Rolling Stones - Hackney Diamonds (2023)

Logisch natuurlijk dat een release als deze een hoop reacties, zowel overdreven positief als negatief, oproept. Ik vind het zeker geen slecht, maar ook niet een heel erg goed album. Het is eigenlijk precies wat je kan verwachten: het luistert lekker weg maar voegt weinig toe. En misschien mag je ook niet méér dan dat verwachten, want als ze echt nog iets toe te voegen hadden dan hadden ze toch wel wat eerder weer iets uitgebracht. Toch staan er een aantal behoorlijk goede nummers op, zoals alleen deze band ze kan maken. En zoals op zowat elk later Stones-album (een van de weinige gouden regels in het leven) is de door Keef gezongen song weer een hoogtepuntje.

Het blijft jammer dat de heren nooit in zee zijn gegaan met Jack White; ik weet niet in hoeverre dit slechts een gerucht was maar ik meen een jaar of vijftien geleden gelezen te hebben dat hij hen zou gaan produceren en dat had me nou wel een match made in heaven geleken. Of anders met een Dan Auerbach of een andere epigoon die de rauwe bluessound begrijpt en daar een frisse indie-twist aan weet te geven waardoor het op ongeforceerde wijze op de tijd aansluit. Gemiste kans.

Onderstaand artikel vond ik trouwens ook heel relativerend om te lezen; zo veel slechter dan deze plaat waren de meeste Stones-albums in de afgelopen vier decennia nou ook weer niet. En ik ben het met de schrijver eens: Voodoo Lounge was de beste. The Rolling Stones 'Hackney Diamonds' Review: Where's It Rank? - uproxx.com

Hackney Diamonds kan weliswaar niet tippen aan hun meesterlijke albums Beggars Banquet t.e.m. Exile maar ik vind het wel beter dan al hun jaren '80-albums, Tattoo You uitgezonderd. Voodoo Lounge vind ik ook even goed als Hackney Diamonds.

Voodoo Lounge is één van de betere latere Stones albums, maar is jammerlijk wat te lang. Iets waar Bridges to Babylon en A Bigger Bang ook last van hebben, maar die hebben sowieso veel mindere songs naar mijn idee.
Deze is een stuk bondiger en houdt daarom mijn aandacht in ieder geval beter vast.
En ik hoor weinig middelmatigheid. Ik was best verrast door de 1e single Angry, maar ik vind inmiddels dat er veel betere nummers op staan.

Angry is een van de mindere nummers.

Zie je wel vaker de laatste tijd, dat mensen een van de mindere nummers als eerste single kiezen.

Angry vind ik een sterk nummer maar niet één van de beste op dit album. Ik vind Hackney Diamonds op een constant hoog peil staan zonder zwakke momenten.
Alle vorige albums na Tattoo You hadden één of meer zwakke of matige songs.

Na een weekend weg de Lp vol verwachting opgehaald bij de plaatselijke platenzaak. Joost had hem zorgvuldig voor mij bewaard en het werd een mooi clear vinyl uitgave. Na een aantal luisterbeurten is kant B favoriet bij mij. Waar anderen mess it up en living by the sword als mindere songs bestempelen vind ik dit juist sterke songs en zijn dit the Stones zoals ik ze het liefste hoor. Driving me too hard is ook prima. Tell me straight vind ik zwak, maar gelukkig gaan we daarna richting de ijzer sterke finale met Sweet sound of haven. Ik neem kant A voor lief.

Angry is niet het beste nummer maar had wel het gevoel dat dit een sterk album ging worden.

De performance met Lady Gaga is nu ook eindelijk officieel uitgebracht en die is ook zeker wel super nice.

Tattoo You wordt hier vaak aangehaald, terwijl dat album gebaseerd is op allerlei outtakes uit de 70's, die uit de mottenballen werden gehaald en waar vocalen en overdubs aan zijn toegevoegd. Vanwege gedoe onderling en tour-verplichtingen is indertijd daarvoor gekozen. Het leek een nieuw album met nieuwe nummers, maar slechts twee tracks waren écht nieuw. Ondanks dat kreeg het album indertijd goede kritieken.

Ik vind dit hun beste sinds Voodoo Lounge.. Het 90's werk en later wordt echt te vaak te laag over gedacht wat mij betreft.

Tattoo you is inderdaad een mengelmoes met wat aardige tracks, maar vind ik dan bijvoorbeeld geen hoogvlieger.

En zo heeft ieder zijn eigen voorkeur.

Mar Hackney Diamonds staat op hoge rotatie hier, wat een heerlijk album!

Ik hield eigenlijk alleen maar van de 'oude' Stones, maar dit album trek ik op zeker wel. Zeer goed gitaarspel van Keith!!!

Dit album wordt met elke luisterbeurt beter (en ik gaf al 5 sterren). Er staan twee nummers die wat minder zijn, maar zeker niet echt slecht (Dreamy skies en Living by the Sword). De rest is gewoon goed tot zeer goed. Ergens las ik ook dat het heel erg als een Mick album klinkt en weinig Keith. Ja, er staan twee nummers op, die een duidelijke Mick handtekening hebben, maar de Keith sound hoor je juist heel goed en in veel nummers.

Het vergelijken van albums is een onbegonnen executie en heeft ook niet zo veel zin. Ik vind Steel Wheels het beste album voor Hackney en na Goat Heads Soup (de helft van bijvoorbeeld het zo geprezen Some Girls zijn in meer of mindere mate min fillers). Maar wat doet dat er toe? De Stones hebben een fantastisch rock ‘n roll album afgeleverd en wie had dat nou echt nog verwacht? Het geeft nog maar eens aan hoe groot de heren zijn. Hun invloed op populaire muziek wordt wellicht alleen overschreden door de Beatles. Maar zelfs daaraan begin ik nu te twijfelen.

Eens! Die heerlijke open G akkoorden vliegen je om de oren…

Een combi van A.I,autotune en ingehuurde muzikanten. Fake album.
'A.I.' in muziek - MusicMeter.nl

Wat een onzin zeg. Ze brengen dit ook gewoon live.

Fake news

Lijkt me niet iets om op te gaan reageren verder.

Iedereen kan vandaag de dag een album goed laten klinken. Dat de stem van Jagger nog krachtig en geloofwaardig overkomt, is voor zijn leeftijd zeker een klein wonder. Ik acht het daarbij niet onmogelijk dat je tegenwoordig met wilskracht, training, producer en techniek én daarbij goed songmateriaal een heel eind kan komen. Trouwens niet direct een liefhebber.

Sweet Sounds of Heaven in dolby atmos is helemaal weergaloos mooi. Wow… Mick & Lady Gaga & Stevie & Keith & Ronnie …. nailed it!

Jagger zorgt al heel lang goed voor zichzelf: joggen, fitness, een veel jongere vrouw .
De man oogt dan wel oud, maar is nog echt voorbeeldig fit voor iemand van 80.

Je vergeet het belangrijkste....de man doet yoga!
Dat voorkomt het oude mannetjes/kromstaan syndroom

Dat ook nog!

5 sterren. Wat een album! Met nummers die op exile niet hadden misstaan. Voor mij het beste album van de laatste 40 jaar van de Stones. Sweet sounds of heaven is magisch ...living by the sword is fantastisch. Rolling Stone Blues...ach...iedereen die het verhaal kent weet dat de cirkel nu rond is. Het mag je band niet zijn...je hoeft er niet van te houden. Maar als je de impact kent en goed naar Beggars Banquet...Let it Bleed en Exile luistert...dan komt dit wel erg in de buurt van perfectie. Dit is het album van 2023.

Een 0,5 geven om muziek die je niet bevalt een lagere totaal score te geven. Ik roep alle Stones fans op 5 sterren te geven als tegengeluid. Wat voor wereld leven we, dat mensen hier plezier aan beleven?

Daarnaast kent Michiel YouTube niet. Dan kan hij zien hie de Stones live spelen. Bijvoorbeeld de eerlijke uitvoering van Sweet Sounds in New York. Of hebben de Stones een geheime techniek, waarmee live auto-tune wordt gebruikt zonder dat je het kan horen? Pfff….

Maar je geeft een aantal sterren die het jou waard is toch? Als iemand niet houd van een bepaalde muziekstijl of band, het zij zo! Ik leg hem nog eens op de draaitafel, mijn kleinzoon van 6 is inmiddels betoverd.

Ach ik schrik niet zo erg hier van want ik heb onlangs het nieuws gevolg over de wereld waarin wij leven.
Maar goed dat onzin bericht van MC serieus nemen is toch sowies volstrekt belachelijk.

Tuurlijk, maar denk jij dat MC het album beluisterd heeft?

Wat kan het schelen. Laat het bericht lekker voor wat het is. Lekker laten gaan.

Album afgelopen week toch maar eens geluisterd, ik zat niet perse op een nieuw Stones album te wachten maar het maakt toch nieuwsgierig.
Ik moet zeggen: het is een fris klinkende plaat geworden en dat is een knappe prestatie als je al zo lang mee loopt. Uiteraard niet vernieuwend, maar het luistert lekker weg en het zakt nergens echt in. Qua productie vind ik het drumgeluid hier en daar net even teveel galm hebben, maar dat is een smaakkwestie.

Vraag me na beluistering wel af hoeveel ze geholpen zijn bij zowel het schrijven van de nummers als het inspelen van met name de gitaarpartijen. Als ze geen hulptroepen ineggeschakeld hebben mogen ze dit als een compliment beschouwen.

Ben zelf geen Stones kenner en dit album als geheel klinkt erg goed. Maar ik denk wel dat er hier en daar studiomuzikanten aan het werk zijn. Klinkt niet 100% als The Rolling Stones, maar ja, ze bestaan in feite nog maar uit drie personen die al in de 80 zijn. Petje af sowieso.

Eigenlijk hebben The Stones altijd gebruik gemaakt van gastmuzikanten. Jaren 70 was het echt meer regel dan uitzondering, Some Girls uit 78 was dan weer echt back-to-basics met nagenoeg alleen de Stones. De 3 daarop volgende albums ook.

Eindelijk mijn cd binnen. Heb deze ondertussen op youtube een keer of 4 beluisterd, maar toch het origineel heb ik nou dan.
Mijn favoriete nummers op "Hackney Diamonds" zijn; opener 'Angry' een lekkere rocker om de plaat mee te beginnen, erg energiek.
'Bite my head off' , wat een Rolling Stones meets punkrock nummer. Mijn absolute knaller, en dat van een album waar ik bijna elk nummer wel goed vind, alleen het nummer met Keith Richards kan me iets minder bekoren, maar vind ik niet echt slecht.
'Whole wide World' met die prachtige riff er in. Lijkt een beetje op 'Shattered' een oud Stones nummer.
'Mess it up' vind ik een lekker pakkend nummer waar Mick Jagger's stem weer zo herkenbaar aanwezig is. Bijzonder goed bij stem trouwens. Luisterd lekker weg.
'Sweet Sounds of Heaven'. Dit vind ik het pareltje ( diamant ) van "Hackney Diamonds". Vooral de vocale wisselwerking tussen Mick Jagger en Lady Ga Ga en het hele instrumarium er omheen.
'Rolling Stone Blues'. Dit is waar het allemaal mee begon bij The Rolling Stones. Heerlijk Bluesy.