Roxy Music - Avalon (1982)

Tsss, Pornography en Flock of Seagulls even vergeten premo? Of bedoel je popijopi muziek letterlijk? Daar is natuurlijk meestal geen zak aan.

en "night and day" van Joe Jackson

Dé ultieme popplaat uit '82 is toch echt Thriller, of iemand het nu wel of niet leuk vindt. Avalon is een aardige tot een ruim voldoende zwanezang van Ferry cs., maar toen lag hun beste periode al lang achter de band.

Aardig tot voldoende vind ik persoonlijk wat geringschattend, het is toch wel hun beste sinds Country life uit 1974.
Bovendien stopte Roxy blijkbaar in hun commercieel gezien meest succesvolle periode. Avalon is hun best verkochte plaat.

Neemt niet weg dat Thriller natuurlijk dé plaat van 1982 is geworden. Zonder twijfel.

Ruim voldoende is beter gezegd, gezien mijn 3,5. Een 4 is voor mij toch net te hoog, ook gezien mijn hogere waardering voor hun albums uit de eerste helft van de 70,'s. Ik vind het wel duidelijk hun beste van het latere RM werk Manifesto, Flesh & Blood en Avalon.

Bikkel's commentaar dekt voor mij precies de lading.

Dank kistenkuif

Een aardverschuiving veroorzaakte Avalon natuurlijk niet, maar er was ook zoveel aanbod.
Thriller valt weinig op aan te merken. Ik ben nooit een Wackofan geweest, maar de kwaliteit van die plaat staat buiten kijf.

Toch past Avalon prima in de tijdsgeest van toen, net zoals dat gebeurde met de albums tot pakweg Siren.
Avalon is een knap geproduceerde plaat die stabiliteit laat horen en gewoon heel prettig wegluistert.
Maar het zal bij mij nooit zoveel los maken als hun eerste markante periode.
Daar overdonderde de band meer, maar het vervolg vanaf Manifesto is zonder meer goed te pruimen.

De spijker op de kop. Daarom ben ik nogsteeds erg vinnig op muziek die genoemde tijdgeest klakkeloos weerspiegelde. Van alle decennia die ik heb mogen meemaken vond ik de tachtiger jaren namelijk muzikaal het minst interessant o.a. door het ontbreken van ontregeling, van enige inhoudelijke reflectie op dat tijdsgewricht en door de overdaad aan toen geperfectioneerde productietechnieken. Kort door de bocht, besef ik me, maar welgemeend. Vandaar ook mijn sterke voorkeur voor de eerste twee RM-albums.

Hmm, de door mij eerder genoemde Pornography weerspiegelt de tijdsgeest prima, en ook het werk van Joy Division, The Sound en een trits aan andere oprechte artiesten deed dat in hoge mate, ik snap werkelijk niet waarover je het hebt.
"In the darkest times. Darkest fears are heard. And from the safest places. Come the bravest words" -New Dark Age, The Sound.

Juist de jaren 70 waren oha. een flauwe rehash van het pionierswerk in de popmuziek van de jaren 60. Roxy Music was hier overigens één van de weinige frisse uitzonderingen op.

Interessante discussie, maar wat was de tijdsgeest van toen dan? Is dat in een paar zinnen te vatten? Ik was er niet bij (nouja, ik was 3 in 1982) dus heb vooral van horen zeggen. Een donkere periode, koude oorlog, etc. Maar is dat geen karikatuur?

De voorbeelden die Orbit noemt, weerspiegelden niet klakkeloos de tijdgeest maar reageerden juist muzikaal én tekstueel op het maatschappelijk perspectief van die jaren. Dat mag ik het graag horen.

Herman, ik vond het een sombere tijd vergelijkbaar met deze jaren maar dan in een veel lagere versnelling. Grote economische malaise, dito werkloosheid, nucleaire dreigementen, stedelijke verkrotting, toenemende individualisering ofwel eenzaamheid, vluchtgedrag in hedonisme of extreem politiek activisme kortom een grimmige tijdsgewricht. Een goed geschiedenis- of sociologieboek helpt je vast beter dan mijn summiere impressie.

Wat ik in essentie bedoel is dat ik er veel waarde aan hecht als de toestand in de wereld en het effect ervan op zijn bewoners, resoneert in de muziek van die tijd. Bij de latere albums van RM mis ik dat en hoor ik superieur gemaakte amusementsmuziek. Niks op tegen maar niet mijn ding. Ik heb ook geen behang op mijn muren zodat de scheuren en gaten goed zichtbaar blijven. Daar hou ik van.

Aan de ene kant een donkere periode, maar aan de andere kant werd er ook gebruik gemaakt van flitsende felle kleuren.
Je kunt in het negativisme blijven hangen, of er juist iets positiefs van maken.
Ik hoor wel bij de zwartgallige groep.
Roxy Music en vooral Bryan Ferry heeft de uitstraling van gentlemen, bands als Duran Duran, Spandau Ballet Visage en Japan combineerden qua uiterlijk The Thin White Duke van Bowie (bleek opgemaakt uiterlijk, felle kleur haar), met het meer charmante uiterlijk van Ferry.
Tenminste, dat is hoe ik het ervaar.

Ik zie eigenlijk het verschil niet. In zowel klank als tekst kwamen de thema's van de jaren 80 klakkeloos naar boven drijven. Met een flinke laag melancholie dan wel. Hoe wou je anders dat tijdsgewricht beter vervatten? Dat deden bands uit de jaren 70 toch niet anders? Bovendien was er de hippie-nazweem in de jaren 70, die ik eigenlijk als buitengewoon oppervlakkig en onoprecht ervaar. Het mooiste van die tijd was allang voorbij, maar toch bleven er maar bandjes als ELO, Eagles en Supertramp (als dieptepunt) komen, die iets van een flowerpower geluid in een glad jasje staken. De wereld zag er ondertussen allang niet meer zo hoopvol of zonnig uit. Redelijk nep dus. En ook nog voortbordurend op een geluid dat ook allang muzikaal niet vernieuwend meer was.



Over RM ben ik het wel met je eens, maar eigenlijk kun je dan ook alleen hun eerste twee platen als revolutionair noemen, met een versie van glamrock die geheel eigen was. Daarna is het sowieso steeds meer amusementsmuziek geworden. Wat niet wegneemt dat er wel pareltjes tussenzaten zo nu en dan!

Er was genoeg om tegen aan te schoppen in ieder geval. Maar de echte punkbands waren gestrand en de oudere garde (zoals Bowie en Roxy) gingen een stuk veiliger te werk. Misschien uitgeraast of zo.
Bands als The Fall, Cure, U2, The Smiths, Joy Division,The Sound, in het begin ook Joe Jackson, hadden wel wat te melden.
Ik was 14, nog niet echt politiek bewust, maar in herinnering vond ik de periode 80/84 muzikaal een interessante periode.
Met name uit de UK kwamen er interessante dingen, maar dat is eigenlijk altijd wel zo geweest.
Halverwege de jaren 80 werd het in mijn beleving flauwer en klinischer.
Tot begin jaren 90, toen gebeurde er tenminste weer wat.

Op een aantal meesterwerkjes van de grote bands uit de jaren 80 na, gebeurde in de tweede helft van de jaren 80 relatief een stuk minder ja. En daar zou ik het al meer met kistenkuif over eens zijn geweest. Een echt eigen geluid oid was toen amper te horen. Wat ik aan eind jaren 80 en begin 90 dan weer wel interessant vond was de steeds hechtere vervlechting van electronische muziek met rock en pop. Overigens was er in de jaren 90 eigenlijk helemaal niets inhoudelijks of persoonlijks meer over en is het daarom ook één van de minst karakteristieke muziekdecennia ooit, het was voor het grootste gedeelte terugblikken op interessanter tijden Maar ook toen zijn een paar meesterwerkjes afgeleverd, zonder meer.

Roxy Music had inderdaad grote invloed op de new wave (o.a. Japan) en vooral de new romantics (Duran Duran, ABC, Spandau Ballet), daar ben ik het mee eens. Avalon is niet echt baanbrekend maar wel uiterst sfeervol en vormt een zeer sterk geheel, van de latere Roxy Music vind ik dat hun beste album.

In tegenstelling tot orbit vind ik de jaren '70 heel wat anders klinken dan de jaren '60. Hardrock, glamrock, progrock, elektronische muziek (Kraftwerk) kwamen begin jaren '70 tot wasdom terwijl de psychedelica en hippiebeweging uitstierf. Begin jaren '80 sluiten sterk aan bij eind jaren '70, de (overigens erg interessante) periode 1977-1983 was de hoogtijdagen van de new wave.

Er werd in ieder geval weer lekker ongecomplicieerd gerocked in de 90's De grunge beweging en de britpop hebben zeker iets interessants neergezet. Alles kwam weer beter in perspectief. Zeker produktietechnisch.
Maar ja, het werd en wordt steeds moeilijker om nog met iets echt origineels te komen.
De echo's uit verschillende decenia liggen gevaarlijk dicht op de loer.

Oh, shit, het gaat hier over Roxy Music. Maar ja, leuke discussie.

Ik doelde dan ook op de massale opkomst van AOR bandjes, die hun invloeden rechtstreeks van betere bands als Beach Boys, Crosby Stills Nash, Byrds, Stones en zelfs Beatles kopieerden. Alleen zat er een weeiig zacht glad productiesausje overheen. Qua inhoud of muziek nergens ooit oprecht geweest. Maar het waren wel de bands die de radio domineerden, REO, ELO, Eagles en ga zo maar door.

Maargoed, we dwalen erg af inderdaad. RM was wel een markante 70s verschijning die zijn stijl en geluid helemaal van zichzelf had.

Van ELO naar Eno; scheelt maar een letter.

Eno, die hier trouwens al lang niet meer aanwezig was, is mede verantwoordelijk voor het geluid van de beginperiode.
Terwijl Roxy Musics rol uitgespeeld was, ging hij in de jaren 80 succesvol aan de gang als vijfde U2 lid.
Grappig eigenlijk, Eno had moeite met de meer commercielere kant van Roxy Music, maar zorgde wel bij U2 grotendeels voor hun commerciele successen, natuurlijk samen met de overige leden.

AOR associeer ik meer met een gelikte variant van hardrock en progrock en typisch Amerikaans klinkende bands als Toto, Asia, Reo Speedwagon, Starship enz. die in de jaren '80 actief waren (alhoewel Eagles op The Long Run ook meer die weg opgingen).

Inderdaad was Roxy Music anno 1982 niet meer baanbrekend omdat toen vele bands de sound min of meer hadden overgenomen maar Avalon paste perfect in de tijdgeest (wat deric raven zegt).

Helemaal met je eens, Willem. Mijn voorkeur gaat ook naar die avontuurlijke eerste twee cd's, vooral de eerste. Maar toch vind ik dit, ondanks dat de productie enorm gelikt is, een geweldig album. Het aantal stemmen op de albums van Roxy Music vind ik trouwens erg tegenvallen.

Bij hun debuutalbum heb ik kort aangegeven waarom ik viel voor RM en hoezeer ik de band waardeer. Wat ik aan werk van ze bezit vind ik ook werkelijk onmisbaar in mijn collectie ( en op mijn lijstjes).

Ik weet niet precies hoe dat gaat op MuMe maar de discussie over het muzikaal verloop der decennia (en alles wat daarmee samenhangt) kunnen we wellicht op een andere plek verder voeren. We beperken ons nu allemaal een beetje omdat het hier slightly off-topic is. Ik vind al jullie reacties en commentaren daarover erg stimulerend en zinnig. Is er niet ergens een muziekhistorischsociologischgeografisch hoekje te vinden met bijvoorbeeld Ray Davies als gastmoderator, naast onze Herman uiteraard.?

Ray Davies ? Is daar budget voor ??

Subtiel geintje van je...(benieuwd wie hem doorheeft)

Ik hou ook erg van de eerste Roxy Music albums maar, hoewel prachtig, waren ze bepaald geen politiek statement, in tekst of wat dan ook.

Het waren gewoon hele goede albums, Ferry was ook geen volger van de oude hippies van een paar jaar daarvoor. Hij onthield zich van commentaar. In de basis is hij een nogal typische middleclass Engelsman, met een conservatieve achtergrond die hij nooit heeft verlaten.

Toch vertolkte hij zaken, zoals Kistenkuif die noemde en waar ik mij achter kan scharen, die hoorden bij de jaren '70. In artistieke zin was het fenomenaal, RM was een trendsettende band.

Ik kan mij de muzikale teleurstelling bij Avalon wel voorstellen, maar die moet dan al eerder zijn begonnen, eigenlijk bij de reünie van Manifesto. Die, goed beschouwd, ook al sterk contrasteert met de eerste jaren van RM.

Eén van de beste leerlingen van Bryan Ferry was David Sylvian van Japan. Ik verdenk Ferry er van bewondering te hebben gekregen voor Sylvian en de omslag die Japan zelf maakte met Quiet life en verdere albums, tot en met Tin Drum (1981). Hij zal daar een liefhebber van zijn geweest.

Waar Manifesto en Flesh and Blood als chaotisch mogen worden bestempeld, met verschillende stijlen, stuurloos ook, daar is Avalon een album met één strakke lijn, geweldige productie. Niet bepaald Manifesto en Flesh and Blood maar wel in opzet lijkend op Quiet life en Gentlemen Take Polaroids, albums van Japan.

Wel uiteraard nog voorzien met een eigen Bryan Ferry sausje. Ferry is een groot bewonderaar van David Sylvian gebleven en heeft de activiteiten van Roxy Music opgeschort (want in feite een rockband) om onder eigen naam stilistische hoogtepuntjes als Mamouna en Taxi te maken. Je moet er van houden, maar in z'n soort is het prachtig gedaan.

Ferry hield er een status mee hoog, die van modieuze muzikant die meeging met z'n tijd. Het heeft hem ook geen windeieren gelegd. Roxy Music werd een hobby, een mythe waar hij wel, tot nu aan toe , met enige regelmaat gewoon mee blijft optreden. Prachtige concerten, met succes terend op het oude werk, er zijn ook mooie live opnames van.

Maar Ferry kan/wil niet (meer) voldoen aan het muzikaal invullen van een nieuw Roxy Music album, daarom mislukken al die gesprekken met Manzanera en Mackay constant. Al een jaar of 30.

En dat is precies de crux van het oude en het nieuwe werk van Roxy Music: het onderscheid is dermate groot dat je als liefhebber gemakkelijk kiest voor het ene of het andere deel van de carrière van de band. Misschien was het makkelijker geweest als Avalon gewoon als een Bryan Ferry album de geschiedenis in was gegaan.

We praten over cultuur en ambities van artiesten. Ik ben het nooit eens met de stelling dat muzikanten op een gegeven ogenblik bewust kiezen voor de insteek superieur gemaakte amusementsmuziek.
Dat kan niemand sowieso al bewijzen. Avalon werd dan een commercieel succes maar had ook volledig kunnen worden genegeerd, afgebrand. De platenwereld is grillig wat dat betreft. Ik ga er maar van uit, dat elke band/artiest in principe graag z'n albums in grote getale verkoopt maar niet dat hij/zij niet integer genoeg zou zijn om z'n artistieke drijfveren maar te verkwanselen.

Avalon was in die zin eerder een gewaagd werkstuk (hoe zou men hier op reageren?) dan een bewuste commerciële keuze.

Als we nu allemaal een keer wat doneren aan de site , is er misschien een low budget
Avalon heb ik nog op vinyl. Had al lang willen reageren, ware het niet dat deze op zolder nog in de hoek ongealfabetiseerd zit, hetgeen het erg moeilijk maakt om hem te pakken te krijgen (zeker bij 32 graden) . En ja, ik wil hem dan toch eerst weer eens opzetten dan.

Zet hem op zet hem opppppp!!!!!!!!!!!!!!!!

Natuurlijk heeft Roxy Music niet met die instelling vooraf besloten Avalon te fabriceren. In hun nijvere scheppingsdrang acht ik ze volstrekt integer. We hebben het hier niet over James Last of andere troep. Daarover ben ik het dus volledig met je eens. Maar na regelmatige beluistering kun je het album wel als zodanig erváren, zeker in contrasterende vergelijking met hun eerste twee. Ik beoordeel het album daarom ook niet negatief maar wijs er alleen op dat perfectionering van songs en sound welliswaar tot prachtige albums kan leiden maar die mij niet noodzakelijkerwijs bij de lurven grijpen omdat ik de muzikale en inhoudelijke urgentie ervan mis in de context van het betreffende tijdsgewricht. (Een vergelijkbare ervaring heb ik met topalbums als Rumours, Dark Side Of The Moon en nog een aantal illustere namen en titels, maar dit terzijde)

Grappig dat je dat zegt. Juist die albums zijn naar mijn gevoel wél bakens van hun tijd, ook qua sensatie die ze toen veroorzaakten vanaf het moment dat ze werden uitgebracht, baanbrekende muziek, gevolgd door het commerciële succes.

Toch wel te vergelijken met Roxy Music (1972), hoewel hier het echte grote commerciële succes (ten onrechte) achterwege bleef.

Terwijl ik dat idee, baken van zijn tijd, bij Avalon veel minder heb. Hoewel inderdaad geen onaardig album. Terwijl Avalon juist het kassucces was.

Dark side of the moon was baanbrekend, ja. Rumours voor mij niet. Then play on van Fleetwood Mac voor mij wel.