Editors - An End Has a Start (2007)

Wat een prachtig album. Naar aanleiding van dit album ben ik ook The Back Room gaan luisteren. Ook geweldig. Alleen ben ik er nog niet helemaal uit welk album ik beter vind. Voorlopig wint dit album het. Toch kan ik mij minder vermaken bij Editors rustige nummers (Well worn hand, Put your head towards the air & spiders), terwijl ik helemaal los ga op de nummers waarop ze de gitaarloops open gooien(The Racing Rats, Bones, Escape the Nest & An End Has A Start). Bij die nummers zijn de Editors op hun best.

1 woord: Biemans!

Beetje bij beetje begin ik dit album te waarderen. Waar ik in beginsel alleen The Racing Rats waardeerde, vind ik nu ook The End as an Start een super lied. Het volgende liedje wat ik probeer te ontekken is The Weight of the Worlds, wat door veel gebruikers hier beschouwd wordt als één van de beste van Editors.

The Weight of the World is idd best goed. Maar de eerdere versie waarop die is gebaseerd is simpelweg prachtig. Het eerste nummer op de eerste demo die Editors hebben uitgebracht (toen nog onder de naam Snowfield) heet Every Little Piece of Your Life. Dit nummer heeft dezelfde tekst als Weight of the World maar is uptempo met dezelfde bombast als nummers als Bullets, Blood en Racing Rats.

Verder moet ik even eerlijk bekennen dat ik een beetje te streng ben geweest op dit album. Halfje er bij!

P.S. de hele Snowfield Demo is trouwens heel erg de moeite waard. Vroege versies van Fall en Bullets en een viertal mooie nummers die op Every Little Piece.. na verder niet meer gebruikt zijn.

Ik denk dat je 'An End Has A Start' bedoelt? Inderdaad, dat is een van de 3 beste songs op het album, samen met 'The Racing Rats' en de welbekende opener....

Hoe kom ik hier aan ??

Alleen the Weight of the World kan mij bekoren.. (Die is prachtig trouwens) De rest raakt me niet.

Ik hoorde op het verzamelalbum 'the Edge of the Eighties' het nummer van Furniture: Brilliant Mind. Ik dacht: hé, precies de Editors. Maar zij waren er natuurlijk al 25 jaar eerder....

Een aanrader trouwens dat album. Je vindt het hier:
The Edge of the Eighties (2008)

Vind trouwens When Anger Shows de mooiste track. Vooral na 3:20

Een soort van rustpunt na al het prachtige muziekgeweld

Dit was de plaat waar ik lang naar uitgekeken had. Zou het Editors lukken om het briljante debuut uit 2005 te evenaren. Het antwoord was yes!

Editors borduurt voort op het geluid van The Back Room maar de nummers zijn grootser en de arrangementen weidser.

De bekende gezellige thema’s (dood, verlies, misère) brengen niets nieuws maar An End Has A Start kent geen zwakke momenten. Het is wel zo’n plaat die even tijd nodig heeft, die moet groeien. Maar vervolgens ook blijft groeien.

Het zwaarbeladen Smokers Outside The Hospital Doors (met een koor in de finale) zou je eerder als afsluiter verwachten. Editors gebruikt het als openingsnummer en het werd meteen ook maar de eerste single. Eventjes wennen maar geef toe, het wordt na iedere draaibeurt mooier.

De tweede single An End Has A Start is met zijn gierende gitaren en galmende synthesizers de ideale kennismaking voor Editors-leken.

Het ingetogen Weight Of The World is magistraal en strijdt met het titelnummer om de uitverkiezing tot het beste nummer van de plaat.

Het intro van Bones lijkt even op een freelance klus van The Edge maar de kracht en dynamiek van dit nummer vergoeden alles.

Dit is zo'n album waar je na iedere draaibeurt weer een nieuwe favoriet ontdekt.

When Anger Shows, The Racing Rats, Escape The Nest of zelfs het introverte Spiders. Geen zwakke momenten te bekennen.

En om me nog even in de Interpol vs Editors discussie te mengen...de stand Our Love To Admire-An End Has a Start is wat mij betreft 1-1. Ook na verlenging.

Thanx Sebas, mooi verhaal.
En juiste conclusie ook, ik denk dat we er zelfs na strafschoppen nog niet uitkomen

Bij mij ook, de tijd gaat wel leren welke band de langste houdbaarheid heeft. De mannen van Interpol zijn iig wel lekker down to earth, dat moet ik ze nageven.

Zucht....

hein?

davids..

Our love to admire wint dit op zijn sloffen, Back room zou een geduchtere tegenstander zijn, maar dan trekt Interpol hun Melvin Platje tevoorschijn.

ik vond het album beetje tegenvallen, beetje te donker en de stem is niet "pakkend" genoeg, maar als je er van houd is het best fijne muziek

Ondertussen heeft dit album zijn voorganger ingehaald wat gemiddelde score betreft. Niet terecht vind ik! Dit is een leuk album met slechts de openingstrack en de titelsong als echt geniale momenten. The Back Room heeft toch wel iets meer te bieden.

Grandioos album met een eigen herkenbaar, vernieuwend en ongeevenaard geluid.
Ik ben er nog niet uit welke nummers het meest pakkend zijn, de tijd zal het leren na het album vaker beluisterd te hebben.
Tot nog toe zijn mijn favorieten The Racing Rats, The Weight of the World, Push Your Head Towards the Air, het openingsnummer en vooral Escape The Nest.
Het deuntje van dit laatste nummer blijft de hele dag onuitwisbaar hangen.
Een matig nummer zit er niet tussen, ze zijn op hun eigen wijze allemaal geniaal en lekker verfrissend.

mijn favo's : The Racing Rats & Spiders
Maar dat is volledig subjectief, om de kwaliteit van dit album aan te tonen

Dit grandioos album hoort eigenlijk in m'n top 10 te staan maar t'is moeilijk er 1 uit te gooien, dringen geblazen.
Misschien dat Coldplay plaats moet maken voor dit album.

Ik wil hem juist uit mijn top 10 uitgooien, nu staat hij er alleen nog op basis van hoe ik hem 2 jaar geleden beleefde.
Waar ik vroeger helemaal werd meegenomen tijdens 'Smokers' kan ik nu nauwelijks meer het geduld opbrengen om het nummer helemaal uit te zitten.
Te vaak geluisterd denk ik....

Al vind wel ik dat deze inderdaad eerder in je top 10 thuishoort dan Coldplay.

Ik zal ze alle twee nog eens achter elkaar draaien en dan beslissen welke van de 2 er in gaat komen of blijft.

Na het kopen, beluisteren en redelijk ontgoocheld te zijn in The Black Room, laat ik de kelk geheten "Editors" nu maar voortaan aan me voorbijgaan.
Je kunt niet van alles houden....

Na het beluisteren van dit album is stilte een weldaad.
Muur van geluid met een donkere sfeer en een stem die ontdaan is van enig plezier. Razende gitaren en bonkend drumwerk maken het geheel af.
Een sterke start met Smokers opgevolgt door een evenzo krachtig An End Has a Start. Wat mij betreft had Wel Worn Hand als opener gemogen om met An End te eindigen. Favorieten zijn toch wel Smokers/An End/The Racing Rats en Spiders. Ook Push Your Head is mooi gedaan. Hoe een minieme tekst toch zo meeslepend gemaakt kan worden in zo'n setting.

De gitaren hebben m.i zeker wel wat weg van The Edge, die heeft hier en daar toch zo zijn sporen achter gelaten. Verder klinkt Interpol hier ruimhartig door. Zelfde herhalende patronen, monotone stem en donkere kleuren.
Prima album om zo nu en dan eens op te zetten om jezelf onder te dompelen in geluid. Maar meer van deze groep hoef ik niet.

Ik voel weer een nutteloze discussie aankomen

Ik zal aan een mod vragen of ze de discussie die bij White Lies is gevoerd, hier naar toe willen verplaatsen.

Ik vind dit album niet zo veel aan,
Hun eerste album was een stuk afwisselender dan deze.

Als ik dit album beluister loop ik telkens weer naar mijn stereo om een saai nummer overteslaan.
Het was gelukkig maar een kestcadeau dus had ik niet mijn eigen geld aan verspilt.

De leuke nummer zijn : Smokers Outside the Hospital Doors, An End Has a Start, Bones, The Racing Rats, Escape the Nest en Spiders.

Ga dit album zoals ik in m'n bericht op 4 mei aangaf op dit moment niet in m'n top10 plaatsen, hij zit er tegenaan, maar er zijn voldoende andere platen die daar eerder voor in aanmerking komen.
Dit is wel een vlotte en energieke cd en verveeld zeker niet.
Je kunt zeggen dat het geen afwisselende muziek is, het is wel één bijpassend geheel.
Als je die typische Editors gitaarriedel niets aan vindt kun je deze cd beter niet kopen, want die riedel loopt als een rode draad door het gehele album, ik vind het wel gaaf en beluister 'm graag.