U2 - Songs of Innocence (2014)

Dit is natuurlijk niet netjes wat je hier zegt ! Iedereen heeft een andere smaak en een stukje respect is dan wel meer MuMe waardig. En als je het goed leest daar dan zijn er goede redenen om die 5 sterren te geven. Wat betreft jeugdsentiment, kwaliteit en culturele waarde is dit een mooi tijdsgebonden document !

On topic: ik ga deze over een tijdje eens serieus beluisteren, maar zit nu nog helemaal vast in Queen - Live at the Rainbow...

Jeetje, dat is pas muziek...!

Opzienbarend is het misschien niet, wel veel beter dan de songs op dit album. Ik denk dat de meeste mensen teveel verwachten. Ik verwacht niets en word ook niet teleurgesteld en dat de heren van U2 (en Simple Minds) albums blijven uitbrengen, prima, is hun keus.

Voor mij zijn vijf sterren vrijwel altijd aan sentiment verbonden, dat bepaalt dat ene extra halfje.

Hedendaags is normaal gesproken dan ook 4.5 de hoogste waardering die ik geef.

Zo doe ik dat 'n bietje.

U2 is voor velen een love it or hate it band. Lees hier op MuMe de reacties maar en je snapt wat ik bedoel. Vanaf eind jaren ’80 hoor ik bij de ‘love it’ kant, maar dat wil niet zeggen dat elke album daarom maar meteen 5* krijgt. Ik zal ruiterlijk toegeven dat hun beste werk al meer dan 20 jaar oud is, maar dat wil niet zeggen dat ik niet heb kunnen genieten van de albums na het meesterwerk ‘Achtung Baby’.

De single ‘Ordinary Love’ stemde mij erg positief over hoe het nieuwe album kon gaan klinken en in tegenstelling tot velen vond ik ‘Invisible’ ook een lekker nummer. Helaas bracht met name dat nummer niet wat U2 er zelf van had verwacht en de twijfelkonten gingen opnieuw schaven aan de plaat. En deze week was die er dan opeens, compleet uit het niets. En zonder de eerder genoemde 2 nummers... wat vreemd is want de overige nummers liggen in de ingezette lijn.

Het album start met ‘The Miracle (of Joey Ramone)’ wat de band ook live speelde tijdens de Apple presentatie. De wow-ho’s hoeven van mij niet zo, maar de vuile gitaarrif van Edge dan weer wel. Het nummer is een redelijk standaard rocker waarvan U2 er de laatste albums altijd wel een op het album wilde hebben (Elevation, Vertigo, Get On Your Boots) en die het live zeker goed zal gaan doen. Geen slecht begin.

Het wordt gevolgd door een van de beste nummers van de plaat. ‘Every Breaking Wave’ werd in een akoestische versie al gespeeld tijdens de 360-tour. Het heeft een nieuw (en sterker) refrein gekregen (het “If you go” gedeelte) en een full band arrangement. Een U2-klassieker in spé als je het mij vraagt.

‘California (There is No End to Love)’ begint met een vreemd Beach Boys achtig intro en ontpopt zich tot een redelijke pop/rocksong over U2’s eerste trip naar Californië in 1980. Wederom die wow-ho en ook die ‘synth deken’ over het refrein had niet gehoeven. Wel zijn Adam en Larry op dreef. Minste nummer van het album voor mij.

Maar dat wordt meteen goedgemaakt door het mooie en ontroerende ‘Song For Someone’. Een U2 nummer in de lijn van ‘Sometimes You Can't Make It on Your Own’ en ook deze lijkt over het verlies van iemand te gaan. We horen ook voor het eerst op dit album een echte Edge gitaarsolo. Kippenvelnummer.

U2 gaat op het gevoel door met ‘Iris (Hold Me Close)’, wederom een nummer over Bono’s moeder. Tekstueel grijpt Bono op de album vaak terug op zijn jeugd (lees ook zeker de linernotes bij de plaat) en waar de geluiden over een writersblock vandaan kwamen weet ik niet, want tekstueel is deze plaat erg sterk. Zoals een regel als “I’ve got your life inside of me” uit dit nummer. Maar vooral “Iris says I will be the death of her. It was not me” waarin Bono aanhaalt dat hij geen makkelijk kind was, maar meteen een link legt met de daadwerkelijke dood van zijn moeder. Ze kreeg een fatale herseninfarct op de begrafenis van haar eigen vader. Een 14-jarige Paul Hewson (Bono) verloor daardoor zijn opa en zijn moeder in 1 week.

‘Vulcano’ is een rocker gebaseerd rondom een heerlijke baslijn van Adam Clayton. Het refrein is wat simpel voor U2 begrippen (nou ja, remember ‘Elevation’...) en qua sound gaat het me teveel naar een band als Kings of Leon. Met 3:14 het kortste nummer van de plaat.

De tweede helft van de plaat begint met twee favorieten van me.
‘Raised By Wolves’ begint redelijk simpel met een soort beatbox gevolgd door een simpel rifje waar Bono in rap-achtige stijl overheen zingt. Maar vanaf de fantastisch gezongen regel “I don’t believe anymore” heeft het nummer me in zijn greep. Edge gooit er een korte rif tegenaan en komt daarna (eindelijk) met het ‘oude’ U2-geluid. Het sterke refrein maakt het geheel compleet.
Tekstueel gaat het nummer over een zwarte dag in het leven van Bono en velen in Dublin. Op 17 mei 1974 verloren 33 mensen hun leven door 3 autobommen die afgingen in het centrum van Dublin. Deze bommen waren de dodelijkste aanval in het conflict dat bekend staat als The Troubles, waar het laatste nummer ook zijdelings aan refereert.

Zoals gezegd grijpt Bono op deze plaat terug naar zijn jeugd aan Cedarwood Road. Het gelijknamige nummer is een ode aan vriendschap en zijn vriend Guggi Rowan. Het is een meeslepend nummer met erg mooie solo van The Edge. “You can’t return to where you never left”.

De coupletten van 'Sleep Like a Baby Tonight' doen me denken aan ‘Wake Up Dead Man' van POP, maar het refrein brengt het nummer terug naar 2014. Zonde is wel de falsetto-stem van Bono in het midden van het nummer dat niet geheel uit de verf komt. Verder een sterk nummer.

Het aan Joe Strummer (“Soldier Soldier”) opgedragen ‘This is Where You Can Reach Me Now’ begint aanzwellend met een vreemde beat, en een akoestische gitaar gevolgd door het refrein in acapella vorm. Het nummer wordt daarna gedragen door de heerlijke bass van Adam in combinatie met een sterke beat van Larry. In de bridge van het nummer echoot de U2 van de jaren 80. En wederom laat U2 horen het in zich te hebben om met een pakkend refrein te komen.

Het album sluit af met een meeslepend duet. ‘The Troubles’ is een sfeervol nummer waarin de stemmen van Bono en Lykke Li mooi bij elkaar aansluiten. Bono probeert te leren leven met zijn eigen problemen en door de titel een link legt met de problemen in Noord-Ierland. “Somebody stept inside your soul, little by little they robbed and stole till somebody else was in control. I have a will for survival, so you can hurt me than hurt me some more”. Het nummer eindigt met een geweldige solo van The Edge die helaas te snel een fade-out krijgt.

Was ‘Songs of Innocence’ het lange wachten op een nieuwe plaat waard? Ik durf te antwoorden met een volmondige “Ja”. Ik kijk al uit naar de fysieke release met 4 extra tracks en naar de hopelijk snel te verschijnen tweede plaat ‘Songs of Experience’ waar Bono naar heeft gehint. Maar goed, waar hebben we dat eerder gehoord...

Ben het gedeeltelijk wel met je eens hoor, maar je kunt van mannen van midden 50 niet meer verwachten dat ze met hetzelfde jeugdige elan van toen ze twintigers waren een plaat kunnen maken. Hoe graag ze ook zouden willen. Mensen worden ouder, zijn door het leven getekend, smaken veranderen, de muziekwereld is veranderd en prioriteiten komen anders te liggen. En dat is normaal.

Daarom zal het voor alle artiesten die op vroege leeftijd succes hebben behaald lastig zijn om artistiek nog eens met zo'n topper te komen (uitzonderingen daargelaten) omdat alles wat ze maken onder een vergrootglas wordt gelegd door het publiek en wordt vergeleken met de muziek die ze maakten toen 'alles beter was'. En dat is niet eerlijk. Kijk naar artiesten als Bowie, Queen, Springsteen of McCartney. Iedereen blijft teruggrijpen naar hun jaren '70 muziek, terwijl ze nog voldoende goede muziek daarna hebben gemaakt. En je luistert waarschijnlijk zelf ook naar andere muziek dan 20 jaar geleden.

Inderdaad!

Er is tenminste geluisterd naar het album en als er dan een cijfer wordt gegeven, kan dat geheel naar eigen perceptie worden gedaan.

Dat je de arrogantie hebt een album af te kraken terwijl je het nog niet eens hebt gehoord, het op voorhand bijvoorbeeld politieke teksten toedicht die het helemaal niet blijkt te hebben, dan denk ik dat jij zelf degene bent die hier "niet meer serieus te nemen" is.

Je schetst er nu overigens precies mee, nog dank, wat het probleem is dat U2 heeft bij het uitbrengen van nieuwe albums: de kritiek van de belegen criticaster die niet verder wil gaan dan het succes van U2 in de jaren '80, die zelfs geen zin meer heeft te luisteren naar nieuwe albums maar wel om oude kritiek te kunnen blijven spuien.

Niet U2 is in de tijd stil blijven staan, jijzelf.

Eén van de oudjes in de Muppetshow die bulderend om zijn eigen grappen roept dat vroeger alles beter was.

Het is mij een raadsel wat je sowieso nog zoekt bij een album als dit, behalve dan vermoedelijk dat het weer eens kunnen laten van de gebruikelijke scheet ongefundeerde kritiek het ego weer eens mooi kan strelen.

Hulde voor je uitgebreide recensie rkdev!

Ach, relevant is U2 na Pop niet meer geweest. Maar voor mij voelt elk album toch steeds als een warm bad. Dat komt door mijn tienerjaren toen U2 in mijn muziekgenen is gaan zitten. Echt slecht of (zeer) matig is de band door de jaren heen nog niet geweest. Ik heb dit album nog niet gehoord, maar een teleurstelling zal het niet zijn, denk ik. Bij Simple Minds, ook zo'n genenkwestie, is dat wel anders geweest. Hoewel ook de laatste twee albums van de Schotten weer genietbaar zijn. Ik hoor ook liever een degelijk, vertrouwd U2 dan een geforceerd naar vernieuwing zoekend Radiohead. Om maar een voorbeeld te noemen.

[quote]Chameleon Day schreef:
Bij Simple Minds, ook zo'n genenkwestie, is dat wel anders geweest. Hoewel ook de laatste twee albums van de Schotten weer genietbaar zijn.

Meningen verschillen. Simple Minds zijn mijns inziens nooit zo diep gezakt als U2 met Pop, Atomic Bomb en Horizon.

Mooie recencie en interessante info, rkdev!

Mooi gezegd!

West, bedankt voor het melden! Misschien dat ik het album een keer ga beluisteren.
Wat je over Strand of Oaks schrijft geldt natuurlijk voor zoveel muziek, dat hier ook geen aandacht krijgt.

Misschien zou je eens naar mijn stemgedrag kunnen kijken, dan zie je dat ik mij alleen maar met nieuwe muziek bezighoud, beste Hans. Sterker nog, luister voornamelijk naar muziek die nog moet uitkomen.

Precies! De nieuwe U2 komt uit op 13 oktober. Naar muziek luisteren die nog uit moet komen is verder illegaal en wordt doorgaans niet gewaardeerd door bandjes die het moeten hebben van de betaalde downloads en cd/albumverkopen....

Ik zou ook niet anders verwachten van een jonge exotische dame.

Schrijf recensies, niks illegaal downloaden e.d. Krijg dat gewoon toegestuurd. Deze heb ik trouwens niet, zal hem een keer luisteren als die op Spotify staat.

Na een paar x luisteren blijft mijn score op 0,5. Paar plusjes (klein gedeelte Iris, klein gedeelte Cedarwood Road en klein gedeelte The Troubles) maar teveel minnetjes gewoon.
Heeft gewoon te maken met de te simpele melodielijnen, overgeproduceerd geluid, zwakke baslijnen, geen emotie en hinderlijk hoe zwak de meeste nummers eindigen.
Dieptepunt vind ik toch wel het nummer 'This is where you can reach me now'.
Maar bovenal, de liedjes komen niet 'echt' en 'puur' over.

Als ik is review lees snap ik je 0,5* niet helemaal. Voor mij staat een 0,5* gelijk aan totale bagger, maar daar lijk jij niet op te hinten.

In zijn totaliteit vind ik het een bagger CD. Een 100 miljoen Apple deal onwaardig. Makkelijk verdiend voor deze muziekzakenmannen.

Hier laat ik het bij. Ik ben klaar met die oude bands die niet kunnen en willen stoppen maar puur voor het geld hun 'brand' in de markt houden.

U2 hoeft het voor het geld allang niet meer te doen hoor..
Dat interesseert mij trouwens al helemaal niet. Ik kan de Apple stunt echter niet begrijpen, maar dat staat voor mij los van de muziek.
Over emotie wil ik het debat nog wel even aangaan. Iris bijvoorbeeld is een song vol emotie, evenals Every breaking wave en Cedarwood... simpele melodielijnen hoeven niet per definitie bagger te zijn. Vaak zijn ze zelfs geniaal! I will follow bijvoorbeeld.

Heb het album al meerdere malen beluisterd ( ook met koptelefoon ) . Maar het is geen hoogvlieger dit album. Ik vind het teveel op de automatisch piloot wat er word gebracht. Verschillende producers helpen ook niet om het tot een goed album te laten maken. Danger Mouse stond wel als hoofd producer in het boekje ( krijg je bij de download via itunes ). Maar het lijkt wel als U2 hip wil zijn en vernieuwd en toch volgens Bono terug naar het oude geluid. Na meerdere malen luisteren hoor ik geen Boy of Gloria album er in zitten ook geen Joshua Tree en geen Achtung baby. Dus wat Bono precies bedoeld vraag ik me af. Toch zitten er verborgen op het album een paar fijne nummers ‘Every Breaking Wave’ en "Volcano", maar de rest is niet echt goed maar ook niet echt extreem slecht . ik geef het zelf voorlopig een 2. Maar de oude U2 zit er niet meer in. Het vuur is uitgebrand en ze hadden een paar jaar geleden moeten stoppen.

Belachelijke laatste twee zinnen. U2 heeft met (bijna) elke album geprobeerd om een iets afwijkende sound te vinden, en toch zichzelf te blijven, en dat doen ze nu ook. Toen U2 probeerde te vernieuwen met Pop was het volgens velen U2 niet meer. Toen ze terug gingen naar het 'oude' geluid met ATYCLB was dat voor velen weer te behoudend. Er is geen 'oude' U2, de band is namelijk altijd als zichzelf blijven klinken: een band die mee gaat met zijn tijd en op zoek is naar nieuwe wegen om fris te klinken. Dat wil natuurlijk niet altijd zeggen dat de kwaliteit van de nummers goed is, maar jij suggereert dat het vuur is uitgebrand en dat betwist ik, anders waren ze niet zo passievol met deze plaat bezig. Dat ze voor jou hebben afgedaan betekent niet dat dit voor iedereen geldt en dat ze dus maar moeten stoppen. Je kunt ook stoppen met luisteren naar nieuwe muziek van U2, die keuze heb je toch gewoon. Ik ben in ieder geval blij dat ze er nog steeds zijn, een goede plaat hebben algeleverd en komend jaar weer gaan touren.

Bespaar je die ergenis

Het album verzuipt in effecten en slechte commerciële clichés. Het quasi hip willen zijn door te werken met deze producers past niet bij een rockband als U2. Daniel lanois en flood hadden de basis van de band meer naar voren gehaald. Voor Coldplay fans is dit een prima album, voor muziekliefhebbers niet.

Waar bemoei jij je mee?
Ik reageerde op Lura, niet op jou.

Ik merk gewoon iets op

Op luisteren naar Songs of the Innocence heb ik je dus inderdaad niet kunnen betrappen. Het is toch eigenlijk een doodzonde hoe je, nota bene vanuit je vakgebied, hier bevooroordeeld reageert op een album van U2,

Maar blijkbaar is die erecode van het vak al enige tijd niet meer van toepassing, geheel het beeld bevestigend van wat er van muziekrecensenten in het algemeen kan worden verwacht.

Ik ben geen Coldplay fan (vind wel hun 1e twee albums sterk), maar dit is toch te arrogant voor woorden wat je hier opschrijft. Het wordt steeds gekker hier.

Kip zonder kop uitlating over muziekliefhebbers. Ik ben muziekliefhebber. Ook Coldplay maakt goede platen. Je moet het verschil nog leren tussen feiten en meningen. Meningen kan je toch gewoon respecteren? Dat jij dit album niets vindt is prima hoor.