Rolling Stones - Hackney Diamonds (2023)

oh, vergis je niet. Er wordt hier weldegelijk goed op gemusiceerd hoor en de liedjes zijn goed geschreven, daar is die nostalgie juist voor een groot gedeelte op gebaseerd. Juist wel voor mij legitiem voor een hoge score En als een onbekende band een album van deze kwaliteit en sound had gemaakt dan zou het weldegelijk goed ontvangen worden mits het gehele Stones oeuvre niet zou bestaan want anders zou het een kloon zijn.

Dit is natuurlijk onzin. Ook zijn mening zegt gewoon wat. Als je mening al direct niet meetelt als je laag hebt gestemd op eerdere albums, dan wordt het pas echt een circlejerk hier.

Mee eens dat zijn mening subjectief is, en zo geldt dat eveneens voor de meningen van de liefhebbers. Even subjectief en even valide.

Als zijn mening voor jou persoonlijk niet relevant is omdat je ziet dat hij eerdere albums ook laag heeft beoordeeld, prima. Maar ook dat is subjectief en dan mag je hem gewoon negeren.

Ik wou dat ik nog onbevangen en onbevooroordeeld naar de Stones kon luisteren, in de jaren 80 lukte dat al niet meer, laat staan 40 jaar later.

Had je dat dan niet begrepen uit mijn bericht? Natuurlijk is het voor de liefhebbers dat zijn mening weinig of niks zegt en is ze verder even subjectief en even valide. Maar dus niet objectiever en meer valide, zoals Juul1998B het zelf graag presenteert.

De Circle Jerks waren bovendien een heerlijk Amerikaans punkbandje, debuterend in 1980. Favootje bij de VPRO van die dagen (begin jaren '80) en ik vond ze hártstikke spannend!

En Hackney Diamonds is een verrassend lekker plaatje, al hadden diverse recensenten dat al gemeld dus wat dat betreft was dat geen verrassing. Maar nu ik 'm zelf heb gehoord, kan ik de wereld ervan verwittigen dat ik heel positief ben. Tot zover dit subjectieve maar onweerlegbare waardeoordeel.

Mij valt deze nieuwe Stones-schijf goed mee. Rolling Stones klinken weer vitaal en de gastartiesten dragen werkelijk bij tot tot de songs. Overigens zijn die allemaal sterk tot behoorlijk, misschien geen topsongs als in hun glorieperiode maar ook geen vullers. Daarnaast ook een prima productie - niet te gelikt - en dan krijg je - wat mij betreft - hun beste studioalbum van de laatste 40 jaar (of toch na Tattoo You).

Ik ben plezierig verrast door deze plaat van de Stones. Wie had dat nog gedacht, dat ze anno 2023 op 80-jarige leeftijd nog zó vitaal en energiek zouden klinken? "Hackney Diamonds" is een mix van diverse Stones-tijdperken. Je hoort 1972 terug in "Dreamy Skies" (een verre neef van "Torn & Frayed"), de disco-jaren '80 komen voorbij in "Mess It Up", de oude blues uit de jaren '60 als slotnummer, met de twee overgebleven oer-Stones als enige muzikanten.

Mick is verbazingwekkend goed bij stem. "Whole Wide World", "Dreamy Skies", "Angry" en "Driving Me Too Hard" zijn tot nu toe mijn favorieten. Mooi om Keith af en toe te horen op backing vocals. Die momenten hadden er wat mij betreft wat meer mogen zijn. Keith's "Tell Me Straight" is een traditionele Keith ballade, wel een van zijn betere. Ook hij is prima bij stem. Ik had ook nog wel op een rockertje á la "Before They Make Me Run" gehoopt.

De gastartiesten hadden voor mij niet zo gehoeven. Elton John en Stevie Wonder hoor je bijna niet, die fuzz-bas van McCartney is leuk als geintje, maar niet echt indrukwekkend. Lady Gaga galmt in "Sweet Sounds of Heaven". Dat nummer wordt zowat de hemel in geprezen, maar ik vind het niet zo heel denderend eerlijk gezegd. Te hoge verwachtingen of het kwartje moet nog vallen...

Overigens complimenten voor de PR. Van een achteloze advertentie in de krant tot de videoclips en social media-posts, afgewerkt met een concert in New York gisteravond. Heerlijk om die Stones-mania nog een keer mee te mogen maken!

"Hackney Diamonds" is een erg goed Rolling Stones album. De heren hoeven zich hier niet voor te schamen. Eens kijken hoe lang het duurt voordat de opvolger zich presenteert.

Ha,ha, nou Keith Richards wel en als zijn kinderen van ouderdom overlijden erft Keith alles

Bedankt voor je medeleven maar nee hoor, ik voel me ok. Beetje verkouden, de regen spoelt tegen de ramen, echt een dag om in bed te blijven met de allerschorste platen van Tom Waits sorry de Stones .

En ik vind het niet slecht, vooral niet goed genoeg voor de Stones. Dat geeft verder niks, het leidt er vooral toe dat ik me dan afvraag waarom het mij minder bevalt dan andere mensen. En dat vind ik dan wel weer lekker om op te schrijven. Azijn? Neuh, maar een straf wijntje gaat er wel in.

Ik vind dat echt een exceptionele goede woordengrap dus ik kan jouw daarom niets kwalijk nemen.

Ik heb een klein beetje het gevoel dat iedereen dit nieuwe album geweldig WIL vinden. De hype van een nieuw Rolling Stones album sinds 18 jaar, dan WIL je gewoon dat het niet teleurstelt. We hebben er immers zo lang op moeten wachten. Wellicht dat veel mensen daarom door een iets té roze bril kijken nu. Ik vind het, zoals ik hierboven als schreef, een erg goed Rolling Stones album. Ik luister er met plezier naar. Maar het album wordt nu wel héél erg bewierookt. Ben eens benieuwd hoe dat over een tijdje is.

Dat van goed willen vinden na al die jaren kan natuurlijk net zo goed tegen werken en de meningen de andere kant doen opslaan.
Nu is echt de kwaliteit er zeker om dit gewoon heel erg goed te vinden.

Ik voel me een gelukkig man telkens ik deze opnieuw kan opzetten. Staat nu lekker te draaien tijdens het koken.
Weer heel veel goeie nieuwe muziek vandaag! Maar deze stones plaat speelt hier toch het meest. Rival sons een goede 2e

Daar heb je ook wel weer gelijk in!

Het een erg goed album vinden, het 4,0* geven. Ik zie niet meteen een groot verschil met de gemiddelde mening en het huidige stemgemiddelde van 4,02*.

Bite my head off doet mij denken aan de sex pistols (op leeftijd)

Ik ben geen Stones fan. Ken de klassiekers en snap hun terechte status.

Nieuwsgierig geworden geluisterd. Ik kan maar 1 observatie delen: als ik zo 80 mag worden teken ik er voor.

Dit klinkt vitaler dan menig andere release. Er is flink aan de productie gesleuteld en de auto tune is af en toe hoorbaar. Maar daarmee kan je een versleten stem niet mee opkalefateren.

Ik zie mezelf dit in de auto regelmatig opzetten. Lekker om op te ontspannen en beter dan de sh*t die op je op radio hoort voorbij komen.

Vandaag gedaan: op een lange rit kennis gemaakt met het nieuwe album. De skip toets is niet gebruikt, dus dat is alvast een compliment. De singles vind ik wel goed gekozen, en ook Mess it up valt op doordat het zo catchy is. Afgezien van Gaga waren de gasten me niet zomaar opgevallen als ik niet beter wist.

Leuke plaat en respect voor het geluid dat de ouwe knarren nog weten te produceren. Ik ben vooral blij dat het niet klinkt als een commercieel verplicht nummertje, of dat de heren besloten hadden met een trend mee te moeten of zo.

Eerste beluistering maar wat een heerlijk album. Wel jammer dat we hier 50 jaar op hebben moeten wachten.

Ik ben nu aan het luisteren via Youtube. Ik heb de CD besteld, maar ben nog in afwachting....

Tot zover klinkt ie tof! (Ben nu bij Sweet Sounds of Haven..)

Mijn voorlopige indruk: toppertje! Ik moet er wel bij zeggen dat ik een groot Stones en Mick Jagger fan ben. Dat terzijde.
Maar tot nu toe vind ik Mick Jagger dominant aanwezig. Nix mis mee, maar ik wilde het toch even kwijt.

Maar nogmaals: toppertje!

Het laatste nummer 'Rolling Stones Blues'! In één woord: Grandioos, Geweldig, Gigantisch!!

Ik ben niet echt een Stones fan, maar het is bijna onmogelijk om niet iets van dit album mee te krijgen.
De promotie en daarmee de hype is van ongekende hoogte. Maar echt storend is dit niet, want hoe leuk is het dat er door zovelen over de muziek wordt gesproken en er zelfs snachts platenwinkels opengingen voor de gemiddelde grijze dakduif die zich diehard fan noemt. Fanboys hebben ze zeker nog genoeg.
Goed dan over de muziek; Het is al eerder gezegd, maar als ik zo 80 mag worden dan teken ik daarvoor.
De mannen klinken alsof ze er lol in hebben en Jagger is nog bijzonder goed bij stem. Het werkt aanstekelijk op een album dat sterke songs zoals Get Close, Live by The Sword en Sweet Sound of Heaven bevat. Hackney Diamonds wordt nu binnengehaald als een meesterwerk, maar dat is wat mij betreft niet helemaal terecht. Lang niet alles is even sterk. Leuk dat Paul McCartney mee mag doen op Bite My Head Off, maar het nummer voelt iets te houtje touwtje en te rommelig om echt te kunnen boeien. Ook vind de productie op het album soms iets te dichtgesmeerd, maar dat is een smaak dingetje. Sowieso tof dat er nog een keer nieuw studio materiaal zou komen, want wie had dat nou nog gedacht? Best genieten dit album!

Zometeen in Nieuwsuur een interview met Mick Jagger over Hackney Diamonds.

En opeens werd er in de nazomer van 2023 een nieuw album van The Rolling Stones aangekondigd. De belangrijkste vraag was natuurlijk ‘kunnen de mannen het nog?’ of gooien ze misschien op hun oude dag nog de reputatie te grabbel….

Het album opent heerlijk met de inmiddels bekende single Angry, rond een riff die onmiskenbaar Keith Richards is. Enige minpuntje is dat het naar mijn mening iets te lang doorgaat.

Get Close is een heerlijk nummer rondom een lekkere shufflebeat van Steve Jordan en riff van Richards. Sterk gezongen door Jagger, maar helaas wel een beetje een simpel refrein.

Het eerste rustpunt is de schitterende ballad Depending On You rondom een sterk refrein. En wat zingt Jagger goed! Zijn stem heeft in tegenstelling tot generatiegenoot McCartney niets aan kracht ingeboet, wat enorm knap is voor een 80-jarige.

We gaan verder met Bite My Head Of, een heerlijk venijnig nummer met lekkere vuile bass van de eerder genoemde Paul McCartney. Wel jammer dat Jagger zich in het tweede deel van het nummer wat overschreeuwt.

Whole Wide World is zo’n typische Stones post 80s rocker, rondom een heerlijke basisriff van Richards. En wat een lekkere solo van Wood zeg!

Een bluesy nummer kan natuurlijk niet ontbreken op een Stonesplaat. Op Dreamy Skies klinkt de band weer even zoals in de 70s. Het nummer bevat een mooie breekbare samenzang tussen Jagger en Richards in het refrein.

Kant B opent met het (te?) modern klinkende Mess It Up. Ondanks de aanwezigheid van Charlie Watts op drums klinkt dit nummer voor mij als een soloplaat van Jagger.

Dat wordt gecompenseerd door het sterke Live by the Sword. Dit tweede en laatste nummer met drums van Charlie Watts heeft een lekkere drive. Tof dat ook Bill Wyman meespeelt en ook het pianospel van Elton John is het vermelden waard.

Driving Me Too Hard is een midtempo nummer dat nergens ondermaats wordt, maar waar ze er wel betere van hebben gemaakt. Deze maken ze in hun slaap zeg maar.

Ben normaal gesproken geen fan van de nummers die Richards zingt, maar op Tell Me Straight zingt hij zeer verdienstelijk en het is ook nog eens een prima song.

En dan komt prijsnummer Sweet Sounds of Heaven. Een gospelnummer dat op een van de 70s albums had kunnen staan. Waarschijnlijk bedoeld als een soort echo van Gimme Shelter. Dat niveau wordt natuurlijk niet gehaald, maar dit wordt wel een nieuwe klassieker. Fraaie bijdrage van Lady GaGa ook.

Het album sluit af met Rolling Stone Blues, een kale bluescover van Muddy Waters en het nummer waar de band de naam aan heeft ontleend. Mocht dit het laatste Stonesalbum zijn, is hiermee de cirkel mooi rond.

En zo eindigt een sterk, en goed klinkend Stones album dat velen, waaronder ikzelf, niet meer hadden verwacht. Ik vind alle post 80s albums van de Stones de moeite waard en ook deze mag er weer zijn. Het is muzikaal niks nieuws onder de zon, maar ik ben juist blij dat de Stones op hun 80e nog steeds zo vitaal klinken. Onverwacht cadeautje!

Sterk album, hun beste van de afgelopen 15 jaar…..? Catchy songs, rock nummers, blues. Kortom vanalles en weinig zwakke nummers. Toch vind ik Bite my head off wel een heel sterk nummer, met Paul die weergaloos staat te bassen. Het idiote is wel dat ze ca 60 jaar geleden hun 1e plaat opnamen? Ze moeten bijna 80 zijn maar poeh. Ik hoop dat dit album niet hun zwanezang is. Zoals met Bowie’s Black Star.

Ik heb je quote nog eens gecopypaste want: dat mag gezegd worden. En meer dan eens. Ik denk er zelfs serieus over je quote te laten tatooeren. Of anders kun je het op jezelf tatooeren. Op je kunstgebit. (zoals ze in t Engels zeggen: Tattoo You! )

Ik ben niet echt een Rolling Stones fan, alle klassiekers ken ik uiteraard en die vind ik in het algemeen ook goed maar ik heb nooit de behoefte gevoeld eens een heel album van ze te luisteren. begin jaren negentig verscheen er een live album dat ik destijds veel luisterde maar dat was het wel wat de Stones betreft met de complete albums. Mick Jagger heeft altijd iets irritants in mijn optiek, het lukt mij nooit om hem lang aan te horen hoe goed de muziek verder ook is. De meeste albums hebben een aantal hoogtepunten maar de rest trek ik niet. Raar ergens want nummers als Sister Morphine, Angie, Miss You, Gimme Shelter, Sympathy For The Devil behoren voor mij tot het beste wat popmuziek te bieden heeft. Ik heb zelf een aantal cd's samengesteld en gebrand met mijn favorieten en die vier cd's schallen regelmatig door huize markS73, maar zelfs die cd's moet ik niet te vaak horen. Tot zover de achtergrondinformatie betreffende de relatie tussen mij en The Rolling Stones:)

Als muziekliefhebber kun je niet om de hype omtrent dit album heen natuurlijk dus moest ik dat ook maar eens luisteren. Depending On You, Dreamy Skies, Whole Wide World en de afsluiter vind ik best oké en Sweet Sound Of Heaven zelfs geweldig, als de rest van het album zo klonk was het een album geweest dat 4,5 sterren van mij had gekregen. Paul McCartney (ik ben een enorme Beatles fan) en The Stones samen is best een ding dus ik had best hoge verwachtingen van hun samenwerking en dan krijg je zo'n partij herrie. Niet dat het een slecht nummer is maar van zo'n samenwerking verwacht je toch iets meer en niet zo'n doorsnee punkachtig deuntje. De meeste nummers vind ik ook een ontzettend dichtgetimmerde productie hebben waardoor het voor mij een ontzettend vermoeiend album is geworden. Ik kan het niet vergelijken met albums uit het verleden, zoals gezegd ken ik geen complete albums, maar het feit dat ze al in de tachtig zijn en dan nog zo energiek klinken (iets wat ik telkens maar weer lees in alle recensies) maakt dit voor mij niet direct een geweldig album. Ik had serieus een album verwacht met meer nummers als Sweet Sounds Of Heaven...

Overigens snap ik het sentiment dat aan deze plaat hangt helemaal, als ik als tiener opgegroeid was met The Stones had ik waarschijnlijk heel anders naar deze plaat geluisterd. Juul1998B in eerdere berichten snap ik wel:)

Ik denk dat Kronos bedoelt te zeggen, dat als je die twee albums al niks vindt, een reactie van jou op een Stones album sowieso een beetje “onverwacht”. Waarom zou je hier melden, dat je het niks vindt? Of zijn er Stones albums die je wel het stempel goed/geweldig geeft. By the way: een persoonlijke mening over muziek is per definitie SUBJECTIEF.

We worden steeds ouder is ons medegedeeld. Daarom mogen we lekker lang door werken. Dat was ooit wel anders. Vroeger was je vrijwel bejaard als je de 60 gepasseerd was en tijd om van een welverdiende rust te genieten.
Het is waar ik aan moest denken toen bekend werd dat The Stones, die inmiddels dus al ruim 60 jaar "werken", met een nieuwe plaat zouden komen.
Die druk om dat te toen is er natuurlijk al lang niet meer, want voor het geld hoeven ze het immers niet meer te doen, maar dat er bij de inmiddels tot een trio uitgedunde Stones nog zo'n drang is, mag opmerkelijk genoemd worden.
Jagger, 80 inmiddels, gaf recentelijk toe dat het wel weer eens leuk is nieuw werk te spelen, wat natuurlijk gaat betekenen dat de mannen weer gaan touren volgend jaar.
Met veel bombarie is Hackney Diamonds tot ons gebracht, alsof het 50 jaar terug is. Platenzaken die hun deuren 's nachts openen, veel publiciteit en zoals vaker gebeurt alvast twee vrijgegeven nummers voor de albumrelease.
Is het allemaal de moeite waard gebleken dan?
Ja, toch wel. En ik vind dat tamelijk verrassend.
Het is vooral een aanstekelijk energieke plaat geworden met eindelijk weer eens een verzameling songs waarvan het meeste ook echt blijven hangen.
Dat is lang geleden dat The Stones met eigen composities (Rolling Stone Blues is de enige cover), mij bij de les hielden.
A Bigger Bang uit 2005 deed dat nauwelijks, omdat ze nogal geforceerd probeerden hun basic rock verleden te herkauwen en iemand had ze best mogen vertellen dat er veel te veel van hetzelfde op stond.
Op deze splinternieuwe is dat een stuk beter voor elkaar.
Nee, de mannen vernieuwen niet meer, maar de composities zijn fris en ik vind de productie lekker. Het is een modern strak geproduceerd geheel geworden, waar er hoorbaar wel wat aan Jagger's zang is gesleuteld, maar niet in negatieve of overdreven zin.
Het is ook een plaat met wat gasten (meer dan ooit), waar met name Lady Gaga een sleutelrol vertolkt in het terecht bejubelde Sweet Sounds of Heaven. Een één tweetje met een hoorbaar gepassioneerde Jagger.
Paul McCartney, ooit de concurrent, maar een buddy voor het leven, die zich uit mag leven op een prominente overstuurde bas in het vanouds smerige Bite My Head Off.
Charlie Watts is nog op 2 songs te horen en zelfs Bill Wyman is uitgenodigd op één song.
Nogmaals, het meeste deugt heel behoorlijk. Niet alles is even memorabel, maar daarmee ook niet slecht. Er is frisse rock met vanouds rake riffs en herkenbaarheid alom.
Ik word vrolijk en enthousiast van Angry, Depending on You, Bite My Head Off, Whole Wide World, Dreamy Skies (Fijne countryblues), Mess it Up en nogmaals Sweet Sounds of Heaven.
Het bluesje Rolling Stone Blues is de perfecte afsluiter en een terechte ode aan hun eigen verleden, want aan de hand genomen door de betreurde Brian Jones, is het hier allemaal mee begonnen.

Ik was sceptisch, misschien ook wel gehoopt dat het na Charlie's dood een keer klaar moest zijn, maar met deze plaat slaan ze mij eindelijk weer eens om de oren.
Hackney Diamonds is ook wat mij betreft hun beste plaat sinds heel lange tijd.

Het is dan ook hun enige plaat sinds heel lange tijd! Klinkt als de andere studio albums vanaf jaren 90, het is niet slecht maar ook niet heeeeeeeel goed.
Maar ja, ik ben dan vooral een Mick Taylor aanhanger, dus periode '69 - '74 met natuurlijk wel "beggars banquet" en "Let it Bleed" als ongeëvenaarde voorgangers.

Ik kan helemaal met Bikkel meegaan, heerlijk energiek vol enthousiasme gebracht( Come on Paul let hear Some bass, spuugt een gepassioneerde Jagger in de microfoon) , aangevuurd en olv Andrew Watt stijgen de Stones boven de laatste decennia uit. Iets wat bijna niemand had verwacht.

Ondersteund door de nodige media aandacht kan het bijna niemand zijn ontgaan dat er een nieuwe Stones in aantocht was, de verwachtingen waren verdeeld, en gezien de reacties hier is dat zo gebleven. Toch koester ik deze plaat , natuurlijk ook uit sentimenteel oogpunt! Ik zie mezelf nog zitten voor toppop, nog niet eens een tiener, kijkend naar 5 mannen in matrozenpakken. Omgeven door enorme zeepbellen een vreselijk saai nummer(Angie) ten gehore brengend. Voor deze plaat, die ik gekocht heb in Stones city bij uitstek, Groningen, in de speciale pop up store voor dit gebeuren, heb ik in de rij gestaan. Ik heb nog nooit in de rij gestaan voor een album, gisteren wel ,onderwijl kijkend naar een glimmende Mercedes, met daarboven de clip van Angry.

Toch ook goed om te lezen dat er mensen zijn die niet door sentiment worden gedreven en naar deze plaat kijken zoals een plaat moet worden beoordeeld.