen van het vinyl lagen ruimschoots achter ons. De muzikale jeugdherinneringen van pa en ma lagen dus, vanwege onpraktisch en niet meer van deze tijd, stof te happen op zolder. Tijdens het doorspitten van de stapel platen, werd mijn aandacht getrokken door een witte, enigszins drukke platenhoes. Led Zeppelin III, nog nooit van gehoord. Hee, er zitten gaatjes in! En, als ik hier aan draai dan....Wow! Ik was benieuwd of de muziek net zo'n indruk op me zou maken als de hoes zojuist had gedaan. Voorzichtig werd de plaat uit zijn indrukwekkende hoes gehaald en onwennig op de pick-up gelegd (Ik was immers cassettebandjes en cd's gewend). Nadat ik de naald had laten zakken en het afspelen had gestart, werd ik weggeblazen door Immigrant Song. Ik had zojuist kennisgemaakt met Led Zeppelin....
Tussen dezelfde stapel lp's bleken ook nog Led Zeppelin II en Physical Grafitti te zitten. Na het beluisteren van III wilde ik meer horen, dus ook deze twee moesten eraan geloven. Later heb ik zelf de resterende albums op cd aangeschaft en werd er zo af en toe wel vreemd op aangekeken dat ik als tiener naar die "ouwelullenmuziek" luisterde. Ik heb me er nooit wat van aangetrokken en mijn liefde voor de muziek van Led Zeppelin bleef. We zijn nu twintig jaar verder en ik luister nog steeds naar Led Zeppelin, ook weer op vinyl. Onlangs heb ik de re-issues aangeschaft van de eerste vier albums, en het blijft genieten. Ik vind het lastig te zeggen wat ik het beste album van Led Zeppelin vind, maar voor mij begon het allemaal met III en daarom zal dit voor mij altijd een bijzondere plaat blijven.

Album I en ook II maken de verwachtingen alleen maar hoger voor de opvolger. Album III is voorzien van een leuk hoeswerk, met daarin een draaischijf, waardoor je zelf de plaatjes kan invullen in de hoes. Leuk verzonnen, en gelukkig weer terug gebracht in de laatste heruitgave.

1.Immigrant Song (2:26)
Het 3e album start net zoals Led Zeppelin - Led Zeppelin II (1969), er worden geen doekjes om gewonden, ik heb een rock plaat gekocht. Alle Zep ingrediënten die ik verwacht zijn aanwezig: Aanstekelijke gitaar rif, vette bassound, Drums van Bonham zoals het hoort, en Plant gooit meteen alle remmen los. Dat is een heerlijke binnenkomer.

2.Friends (3:53)
Het nummer valt meteen op door zijn akoestische sound. Bonham is maar bescheiden te horen, en een orkest met violen is mooi te horen op de achtergrond. Die instrumenten spelen op een vrij relaxte manier, terwijl de akoestische gitaar van Page vrij opgefokt klinkt. Het nummer sluit op een interessante manier af, een donker synth geluid is te horen, die de overloop maakt naar de volgende track. Dit is een interessant nummer, maar behoort zeker niet tot mijn Zep favorieten.

3.Celebration Day (3:30)
Het opgefokte tempo blijft voortgaan. Dit zijn geen nummers die je eens lekker opzet als achtergrond muziek. De hoge stem van Plant draagt alleen maar bij aan dat opgefokte gevoel. Neemt niet weg dat dit een bijzonder lekker nummer is.

4.Since I've Been Loving You (7:24)
Een nummer wat me altijd doet denken aan Babe I'm Gonna Leave You van Led Zeppelin - Led Zeppelin (1969). Blues... het blijft waanzinnig mooi, zeker als het zo traag wordt gespeeld. Mooi Hammond orgel bespeeld doro Jones. De drums van Bonham zijn niet ingesmeerd met olie voor het opnemen, want je hoort zijn voetpedalen gewoon piepen (het hele nummer door) Vanaf de eerste toon is dit nummer één en al schoonheid. De relaxte gitaar van Page die langzaam overgaat in een mooie climax om zo het eerste couplet in te leiden. Plant die op dezelfde manier zingt, eerst vol bezinning, maar als het refrein nadert gaat die strot open. Mooiste nummer van dit album, en voor mij één van 's bands mooiste nummers. Pure klasse dit.

5.Out on the Tiles (4:07)
Een stevig nummer sluit kant A af. Het refrein valt op door de ritme wisseling die erin zit. Dit maakt 't nummer nog wat agressiever dan het al klinkt. Jones zijn bas is lekker aan t mee rammen op dit nummer. Dat is samen met het spel van Bonham wel het mooiste van dit nummer, wat me verder niet zo heel veel doet.

6.Gallows Pole (4:57)
Dit nummer kende ik eerder van Jimmy Page & Robert Plant - No Quarter (1994). Op dat album vond ik het al een goed nummer, maar het origineel is toch nog een stuk lekkerder. Weer een akoestische song, maar daarmee niet rustig (in de zin van ballad of laidback) Als Bonham inzet hoor ik ook een Mandolin en / of Banjo, dat is een verrassende toevoeging aan het nummer. Past er mooi in.
Het akoestische is inmiddels al ingeruild voor allerlei instrumenten. Er gebeurt veel in dit nummer, ik hou er van.

7.Tangerine (3:11)
even rust met een mandarijn mooi rustig nummer, met een erg mooi gitaar geluid van Page. De vocalen van Plant zijn ook erg genietbaar. Het nummer was oorspronkelijk bedoeld voor the Yardbirds, maar haalde 't niet. Gelukkig maar, want dit nummer is absoluut een toevoeging aan de Zep collectie. Ondanks de fol inslag die er in het nummer te horen is. (niet echt mijn ding) Het nummer doet me overigens denken aan Blinded by rainbows van The Rolling Stones - Voodoo Lounge (1994)

8.That's the Way (5:37)
Nog meer rust. Weer een akoestische saus, waardoor kant B nu al meer rustig is dan de A kant. De zang van Plant springt eruit, erg mooi gezongen.

9.Bron-Y-Aur Stomp (4:17)
Mumford & Sons eat your heart out, wat jullie doen wordt hier gedaan, maar dan tig keer zo goed. Weer voert akoestisch de boventoon. Ik hoor zelfls Spaanse Castagnettes! Dat is een instrument wat ik nog niet eerder hoorde in een Zep nummer. Dit is een erg aanstekelijk meestamp nummer.

10.Hats Off To [Roy] Harper (3:42)
Page op slide guitar, Plant zit in een stemvervormer. Page speelt weer opgefokt, ik vind het niet mooi in dit nummer. Helaas is de afsluiter niet mijn ding, en eindig ik in mineur.

Ook nummer 3 voldoet wel aan de verwachtingen, al vind ik kant A op sommige momenten iets te veel opgefokt. Het mag best stevig zijn, maar het moet me niet op de zenuwen werken, en op kleine momenten doet dat het wel. Het prachtige Since I've been loving you maakt wel een heleboel goed. Eigenlijk heeft de plaat 2 gezichten, A is de rockband, B is de band die in de schuur met zijn allen muziek zit te maken. Al met al gewoon wel wéér een fijn album, en een ruime voldoende, 4 sterren.

Vreemde plaat dit. De eerste helft is eigenlijk heel goed. Daar gaat het min of meer verder waar II ophield. Immigrant Song vind ik persoonlijk wel een van de beste songs die de band ooit schreef. Lekker dicht tegen het mij zo geliefde heavy metal. Ook wanneer Led Zeppelin rustiger aan doet, zoals op Since I've been Loving You en Out On The Tiles, hoor je klasse. De tweede helft is gewoon erg matig. Soft, zacht geneuzel. Hier raakt de band echt even de weg kwijt en spelen alle vier de heren maar wat op de automatische piloot. Experimenteren zou ik het niet willen noemen, maar musiceren op halve kracht.

Tussenstand:
1. Led Zeppelin II
2. Led Zeppelin
3. Led Zeppelin III

Immigrant Song, oftwel de eerste vikingmetalsong ooit. Zeg het vooral niet tegen de overlevende bandleden, want dat vinden ze niet tof. Het nummer zelf is wel een van de gaafste hardrock/metalsongs ooit, dat kunnen ze ons in ieder geval niet meer afpakken.

Goed, met het vooruitzicht dat dit album wat minder blues en wat meer folk zou hebben, was mijn interesse in ieder geval al flink gewekt. De eerste twee zijn overduidelijk toffe albums, maar ik merk gewoon dat ik veel van de bluesy invloeden die de band hanteert eigenlijk helemaal niet zo interessant vind als ik dacht en meer kick op scheurende hardrock, of de meer esoterische invloeden. Met zo'n track als Friends ben ik dan ook flink tevreden, al is het helemaal Gallows Pole waar ik echt een fantastische sfeer hoor. Zelfs de banjo (moeilijk instrument voor me om goed te vinden) werkt hier heel erg goed mee met de sfeer. Tangerine wordt helaas weer ietwat verpest door de zeurende en bij vlagen zelfs valse zanglijnen van Plant. That's The Way heeft dan wel weer sterkere zang, maar komt ook nog niet helemaal los, terwijl ik de laatste twee songs dan echt weer helemaal niets vind. Jammer, want tot en met Gallows Pole had ik echt verwacht dat dit tot nu toe mijn favoriete album tot nu toe zou worden.

Voorlopige tussenstand:
1. Led Zeppelin II
2. Led Zeppelin
3. Led Zeppelin III

Wat een plaat! Vooruit, met Since I've Been Loving You heb ik nog niet zoveel - maar dat kan nog komen. Voor de rest een lekker melancholische, mysterieuze plaat waarbij de folk- en countryinvloeden steeds verder doorsijpelen naarmate het album langer duurt.

Petje af voor de rare sonische experimenten op The Immigrant Song, waarop onbedoeld drum'n'bass-muziek wordt uitgevonden, het oosterse Friends, en de intro's van That's the Way en Hats off To (Roy) Harper.

Een rare mix waarvan niet zozeer de aanwezigheid van rustige nummers zo verrassend is (want daar hadden Babe I'm gonna leave you en Thank you de luisteraar al op voorbereid) alswel de hoeveelheid akoestische of semi-akoestische liedjes. Hoe groot de verleiding voor Page c.s. was om Led Zeppelin II 2 te maken weet ik niet, maar het contrast met die doorbraakelpee kon bijna niet groter zijn. Het succes bleef, want in Amerika stond deze plaat 4 weken op nummer 1 en in Engeland zelfs 5 weken, of was dat puur op basis van voorverkoop en reputatie? Hoe dan ook, zowel de blues/rocknummers als de folknummers vind ik stuk voor stuk uitzonderlijk sterk; niet alleen stort de band zich onvoorwaardelijk en met overgave op het afwisselende materiaal, maar de melodieën en de arrangementen zijn ook nog eens van zodanig hoog niveau dat ik dit uiteindelijk net zo'n goede plaat vind als z'n twee voorgangers – mede dankzij het feit dat ik me in beide stijlen kan vinden.
        De bonustracks vormen een aardige mixed bag, met een paar remixen die weinig toevoegen, maar ook met een vroege versie van Since I've been loving you, een rock & roll-arrangement van Bron-Y-Aur stomp en een lekker vet klinkende instrumentale versie van Out on the tiles. Niet veel essentieels, maar wel leuk om erbij te hebben.

Ik heb soms wel eens het verwijt gekregen dat ik een dwarsligger ben en in het geval van het kiezen van een favoriete Led Zeppelin plaat kan dat wel kloppen. Voor velen zijn de eerste 4 titelloze platen het summum van hun oeuvre, maar weinig mensen kiezen voor deel 3 als hun favoriet van die albums. Ook qua gemiddelde hier op de site staat Led Zeppelin III het zwakst ten opzichte van de naamgenoten en eerlijk gezegd, ik snap niet waarom. Hier staan gewoon een aantal van mijn favoriete Led Zep nummers aller tijden op! Het beukende Immigrant Song zet meteen de toon en is misschien wel één van de beste openers uit alle albums van deze Britse rockers (ik prefereer dit zelfs boven die stuwende gitaren van Whole Lotta Love, al geef ik toe dat het een erg nipte strijd is), maar nummers als Gallow's Pole en Bron-Y-Aur Stomp zijn toch fenomenaal goed? Ze staan niet voor niets al jaren in mijn "Songs to sing in the car" playlist en degene die het (on)geluk heeft om naast mij voor een rood licht te staan wanneer Bron-Y-Aur Stomp speelt... Die krijgt gewoon een Metalfist voorgeschoteld die de kleren van zijn lijf shaket. Van Celebration Day word ik bovendien altijd goed gezind, want je hebt toch ook gewoon erg veel zin om een bandje te beginnen wanneer je Plant "My, my, my, I'm so happy / I'm gonna join the band / We gonna dance and sing in celebration / We are in the promised land" hoort zingen? Het is niet dat Led Zeppelin III als een zwak album wordt beschouwd, dat kun je niet zeggen van een album met meer dan 4* als gemiddelde en toch... Toch vind ik dit ondergewaardeerd.

Wederom een mooie ontwikkeling vergeleken met LZ II. Het wordt alleen maar beter. De kwaliteit van de songs is geweldig. Since I’ve.., mooier wordt het niet. Zelfs Hats off is prima, hoe verzin je het.