Rolling Stones - Hackney Diamonds (2023)

Dat deden ze 2 dagen geleden dus in New York, en daar was helemaal niks mis mee. Dus het antwoord is ja

Net wat beelden gezien.
Still moves like Jagger. Alleen die Woods lijkt soms wel op een schildpad met zijn rare loopje. Ik vind het bijzonder dat ze dit nog doen, niks sneus aan zoals Sonja Barend ooit plagerig suggereerde in een (jaren 90?) interview.

Leuk om te zien dat Bill Wyman aanwezig is voor een nummer vanmiddag maar even aan zetten !

Ik mis de Rolling Stones op deze plaat, ik heb het gevoel dat ik naar een solo plaat van Mick Jagger aan het luisteren ben, komt door de iets te gelikte productie, de Stones horen toch wat vuiler en rafeliger te zijn om authentiek te klinken, een kanttekening, een voetnoot, een kniesoor die zich daar druk om maakt.

Bij Keith krijg ik wel de indruk dat er een autotune over zijn stem is gegaan. Dit klinkt me wel erg toonvast. Maar het is heerlijk om hem te horen. Er moet altijd wel een Keithnummer bijzitten.
Ondanks alle kritiek die ik her en der lees (waaronder pitchfork) vind ik het een prima popplaat. Een paar sterke nummers afgewisseld met wat mindere maar het geheel is lekker gevarieerd.

Graag jullie reacties: is het juist goed dat de Stones met hun tijd mee gaan en een jonge moderne producer in de arm hebben genomen of zouden ze toch naar een wat rafelig en rommelig album hebben moeten maken?

Nu ik toch nog 3 dagen moet wachten op het origineel, heb ik gisteren, maar vooral vandaag de hele dag lang naar "Hackney Diamonds" geluisterd op youtube.
Wat een heerlijke plaat zeg. Alles is er al zo'n beetje over gezegd. 18 jaar op moeten wachten vanaf "A Bigger Bang", en eerlijk gezegd dacht ik nog dat het bij geruchten zou blijven dat er toch nog een nieuw album op komst zou zijn, en dat er na "Blue and lonesome" niks meer zou komen, en vooral geen plaat met alleen maar origineel materiaal
Wat een mooi album hebben The Rolling Stones met "Hackney Diamonds" gemaakt zeg.
Een sterk album met goede nummers tot een geheel gesmeed.
Dat vind ik het wachten meer dan waard,al hoewel iets vlugger had ook wel gekund.
Pure klasse.

Hé wat leuk, een nieuw album van de Stones!

Ik zeg jammer, maar nog steeds een genietbare plaat met meer goede dan matige liedjes. Er staan geen slechte songs op dit album. 3,7 naar boven afgerond. Als de productie minder glad was, had het een 4,5 kunnen zijn. Het mag van mij wat meer rammelen. Genieten van de liedjes en het spelplezier voert echter de boventoon, gladde productie of niet.

Je kunt het ook zo bekijken: we hadden al heel veel oud en goed en losser werk van de stones uit vroegere jaren. Maar nog geen originele stonesnummers geproduceerd in moderne stijl van de jaren ‘10 en ‘20. Dus wat dat betreft een toevoeging aan hun oeuvre. Wat niet wegneemt dat ik het oudere werk betere nummers vind. En qua muzikaliteit vaak de b sides en zeldzame tracks (bv do you think i really care alternative version of een plaat als ‘casino boogie’ het meest waardeer. Maar een modern geproduceerde stonesplaat is gewoon een fijne toevoeging.

Bovendien, luister eens naar de nieuwe plaat van Sting en P!nk en je zult horen dat het op Hackney Diamonds allemaal nog relatief meevalt qua productie;)

Natuurlijk mogen ze hun productie vernieuwen. Ben allang bij dat het niet zo is dichtgesmeerd. Vergelijk bijvoorbeeld met de laatste albums van O. Osbourne...

Een paar keer geluisterd. Maar ik blijf iets missen bij deze band. Altijd gehad en dat is dus specifiek mijn eigen smaak. Ooit ook een concert bezocht maar de 'klik' was er niet.

En toch, bij het luisteren naar dit album, had ik wat twijfels bij de zang. Even eens verder gezocht en soms moet je met de tijd mee gaan (?):

Jagger or no Jagger..?

Wie weet

The Stones blijven voor mij een band van Greatest Hits. Met een roemrucht en -rijk verleden waar je veel respect voor mag hebben.

Ik vind het een prima produktie. Het is misschien wat slick, maar in deze setting songs past het naadloos.
The Stones klonken in hun hoogtijdagen sowieso een stuk gemener en daarom ook wat rauwer.
Dat is niet echt meer aan de orde.

Prachtplaat, jammer dat hij maar 48 minuten duurt. Maar ja, hij moet natuurkijk ook op elpee worden verkocht. Ik heb gewoon een simpele cd, die voor liefst € 22,99 werd verkocht.

CD neem ik over 2 weken uit Engeland mee, is daar omgerekend maar 13 euro. Ben erg blij met de compacte speelduur, voorkomt toch ook weer een hoop fillers, waar de voorgaande 3 Stonesplaten last van hadden.

Ik was erg sceptisch over dit nieuwe album van de rockers. Zou dit echt voor mij interessant genoeg zijn? Bij het eerste nummer was ik aangenaam verrast en voordat ik het wist was het album voorbij. Ok, voor mij niet hét album van het jaar of zelfs een album voor de Stones top 10, maar zeker wel lekker om geregeld te draaien. Ik ben misschien de enige die SSoH nou niet een uitschieter ofzo vind. DMtH en Angry zijn mijn favo’s.
Voorlopig nog even geen stem.

Bij voorbaat zou ik zeggen: het tweede. Maar de productie op dit album is wat mij betreft dik in orde. Je ziet nu ook hoe de Stones zich in 2023 staande weten te houden.

De productie is wat gepolijst maar past tenslotte bij de songs. Rolling Stones klonken rauwer t.e.m. Exile maar zulke rauwe producties zijn blijkbaar niet meer in.

Geen idee hoe het nu is maar het zou best kunnen, dat is waarschijnlijk ook de reden dat hij niet zingt op dit album
Of bedoel jij Keith ?

Die Pitchfork review snap ik niet.

Gekunstelde negativiteit om het negatief zijn wellicht.

Gewoon een leuke vitale lekkere Stones plaat niets wereldschokkends maar zeker niets mis mee.

Dat is wel duidelijk

Pitchfork staat voor hip en een 45 uit 100 is dan best nog aan de hoge kant.

Verrassend album van de oudjes. En ook best wel een lekker, fris klinkend album. Velen vinden dat dit album hun sterkste is sinds Tattoo You. En daar kan ik mij wel in vinden.

En inderdaad: Dreamy Skies heeft wel erg veel weg van Torn and Frayed; en bij Sweet Sounds of Heaven komt onmiddellijk de herinnering aan Gimme Shelter bovendrijven. Maar dat zijn voor mij eerder complimenten dan bezwaren.

Ik denk niet dat ik dit album nog vaak ga beluisteren. Maar toch de complimenten!

Hé, dat is frappant. Ik dacht dat ik op Discogs had gelezen dat ik Ron als schuldige mocht aanwijzen. Maar het blijkt idd Keith te zijn. In dat geval valt me zijn vocale (wan)prestatie nog 100% mee.
Thnx voor de verbetering!

De Stones hebben in tijden niet zo goed geklonken. Het lijken wel een stel jonge honden. Er zit niet één echte misser bij en er wordt met duidelijk plezier gespeeld. Ik vind dit zeker een beter album dan 'A bigger bang' was.

Hoe zou Angry live klinken? Ik neem aan dat ze hiermee toch wel ieder optreden gaan aftrappen. Wat kijk ik daar naar uit. Net als nummers zoals Start Me Up, Satisfaction of JJ Flash, zal deze plaat live nóg beter tot zijn recht komen. En uiteraard kan je er ook gerust een album mee openen.
Meevaller vind ik dan weer wel dat je niet 2 of 3 nummers van dat kaliber achter elkaar krijgt. Één groot voordeel van dit album vind ik dan ook vooral de diversiteit. Rechttoe Rechtaan Rock, ballad, country, pop/funk, een gospelachtig hoogtepunt en uiteindelijk droge blues. Er is een uitstekende balans tussen allerlei verschillende stijlen.

Als je de eerste recensies voorbij ziet komen voor de release kan je niet anders dan hoge verwachtingen hebben. Eerlijk toegegeven, een fanboy als ik zou hoe dan ook blij zijn met het album. Maar dat ik niet kon stoppen met dit album draaien, had ik écht niet verwacht. Hackney Diamonds gaat hier alleen van de pickup af als ik van kant moet wisselen.

Even de score per nummer:
5* Get Close, Depending On You, Dreamy Skies, Live By The Sword, Sweet Sounds of Heaven
4,5* Mess It Up, Driving Me Too Hard, Tell Me Straight
4* Angry, Bite My Head Off, Rolling Stone Blues
3,5* Whole Wide World

Zoals Jagger zei: “We weren’t trying to re-create some retro record or retro sound or even retro playing. It’s supposed to sound like it’s recorded this year, which it more or less was.”

En dat is wat mij betreft gelukt. De onmiskenbare Stones-sound is hier 100% aanwezig, en dat in een 20’s productie.

De Stones gaven vorige week een clubconcert optreden in de Racket Club te NYC, met een aantal van de nieuwe nummers voor het eerst live, vooral Angry klinkt erg gaaf.

https://www.youtube.com/watch?v=kJNuCdJoTM4

Hoor nu Mess it up voorbij komen en ook dat nummer klinkt prima. Lekker jaren 80 sausje. Hou ik wel van. Ben nog niet aan het hele album begonnen. Nog geen zin in en tijd voor gehad.

Ik snap het volkomen dat veel liefhebbers dit geweldig vinden. Tracks zijn echte Stones nummers, zo herkenbaar als wat.
Nummers uit al hun decennia lijkt het wel.

Zelf ben ik geen liefhebber, vooral de stem van Jagger vind ik niet altijd mooi.
Maar alle sympathy voor de mannen, om dit voor elkaar te boksen op die leeftijd.
Chapeau!!

Alleen maar dan omdat er een vrouw zingt in een Stones nummer? Want verder hoor ik echt geen enkele overeenkomst tussen beide nummers.

Zijn inderdaad twee verschillende nummers met verschillende stijlen maar de manier van zingen met die uithalen wekte bij mij ook wel associates op met GS. Wellicht had ze het in haar achterhoofd met zingen.