David Bowie - The Next Day (2013)

Vooralsnog koop/krijg ik meer films dan ik kan kijken, dus maak je daar maar geen zorgen om .

Jeempie, zit ik opeens op een filmsite....!?

Het gezever geeft aan dat er blijkbaar niets muzikaals meer te melden valt over The Next Day.
Wie doet het licht uit en de deur dicht?

Nou, ben me nu aan 't verdiepen in de bonus tracks, dus er is nog wel wat muzikaals te melden, vermoed ik.

Goede bijdrage ook aan het muzikale van deze plaat.

Blijkbaar niet dus. 't Is niet omdat je geen probleem hebt met wat bloed en geweld in een film dat je daarom van bloed en geweld houdt. Het lijkt me in het geval van deze muziekvideo zelfs eerder een aanklacht tegen (het spoor van) bloed en geweld (dat de kerk heeft veroorzaakt) te zijn.


Maar als je zelf al schrijft dat je een teer hartje hebt, waarom zou het dan respectloos zijn om over tere zieltjes te spreken.

Zoals kistenkuif al schreef. Zitten we nou nog te zemelen over die videoclip. Het gaat hier om de muziek mensen

Juist. MusicMeter heet het hier. Me dunkt dat er voldoende valt op te merken én te schrijven over de songs, teksten, composities, muzikanten en ga zo maar door. Clips beschouw ik als cosmetica op het smoelwerk van de muziek. Na een paar keer zwemmen is de make-up eraf. Dan toont de muziek zijn ware gezicht, kaal, eerlijk, zonder beeldvervorming. Dan wordt het pas echt spannend....vooral voor Bowie omdat hij altijd zo uitgekiend leunt op zijn image(s). Het lukt hem muzikaal op dit album net/niet.



Je sarcasme maskeert luiheid. Mijn mening over de muziek op het album heb ik al weken geleden meermaals beargumenteerd. Zoek maar op. Ik blijf niet aan de gang...

Dat is helemaal prima. Maar om de MUZIEKclips te zien hoef je maar op het icoontje te klikken in de tracklist. Ga dus niet doen alsof niemand er hier wat over mag zeggen omdat het jou niet boeit.

Krijgen we nu die discussie Wat je er ook van zegt. De punten hier gaan naar de plaat en niet naar de clips hoop ik.

Kijk ik net even per ongeluk naar de bonustracks zie ik dat er 4 zijn. Ik heb er drie op mijn cd staan maar God Bless the Girl heb ik nog niet gehoord. Op welke versie staat die dan?

Goed nummer???

Is nergens voor nodig. Je hoeft dus geen opmerking te maken over waar hopelijk de punten naar gaan.

Ik mag toch net als jij zeggen wat ik wil Niet zo persoonlijk nemen hoor Kronos

jij toevallig God Bless the Girl gehoord. Ben benieuwd.

Dat doe ik ook niet. Ik geef mijn mening en daar kun je inhoudelijk op reageren. Zo kijk ik liefst met luide muziek in mijn oren naar het venster van mijn wasmachine en niet naar clips. Het album dat in mijn washok die lakmoesproef overleeft en me muzikaal van begin tot eind weet te boeien komt geheid tussen mijn favorieten. Bowie is dat niet gelukt met The Next Day.

Over niet mogen heb ik dan ook niets geschreven.

---

Intussen blijkt de video goede reclame op te leveren. Ene bisschop deed dat gratis en voor niks in The Telegraph en ene voorzitter van een katholiek clubje wilde er ook wat over kwijt op hun website.

David Bowie's 'The Next Day' video criticised by Catholic church

Ha ha, ja daar kun je op wachten. Bowie heeft gewoon weer de aandacht.

Ongemerkt geeft het toch weer wat opschudding. Er wordt over gepraat. Hier dus ook

Ik heb m een halfje hoger gemaakt. Vind het een fijn Bowie album!!

Een 4 is het zeker waard. Staan een handjevol uitstekende songs op. Ik vind over het algemeen dat Bowie toch niet teleurstelt hier.
Het verwachtingspatroon was natuurlijk erg hoog, maar een meesterwerk had ik eerlijk gezegd ook niet verwacht.
Gewoon een degelijke plaat.

Toen ik het werkelijk schitterende Where are we now? voor het eerst hoorde en de bijpassende clip voor het eerst zag was ik zwaar onder de indruk en hoopte ik stiekem dat The next day in zijn geheel van die verstilde schoonheid was.
Helaas is er niet één ander nummer die maar in de buurt komt van Where are we now op the next day.
In dat opzicht was ik teleurgesteld. Maar eerlijk is eerlijk, ik draai The next day nog steeds zeer regelmatig.

Nou ja, heat heeft eenzelfde verstilde schoonheid. Verder herkenbaar.

Heat is prachtig en van (You Will) Set The World On Fire veer ik nog altijd op.
Zeker 2 hoogtepunten op dit album.

Na een enerverende, muzikale reis van het verleden naar het heden, nu dan eindelijk geland bij The Next Day. Zoals Bowie maken ze niet veel meer. Innovatief, Hedonist, Multi-instrumentalist, Chamaeleonist. Het heeft hem tot muzikale hoogtes gedreven in de jaren zeventig, waarin hij verschillende stromingen alsook persoonlijkheden door muziek aaneen reeg als een kleurrijke kralenketting met allerlei figuren. Geen album hetzelfde en telkens toch met de handtekening van Bowie himself door zijn unieke stemgeluid. De jaren zeventig in het teken van vernieuwing, de jaren tachtig van het incasseren en vervlakking, de jaren negentig die van bezinning en Bowie leek zich in de nieuwe tijd weer hervonden te hebben door een aantal zeer degelijke albums achtereen te maken; Hours, Heathen en Reality, alhoewel ik vind dat Earthling ook niet uitgesloten hoeft te worden, al was dat meer een album waar hij wat achter de muzikale feiten aanliep, maar wel op een manier die onmiskenbaar Bowie klonk. Het is jammer dat 1Outside nooit een vervolg heeft gekregen, wie weet waar dat toe geleid zou hebben, maar de wegen gaan zoals ze gaan en zo is het goed. Bowie is nooit weg geweest en ik zie dit dan ook niet als een come-back. Bowie hoeft niets meer te bewijzen en dat klinkt m.i. wel door deze goede plaat, die voor mij toch wel een beetje als een soort dubbel album luisterd. Waarvan op vinyl tot en met I'd rather be High de 1ste plaat kenmerkt en de tweede van Boss of Me tot aan I'll take you There gaat. De 1ste heeft bij mij een lichte voorkeur en daar zijn wat mij betreft weinig zwakke broeders te bekennen. Vanaf de pakkende opener The Next Day, de met mooi barritone sax doordrenkte Dirty Boys, die mij onwillekeurig ook wat aan Morphine doet denken. Het melodieuze The Stars are out Tonight. De ingetogenheid van Where are We Now en het pakkende Valentine's Day, tot aan de afsluiter van de 1ste album I'd rather be High luisterd het als een geheel. Het tweede gedeelte is daarin m.i. wat wisselvalliger Boss of Me en Dancing Out in Space hebben wat meer tijd nodig om te landen. Maar het mooie van How does the Grass grow en het venijn van Set the world on Fire is de Bowie trein weer flink op gang. De Blue Eyed Soul van You Feel So Lonely You Could Die, geeft Bowie blijk van kennis van eigen oeuvre. Dit album is daar toch al niet van ontspeend, Heat brengt je nl. zo naar de Berlijnse periode. Dit is een ideale instapplaat voor de nieuwe Bowie generatie. Fris, goed geproduceerd en met een mooi vol geluid, maar niet bombastisch geeft Bowie je een rondleiding in zijn muzikale bibliotheek, die nog generaties mee zal gaan. Zijn stem klinkt wat kwetsbaarder en er zijn minder hoge regionen als in ouder werk, maar dat is geen kras op deze mooie plaat. Zoals Lohues declameerde in een van zijn prachtige liedjes; Goed Hööi Komp Zelden van Slecht Grös en zo is het maar net.

Mooi stukje. Met plezier gelezen en valt postief uit.

Precies zoals ik het ervaar.

Na de eerste 4 nummers (en bij mij dus ook vooral Dirty Boys) dacht ik dat het toch nog goed zou komen tussen mij en Bowie. Helaas wordt het daarna een pak minder.

Het blijft een fijne plaat maar nu alle hectiek eromheen weer wat geluwd is merk ik dat ik het schijfje nog maar weinig pak...
Leuk voor de collectie maar niet het meesterwerk dat het door de (met name) Engelse pers werd genoemd.

Ik kan me niet herinneren dat dit ergens als meesterwerk werd binnengehaald?

Oh, jawel.

Onder andere hier:
Telegraph.co.uk

Okay, de Telegraph lees ik nooit.
Ik ben benieuwd of Neil het nu nog een 5*-album vindt.

Ok Herman, ik moest het artikel ook weer even terugzoeken.
Herinnerde mij alleen de superlatieven van de Engelse pers en die vind ik uiteindelijk meevallen. Neemt niet weg dat ik Bowie bovenmatig graag hoor!
De singles waarmee de comeback werd bevestigd mogen er zijn, daarnaast is de eerste helft van de plaat vrij sterk waar de tweede helft wat inzakt.

Voor mij is de plaat iets teveel een mengsel van "van alles een beetje" wat ten koste gaat van de sterkte. Je mag het vergelijk nooit helemaal maken zoveel jaar en ervaring na dato maar dat was met zijn semi-conceptplaten uit de jaren '70 wel anders.

Een album dat, bij wijze van spreken, de 25e is van een artiest in zijn lopende carrière, heeft het natuurlijk altijd moeilijk in de beoordeling.
Het hele verleden van 24 albums wordt er tegenaan gesmeten en minutieus vergeleken met het verleden, toen sowieso alles beter was.

Arme David Bowie. De man van Ziggy Stardust, Low en nog meer klassiek fraais. Kan hij het sowieso ooit nog goed doen?

Zouden we het album anders beoordelen, als dit een debuut was geweest van een nieuwe artiest en niet het laatste album van David Bowie? Of zou het wel een meesterwerk zijn geweest, een finale revanche, als The Next Day was uitgebracht na bijvoorbeeld Tonight?

David Bowie is op zijn manier meegegaan met de tijd. Hij had daar zelf nooit zoveel moeite mee, blijkbaar in tegenstelling tot zijn volgelingen.
Maar alles altijd (mokkend) blijven afzetten tegen zijn seventies werk is alleen niet eerlijk, het is ook onjuist.

Beschouw je The Next Day als een nieuw album, uit deze tijd, wil je er misschien nog wel anders naar kijken. Dan is het een ijzersterk album dat duidelijk weet af te steken tegen veel ander werk van nu. Misschien uit dat oogpunt bekeken is het inderdaad wel een klein meesterwerk.

Een artiest als Bowie, met zo'n imposant oeuvre en dito verleden kan je niet zomaar even los koppelen van zijn heden. Daar is de man simpelweg te legendarisch voor.
En zijn fans als oudbollig "vroeger was alles beter' neerzetten. Bij zo'n artiest zijn de verwachtingen vaak onrealistisch hoog, zeker na een afwezigheid van 10 jaar.

The next day is een hele degelijke goed gemaakte plaat, zondermeer.
Nummers 6 t/m 10 verstoren wel een evenwicht. Het vormt ineens geen eenheid meer, het lijken losse nummers die toevallig en willekeurig naast elkaar zijn gezet.
Vanaf How Does the Grass Grow? lijkt het of de draad weer wordt opgepakt die hij na het fenomenale Who are we now los laat.

Hetzelfde had ik overigens ook gevonden als dit een debuut was geweest. In dat opzicht beoordeel ik de cd los van de persoon.
Maar het is wel Bowie hé.
De soundtrack van het leven voor miljoenen wereldwijd. En dat feit poets je niet zomaar even weg.