25-01-2017 The Grand Astoria. MFC Coevorden

Een band uit St. Petersburg, Rusland. Bezig met European tour nu. Enige optreden in Nederland..
Ja hoe moet je hun muziek nu omschrijven. Fuzzy, psychedelic, zoiets. Het swingt regelmatig.
Filmen is heel zwaar bij uitgesponnen nummers van 20 minuten. (camera hoog houden).
Leuk optreden in een motorclubhol.
Buizen was er bij.
What you see is what you get.
Underground live recordings.

Israel Nash @ Tivoli

Of eigenlijk Israel Nash & Eric Swanson, want diens bijdrage is zo groot dat hij eigenlijk niet uitgevlakt mag worden. De ware opvolger van Sneaky Pete Kleinow? Fantastische show met enkel een gitaar en pedal steel. Wel heel erg kort!

25-02-2017 Wolftone. MFC Coevorden

Een band uit Klazienaveen. Drenthe.
Meestal is het juist andersom. De bands die ik graag zie zijn juist live supergoed, er is een geweldige performance en energie. Hoe vaak zet ik thuis een elpee op van Michael Monroe? Zelden of nooit. Maar live zo'n beetje de beste band die er is.

Wolftone is anders. N.a.v. hun concert hun album gaan luisteren en man wat een goed album, klinkt ook als geweldig geproduceerd (weet niet zeker, YT beluisteren, geen elpee in huis). En/maar dan hun live performance..: het geluid haalt het niet bij het album. Low budget allemaal. MFC Coevorden heeft nou niet de meest perfecte installatie en akoestiek.
(Wel hulde aan die tent daar, heel bijzondere venue voor aanstormend talent, het Paradiso / Vera van Drenthe).
Wolftone opende voor The Grand Astoria, so it was a lot of 'fuzzin' going' on that saturdaynight. Leuke sfeer. Denk zo'n 70 á 80 bezoekers toch wel. De consumpties zijn er heel redelijk aan te schaffen. Interessante programmering. De entree bedroeg slechts 7,- en als je MFC-lid bent zelfs maar € 4,-. Parkeren gratis maar de tent is moeilijk te vinden als je er voor het eerst komt. Zit vlak langs spoor.

MFC staat voor Metal Front Coevorden. Vroeger stond de M voor Motorclub. Rudimentaire overblijfselen daarvan zijn nog alom aanwezig in de venue (vrijwilligers, bezoekers).
Waren er maar meer van dit soort venues, uitsluitend gedraaid door vrijwilligers, en bands moeten niet denken dat ze ook maar een cent overhouden aan een optreden. En toch draait de tent al 30 jaar uitstekend en komen bands er graag.
Lang geleden dat ik een psychedelische fuzzrock stoner progressive band als The Grand Astoria zag, maar Wolftone was gewoon het ideale voorprogramma.

Muzikaal (album) heeft Wolftone internationale potentie. Maar er moet nog heel wat gebeuren aan de performance en het live-geluid van deze Drentse jongens.
Ik zeg dus niet dat deze band live slecht is ofzo, maar er valt nog heel wat te ontwikkelen. Positief dus.
Zet 'm op.

leuk verslag buizen

Rectificatie: de datum moet natuurlijk 25-02-2017 zijn. God wat balen zeg. Kan nu niet meer veranderd. Slordig.

Strand of Oaks in Ekko Utrecht.

Ze hebben een nieuw album uit en het blijkt dat ze Utrecht een warm hart toedragen
Het concert was uitverkocht, het duurde voordat ze op gang kwamen maar het slot was erg mooi.

28-02-2017 Utrecht, Tivoli Vredenburg is voor aanvangstijd al vol met echte Two Door Cinema Club fans. Een stuk of dertig fans staan voor de gesloten trap te wachten voordat deze open gaat. Vanavond is de indierockband Two Door Cinema Club weer in het land voor een show in Utrecht (Tivoli Vredenburg) en Paradiso (Amsterdam) en een exclusieve DJ-set in de Patronaat (Haarlem)
Tijdens de ‘Game Show’ tour neemt de band als voorprogramma enkele onbekende indiebands met zich mee. Vanavond wordt het publiek opgewarmd door de indiebands Parcels en Blaenavon.
Ondanks de grote fangroep is de Ronda zaal aan het begin van deze avond nog niet goed gevuld.
Het leek er op dat heel veel fans en concertgangers pas na de voorprogramma’s te voorschijn kwamen. Pas tijdens de wissel voor de Two Door Cinema Club band stroomt Ronda echt vol en zit ook het balkon en de balkontrap vol met enthousiast publiek.

De avond wordt geopend door de indiepopband Parcels uit Australië. Net als de show op gang wordt gebracht wordt zo ook wat uitgeprobeerd met het licht. Het geluid staat daarentegen erg goed en fijn afgestemd. Het licht is na enkele nummers bijgesteld en wordt tijdens de laatste twee nummers ingezet als witte lichtstralen. De band speelt ondertussen fijn door en heeft het erg naar zijn zin ‘Dit is onze eerste keer in Nederland, bedankt dat jullie allemaal wilde luisteren naar ons’ verteld de zanger. De bandleden zijn op elkaar goed afgestemd met onder andere ook de kleding waarmee ze een jaren zeventig/ttachtig band uitstralen. Het geluid en de performance doet wat denken aan Miami Horror en dat valt erg in de smaak bij de Two Door Cinema fans.

Het publiek is na een klein halfuurtje goed opgewarmd en wordt na een kwartier vermaakt door het andere voorprogramma. Blaenavon staat wat verspreid van elkaar nadat alle instrumenten verwisseld waren. Het leuke hieraan is dat het publiek op de linker en rechter trap goed zicht hebben op (voor links) de bassist (en voor rechts) de drummer. Wellicht is er wel opeens gerommeld met het geluid, het klinkt namelijk wat bombastisch en komt allemaal niet zo sterk over.
Het publiek was erg vermaakt met Parcels, maar lijkt zich niet zo vermaakt met de muziek van deze band. Het genre verschilt ook wel met die van Parcells en Two Door Cinema Club en is wellicht wat ruwer en agressievere dan de twee andere bands. Tijdens de laatste twee nummers gooit de band er nog een flinke solo in waar de lichten als strobo’s flink te keer gaan.

Dan is het tijd voor de grote wissel waar alle instrumenten verwisselt worden voor het hoofdprogramma. En net als bij instrumenten gaan ook de mensen in het publiek zich (als gewoonlijk) verplaatsen. Opeens is het al een stuk drukker in de Ronda zaal en valt het op dat er ook weer vaste fans zijn die de band volgen tijdens de tour. De Ierse band Two Door Cinema Club komt op het podium met een intro (remix- Kernkraft 400 - Zombie Nation) waar iedereen uitbundig op reageert en met het eerste nummer ‘Cigarettes’ lijkt het publiek vooraan het podium meteen al in elkaar op te springen. De band heeft tijdens de ‘Game Show’ speciale lichten mee genomen die tevens werken als diaschermen. Samen met het licht van Tivoli werkt het prima en geeft vooral het licht/diascherm van de band een echte kick.

Na vier nummers van het oudere album (Tourist History) en de EP hit Changing of the Seasons worden er twee nieuwe nummers gespeeld van het nieuwe album. De twee ‘Decisions’ en ‘Lavender’ worden het bij het publiek meteen al goed ontvangen en de voetjes gaan ook hierbij van de vloer. Eigenlijk lijkt het erop dat het publiek (de fans) van vanavond al snel te vrede zijn, het enthousiasme zit er in ieder geval goed in net als de dancemoves.


De band heeft met drie studioalbums al aardig wat nummers gemaakt, het mindere aan deze albums zijn dat eigenlijk wel de meeste nummers op elkaar gaan lijken en dat lijkt live ook zo te zijn.
De meeste nummers op de setlist van deze avond zijn afkomstig van het ‘Tourist History’ debutalbum. De minste nummers (met maar liefst vier nummers) zijn afkomstig van ‘Beacon’ het tweede album. Met daar tussen door vijf nummers van het derde nieuwe album ‘Game Show’ waar ook de tour naar vernoemd is. Maar het publiek lijkt dit niet erg te vinden en wordt vermaakt met eigenlijk wel de meeste favoriete. Bij elk begin van elk nummer gilt het publiek dan weer harder en dan weer minder hard en de voetjes gaan eindelijk wel bij elk nummer van de vloer.

Zo te lezen is er in de afgelopen jaren weinig veranderd rondom Two Door Cinema Club, behalve dat ze tegenwoordig grotere zalen vol krijgen. En uiteraard dat ze ondertussen voldoende muziek hebben om langer dan een uur te kunnen spelen. Dat zat er de vorige keer in Tivoli namelijk niet in.

Gisteren naar Crosslinx Eindhoven geweest. Nu mijn 5e jaar dat ik het festival doe, en ik
ben inmiddels behoorlijk vertrouwd hoe het in Eindhoven gaat. Het begint al vroeg en als
avondeten kiezen we daarom een ééngangs-maaltijd bij 'Meneer Frits', restaurant verbonden aan
het muziekgebouw en dus vlakbij de ingang (doors open 18.45!). Dat had dit jaar als extra
voordeel dat we zicht hadden (we zaten bij het raam) op de start van het optreden van
Bram Stadhouders want dat begon al eerder. Hij trad buiten op, met winterjas, gitaar en
draaiorgel. Bijzondere sound; héél fascinerend om te horen hoe een draaiorgel ook minimal- en
alternative/jazzy composities kan spelen; echt een uniek geluid.

Tegen 19u naar binnen. Daar staat Molina te spelen, klinkt best aardig, maar we (we waren
met 4) besteden er geen aandacht aan. Snel munten kopen, jas ophangen en naar de tweede
verdieping voor de kleine zaal. Daar de wereldpremiere van de songcyclus 'Unremembered'
van Sarah Kirkland-Snider. Met het Unrememberd Orchestra en solo-zang van Padma Newsome, DM Stith en de bij mij zeer geliefde Shara Nova (My Brightest Diamond, vh Shara Worden).
Het wordt groots aangepakt; het totale gezelschap, met stijkers, blazers, pianovleugel, harp, computer én drie solisten, past maar nauwelijks op het podium. De composities van Kirkland-Snider, die zowel besproken wordt bij genre experimental bij Pitchfork als bij rubrieken met klassieke releases, passen perfect op het crosslinx festival. Heerlijke modern/klassieke muziek, met een belangrijk aandeel dus voor de zang. Met name door de stemmen ontstaat een sound die totaal niet 'klassiekig' aandoet, ondanks de bezetting. Op de achtergrond ook dia's die de tekst ondersteunen (vnl jeugdherinneringen/fantasieën/natuur). En vanaf rij 3 is het eindeloos veel mooier dan de CD wat mij betreft, met Shara Nova in topvorm. Tegen het einde wordt het wat rumoerig omdat (neem ik aan) een deel van het publiek het begin van Efterklang niet wil missen. Wij blijven wel tot het einde zitten, en ik ondersteun de dirigent nog even met applaus als hij aandacht vraagt voor de laatste song. Aan het einde wordt de componist nog naar voren gehaald en ik grijp na afloop mijn kans om de CD te laten signeren door haar. Mijn avond is nu al geslaagd.

Inmiddels is in de Grote Zaal Efterklang dus begonnen. Het duurt even voordat ik er 'in' zit; de muziek is weliswaar gedreven en prikkelend expressief, maar is ook wat leeg (weinig harmonie, weinig melodie soms ook, ondanks alle stemmen). Het grijpt me niet meteen. Wel heel aantrekkelijk is de aparte presentatie met alle mensen in 't wit en de totale setopbouw; teksten keren steeds terug en geleidelijk aan ontstaat er zo wel een band met publiek waarbij zelfs meegzongen wordt op t laatst. Uiteindelijk een stuk beter dan ik verwachtte (ik had ze wel eens eerder gezien op Roskilde - ze komen ook uit Denemarken - maar toen was ik weggelopen naar iets anders).

Bij elke Crosslinx kies ik altijd minstens één 'Musicmining'; piepkleine mini-optredens op een rare locatie met maximaal 20 man publiek. Het wordt ThereAreNoMoreFourSeasons. Het optreden is in een betonnen nis achter de parkeergarage, en ik meen de locatie te herkennen van crosslinx 2013. De act is een combinatie van viool en ruige electronic. Het komt zeer langzaam op gang en pas na een tijd merk ik dat ik een ritme en melodie oppak, als de viool van boventonen ook steeds meer gewone noten gaat spelen. Op een zeker moment is het bijna hiphop en voel ik een prettig trance-achtige klik. Die verdwijnt weer naar het einde dat me veel te lang duurt. In de toelichting wordt het stuk omschreven als een interpretatie van Ravel's 'Bolero' maar dat hoor ik toch niet zo. Melodisch niet, en ook als gaat om een verwijzing naar de geleidelijke opbouw die de Bolero typeert, hoorde ik dat al wel beter in het alternatieve genre.

We moeten hier wel even van bijkomen, nemen een drankje en wachten even met doorgaan naar Ane Brun, die vrijwel meteen begint als we terug zijn in het publieke deel van de zaal. Ik zie uiteindelijk de laatste 5 nummers. Dat was wel erg goed. Kleine bezetting, met Ane en een strijkkwartet Zapp 4. 'Halo', bekend nummer, is bezig als ik ga zitten. Bijzondere indruk maakte een mij onbekend stuk met een wat jazzy/Arabische inslag waarbij de altviolist ook ruim applaus kreeg. Aan het einde 'to Hurt a Fly' dat een cover is van Built to Spill (ze zei het erbij). Weet niet of ik het daar ook van kende (ben niet erg bekend met Built to Spill, niet in mijn collectie) maar prachtig was het. Ane leek zelf ook enorm te genieten van de song en dat maakt live-muziek toch wel heel mooi.

Als slot kiezen we voor My Brightest Diamond die naast het klassieke stuk dus ook een set doet met haar pop-act. Dat valt me eerlijk gezegd een beetje tegen. Ze is alleen met begeleiding van bass en drum, en ik mis de mooie accentjes in een nummer als 'Be Brave'. Ze lijkt wel moe. Kan misschien ook wel want een paar dagen terug was ze nog aan het touren in de States. Er komt ook geen toegift.

Al met al weer een fijne ervaring. Nog lang niet klaar hiermee want ik wil in elk geval Hauschka en In Code nog zien. Morgen kies ik een ander programma in Rotterdam.

Ik was gisteren ook bij cross linx in Eindhoven, en voor mij was Efterklang & the Happy Hopeless Orchestra het hoogtepunt. Ik heb Efterklang al meerdere keren gezien, maar ik had niet veel verwachtingen vooraf vanwege het sterke opera karakter van de nieuwe plaat - project is een beter woord. Vanaf het begin zat ik er echter goed in (vooraan zitten hielp) en ik heb enorm genoten! Kan me voorstellen dat het niet ieders kopje thee is, maar het is zeker niet representatief voor het werk van Efterklang.

Ik vond het Unremembered project ook echt super mooi, en net zoals sq ben ik tot het einde blijven zitten. Shara Nova is mijn favoriete zangeres (samen met Vashti Bunyan en Joanna Newsom) en ik kijk erg uit naar het nieuwe MBD album en hopelijk een cluboptreden later dit jaar. Ik denk dat ze dan beter uit de verf komen.

Eerlijk gezegd heb ik mij nooit echt verdiept in de muziek en de shows van Two Door Cinema Club.
Voor een gewonnen prijsvraag mocht ik kiezen welk concert ik bij wilde wonen in Tivoli. Toen heb ik voor deze band gekozen omdat ze in het indie genre zitten en naar mijn idee grote shows geven. En groot was de show zeker, vooral de licht/diaschermen maakte het speciaal. De show zelf duurde krap aan 75 minuten en inderdaad het leek erop dat er een grote groep fans aanwezig waren. De show van vanavond in Paradiso is zelfs uitverkocht. Was de show toen der tijd in Tivoli ook goed en leuk en had je geen plannen om ze weer te zien?

De vorige keer in Tivoli was zeker leuk. Kort maar krachtig. De muziek leent zich perfect voor meezingen en -springen, dus de sfeer was goed.

Zin om ze nog een keer te zien had ik niet direct. Het lijkt me een leuke band voor op een festival, maar nog een keer een kaartje kopen voor een clubshow zal ik niet snel doen. Als je ze één keer gezien hebt weet je ook wel hoe de volgende shows/tours gaan zijn dacht ik.

Mocht ik ooit nog op een festival komen waar ze spelen, dan ga ik zeker weer even langs, hoor!

Daar kan ik mij ook wel in vinden!

Gisteren in Rotterdam nog een keer de Crosslinx gedaan. Vorig jaar deed ik voor het eerst tweemaal het festival om toch iets meer van de kleine experimentele acts mee te pakken, en dat heb ik dus dit jaar weer gedaan. Het zijprogramma, en dan vooral de 'music-mining' vind ik eigenlijk vaak veel leuker dan de hoofdacts. Gisteren als extra nog gezien:

Blazersgroep Molina brengt een enenergieke soort fanfare en staat bij 'doors open' al meteen te spelen. Iets meer tijd nu om te bekijken. Wat weinig bezoekers, want de plek in het programma is niet erg voordelig.

Perforator, experimenteel duo bestaande uit een klarinettiste en een jongen met een groot arsenaal aan inventieve electronische gadgets. Perforator creeert muziek met de interactie van instrument en menselijke beweging op een manier die me doet denken aan de Wii. Samples opnemen en afspelen tijdens optredens zie je steeds vaker, maar hier worden de opgenomen geluiden weer aangedreven door het instrument, ritme en snelheid varieren letterlijk op de beweging van een pols of vinger, en erg fraal is de bewegingssensitieve enkelband van de klarinettiste die de samples kan vertragen en versnellen door haar been geleidelijk horizontaal te strekken in een bijna soort gymnastische positie. Buitengewoon optreden, waarbij je nu eindelijk eens goed ziet wat er allemaal gebeurt; alle knoppen, instrumentarium, joystick staan naar het publiek gericht zodat je alle technische handelingen mee kan kijken. Als zodanig wordt de techniek echt een deel van de act, en met de speelse wijze waarop deze mensen dat doen ontstaat zo een soort alternatief muziektheater.

In Code; project waarbij drie jonge mensen met een harp en flink wat electronica een 50 jaar oud stuk van Terry Riley nieuw leven Inblazen. Niet ieders muziek, en de ontwikkeling is af en toe zeer traag, maar toch wordt het niet saai. Het was voor mij voor het eerst dat ik het hoorde. Op een merkwaardig soort manier helpt de lengte van het stuk me bij het doordringen tot de essentie ervan; muziek die de tijd letterlijk nodig heeft. Ik moet toch nog eens opzoeken hoe dit destijds werd gebracht. Nu zijn er twee iPads gekoppeld aan de harp..

De hoofdacts had ik eergisteren al besproken. Ik ben nu wat minder enthousiast over Ane Brun dan in Eindhoven. Deels omdat het beste toch wel aan het einde zat, maar deels ook zeker door het galmende geluid van de grote zaal van de Doelen. De kamermuziek van Zapp4 verdrinkt daar toch wel in.

Als slot kies ik voor de enhousiaste jonge groep Jerboah. Bij binnenkomst wordt een soort funk gespeeld en ik krijg even de indruk bij een feesten-en partijen bandje terecht te zijn gekomen. Dat blijkt later gelukkig erg mee te vallen. De jeugdige uitstraling blijft, maar intussen worden behoorlijk wat culturele sprongen gemaakt. Bezettig met blokfluiten is ook niet alledaags, en geeft de band een zeer eigen geluid. Gemakkelijk in het oor, en toch bijzonder!

Gisteren in De Oosterpoort, Binnenzaal.

Erg goed, Nash's krachtige stem viel me vooral op naast het uitstekende pedal-steel werk. Bij ons duurde het gelukkig niet kort, hoogstwaarschijnlijk omdat in de Oosterpoort zijn allereerste Europese optreden ooit plaatsvond. We kregen ook een fenomenale toegift in de vorm van onversterkt community-singing (I Shall Be Released), waarbij Nash middenin de zaal ging staan met het publiek om hem heen. Dit optreden zal ik daarom dus niet snel vergeten.

04-03 Indiestad: SX, Pixx, Tears & Marble, Austra, Majeure en Grails toegang normaal € 14 excl. maar gratis met de Indiestadpas van de Paradiso.

Maart is net begonnen en er is alweer het eerste Indiestad mini-festival, want 6 acts op 1 avond is meer dan één hoofdact met 2 supportacts. Het schema zit beter in elkaar dan de vorige keer toen er veel overlap was. Dit keer is vooral het Nederlandse Tears & Marble in de kleine zaal gedupeerd omdat ze 15 minuten na Pixx in de grote zaal beginnen. Een betaalbaar mini-festival op zaterdagavond plannen kan rekenen op de aanwezigheid van weekend/uitgaanspubliek. Mensen die niet per se voor één van de acts komen en dat dus luid kwebbelend duidelijk maken. Vooral tijdens Austra veel last van ondervonden toen de benedenzaal ondertussen wel goed vol zat maar de balkons leeg bleven. Zelf zou ik 2 acts minder geboekt hebben en het op een woensdag of donderdagavond plannen.

Laat ik eerst iets zeggen over het geluid in het algemeen in de grote zaal: veel te schel, met name op de vocalen! Werd zeer duidelijk door de 4 acts met zangeressen die allemaal veel het hoog (ethereal) opzoeken. Zelfs bij Austra klonk dat af en toe niet heel fijn afgezien van noten die net niet geheel zuiver waren. Officieel was er geen thema voor de avond maar ik zou het zelf typeren als Electronic Ambient Pop.

De avond trapt af met het Belgische duo SX bestaande uit een zangeres met een DJ, die laatste staat niet op het podium maar halverwege de zaal waar de tweede biertap/bar bevind, bijna tussen het publiek met zijn knoppendoos. Nut en noodzaak daarvan ontgaat mij, alhoewel het podium vol staat met de instrumenten van vele acts, zou er echt nog wel één vrije vierkante meter te vinden zijn voor de DJ en zijn gizmo. Ze zijn de enige die een scherm gebruiken om video's te tonen. Ziet er af en toe exotisch uit en is duidelijk dat er inspiratie daar gezocht wordt. Dat hoor je niet terug in de trage en zware elektronische R&B beats die zelfs het meubilair doet trillen. De zangeres wil duidelijk de Soul en R&B kant op maar haar stem is daar naar mijn mening niet geschikt voor. Te schril, te schreeuwerig en zeker niet warm, ook niet niet in de moeilijk verstaanbare teksten. Na ca. 30 minuten is het voorbij. 3,25*

De jonge Engelse zangeres Pixx kan in juni haar debuut album uitbrengen via het beroemde 4AD label bekend van alternatieve acts als Cocteau Twins, Pixies, Lush en Clan of Xymox. Na Austra had ik deze aangevinkt om te gaan kijken. Samen met 3 musici op het podium klonk dit veel minder kil dan de vorige act SX. In haar video's zie je niet dat ze een gevalletje anorexia nervosa is of lijkt te zijn. De diverse lagen kleding kunnen dat niet verhullen. Verder klinkt en ziet ze er een beetje uit als een opgewonden Sinéad O'Connor alleen die heeft en had een veel beter stem en teksten. Veelbelovend deze Elektronische Pop maar ben benieuwd hoe het nieuwe album verhoud tot de live uitvoeringen. Na 5 nummers zoek ik de kleine zaal op om Tears & Marble te bekijken. 3,75*

Het Nederlandse duo Tears & Marble was vanavond voor het eerst uitgebreid tot een viertal, 3 toetsenisten en een zangeres. Ik had 3 nummers van ze gezien tijdens Crossingborder gezien 3 maanden geleden en nu de herkansing. Van de 4 zangeressen op deze avond heeft zij de meest warme stem en is wat mij betreft ook de meest aantrekkelijk. Helaas is de muziek mij iets te traag en te saai. Wie weet wat ik zou denken als ik het hele optreden had gezien. Ik moest helaas de helft missen om niet te laat te zijn voor een goede plek bij Austra. Beetje pech want ik had rustig het hele optreden kunnen bijwonen want Austra had een probleem met een laptop waardoor zij met een half uur vertraging begonnen. 3,5*

Austra was muzikaal het beste van de avond, alhoewel ik Grails en Majeure niet meer ben gaan kijken, was te druk geworden. Alleen vervelend dat haar keyboard haaks op het podium stond waardoor ze soms met haar rug naar een deel van het publiek staat. Dat kan slimmer, gelukkig komt het niet te vaak voor. Op de setlist veel nummers van het nieuwe album Future Politics. Hun muziek wordt soms als DarkWave aangemerkt maar nu klinkt het vooral als Synthpop met een vleugje New Wave en dus ook wel Dream Pop bestempeld. De stem van zangeres Katie Stelmanis is vergeleken met die van Kate Bush, Zola Jesus en Elizabeth Fraser. Ze kan behoorlijk hoog (ethereal) zingen maar af en toe komt het er niet heel mooi uit, de microfoon staat ook bij haar te schel afgesteld. 4*

Volgende week is er al weer een volgende Indiestad maar afgaande op de line-up nu meer de Indie Rock / Alternative kant op. Ik kijk uit naar het optreden van MICH

Het geluid was inderdaad de hele avond erbarmelijk. Maakte het geheel ook zo vermoeiend (om er "doorheen" te luisteren), dat ik halverwege Austra ben afgedropen.

05-03 Amy Macdonald (support Newton Faulkner) 4,25*
Uitverkocht: normaal. € 30 excl. nu via TicketSwap € 7,50 incl.

Was eigenlijk niet van plan te gaan 2 kaartjes plus trein zou €100 kosten, zonder drankjes! Tijdens Parkpop 2012 was ze nog gratis te zien als headliner naast Adam Ant, Bettie Serveert en The Asteroids Galaxy Tour. Met kop en schouders het best op die dag. Toen ter promotie van het licht teleurstellende album Life in a Beautiful Light. Ook het nieuwe album kost me moeite om daar aan te wennen, met name met de akoestische nummers op de Deluxe versie: ik vind haar stem daar niet echt lekker klinken.

Maar meer dan 40 kaartjes werden gisteren aangeboden bij TicketSwap en 24 bleven onverkocht voor het uitverkochte optreden. Misschien meer mensen die moeite hebben met het nieuwe album? Sommige tickets gingen ver onder de aankoopprijs weg, waaronder de mijne maar ik zag er ook één voor 5,50 euro!! Dan waag ik het er wel op, wel helaas het voorprogramma gemist op 3 nummers na. Ook was er geen fatsoenlijke plek meer te vinden en moest dus noodgedwongen helemaal bovenin en uiterst rechts staan. Gelukkig was het geluid daar wel redelijk goed en er was geen noodzaak voor oordoppen, zou ook niet nodig moeten zijn voor een Folk optreden.

Dat er geen plek was kwam door het veelal zittende oude publiek, heel veel grijzende 55-plussers gezien die ook nog eens asociaal op de trappen gaan zitten. Niet doorheen te komen. Normaal is er wel een plek te vinden rechts van het podium beneden maar nu werd daar het zicht belemmert door twee enorme speakers van de bassist, die hadden wel slimmer geplaatst kunnen worden. Bij een jong publiek staat bijna iedereen en dan is er meer plek en kan je je ook gemakkelijker bewegen op de balkons. Ook is een jonger publiek veel enthousiaster en dat miste ik gisteren wel. Een duidelijk oldschool Folk-publiek (maar wel post-hippies).

Maar Amy's show was meer een goeie ouwe Rock-show compleet met flitsende lichten en meteen in het openingsnummer een solerende gitarist. Toen Amy 10 jaar geleden haar debuut uitbracht was ze al niet vies van Rock elementen in haar muziek en ook covers gaan haar goed af. Ze is naar mijn mening in essentie een singer-songwriter die stoelt op Folk maar daar veel (70s) Rock aan toevoegt. Nu lijkt het dat ze nog meer richting Rock opschuift en ook het meezing gehalte probeert op te krikken (zeg maar meer oe-oehs en aa-aa's) dus ook richting Pop Rock gaat. Het werkt prima voor meer dan de helft van de nummers wat bij betreft. Zeer goed genietbaar optreden. Utrecht had de eer om de eerste te zijn van een nieuwe 6 weken tournee.

Amy had er veel zin in en sprak veel en lang tussen de nummers door. Op de setlist / alt. setlist 6 nummers van het nieuwe album, plus de bekende hits van vorige albums. Nieuw is een semi-akoestische cover van The Doobie Brothers - Listen To The Music, gaat haar redelijk goed af ook al doet het de klassieker niet vergeten. Maar is leuk om met het refrein mee te zingen. Iets waar Amy een paar keer die avond toe aanspoort.

Na het concert ben ik weer overtuigd dat Amy 'het nog steeds heeft', de vraagtekens bij de akoestische versie's van nummers op haar nieuwe album werden weggeveegd. De beperkingen die ze heeft in haar stem, worden live opgelost door simpelweg de noten korter aan te houden, dat voorkomt onzuivere / valse noten. Ik kan er mee leven en de rest van het publiek ook wel, ondanks dat die wel wat stilletjes waren en weinig in beweging kwamen. Vanavond weer eens het nieuwe album Under Stars opzetten en nagenieten.

Ik heb het nieuwe album nog niet beluisterd, dus ik ging zonder negatieve verwachtingen naar Vredenburg. Wat mij betreft hielden de nieuwe nummers zich goed staande tussen het oudere werk, verder kan ik er niet echt veel van zeggen.

Amy gaf een prima pop/rockconcert, waar naar mijn mening weinig tot geen folk in te ontdekken viel. Het was verder allemaal erg binnen de lijntjes, slechts heel spaarzaam weken de liveversies af van de platen. Leuk aan elkaar gepraat, goede sfeer, al had het inderdaad allemaal nog wel wat uitbundiger gekund. Maar goed, ze deed in ieder geval alsof ze erg content met ons was.

Ik vond het overigens met de drukte wel meevallen. Meer dan genoeg ruimte in de zaal, dat was twee weken geleden bij Bonobo wel anders...

Een van de mooiste topics.
Gaaf, die concertverslagen.

Dit weekeinde, vanaf vrijdag al, was m'n auto kapot en hij doet het nu (sinds maandag) weer maar wat heb je er aan?! Concert Kreator/Sepultura in Essen zaterdag gemist, ben er nog misselijk van.
Zie uit naar festival Pitfest en misschien nog een leuk concertje tussendoor.

buizen , tot Pitfest. Jammer dat je Kreator gemist hebt. Band die de moeite waard is.

Gisteren bij het optreden van de Drive-By Truckers geweest in een op het oog vol Paradiso. Net als 3 jaar geleden toen ze ook in Paradiso waren was het weer een wervelende show. Cooley en Hood wisselden elkaar zolas gewoonlijk af met de zang. Zoals verwacht werd de show geopend met Ramon Cassiano, een bijtende Colley rocker die direct de toon zette. Vervolgens opende Hood met Darkened Flags on the Cusp of Dawn. Hood moet zijn stem altijd eerst even smeren en dat gaat altijd ten koste van het eerste nummer. Maar je weet zo ongeveer wat er daarna komt en dan is deze kwaal snel vergeven. Het laatste album kwam ruimschoots aan bod. Alle uitvoeringen die op plaat al zo'n indruk maken kwamen live nog beter uit de verf. Vooral What it means was grandioos. Naast het laatste album waren vooral de albums The Southern Rock Opera en Decoration Day ruim vertegenwoordigd. Dat zijn nou net mijn favoriete albums, kwam dat even mooi uit. Sinkhole zet met die schitterende baslijn elk optreden op de kop. Mooi dat Cooley het prachtige Women without whiskey bracht. Wederom bewees Matt Patton hoezeer hij bij de Truckers past. Hij geniet met volle teugen van zijn bestaan als bassist van deze band. Samen met veteraan Brad Morgan op drums vormt hij een ijzersterke ritmesectie, waardoor de band homogener en completer is dan ooit voren. Het optreden kende zijn hoogtepunt natuurlijk met het uitgelaten Let there be rock, die luidkeels meegezongen werd, vervolgens nog Hell no I ain't happy en Neil Youngs Keep on rockin in a free world, dat een duidelijk signaal naar de nieuwe president was. Bij dit nummer mochten de heren van Eyelips uit het voorprogramma ook nog even meedoen. Erg leuke band ook. Na bijna 2 en een half uur vuurwerk waren de Truckers klaar en het wachten is op de volgende tour. Ik hoop van harte dat we niet weer 3 jaar hoeven te wachten. Voor mij is er geen betere band denkbaar.

Helemaal eens met je verslag, Hendrik68; het was wederom wervelend! Het vermelden waard is ook nog de John Lennon cover Gimme Some Truth (gezongen door Patterson Hood), gevolgd door Cooleys Once They Banned Imagine. Maar eigenlijk speelden ze de Trump-card al vanaf de eerste song! Support was trouwens Eyelids, niet Eyelips.

Ik dacht al, 2 songs achtereen die ik niet ken, hoe kan dat nou? Dank voor de opheldering!

Blonde Redhead en Echo Beatty (voorprogramma), Paradiso Tolhuistuin

Blonde Redhead volg ik al sinds het allerprilste begin, en een concert in één van mijn favoriete zalen: 1+1=3. Tolhuistuin vind ik een verademing vergeleken bij de hoofdlocatie.

Het Belgische Echo Beatty trapte af. Een trio met een mooi ruimtelijk geluid á la Low. Qua sound en beheersing zit het meer dan snor bij deze band, maar de songs blijven helaas nog achter, waardoor sommige te lang en anderen weer te hak op de tak overkwamen.

Bij Blonde Redhead was weinig te merken van het overlijden van de moeder van de zanger en drummer. De concerten van vandaag en morgen waren om deze reden afgelast. Een mooi, feeëriek concert met een setlist die zwaar leunde op het werk uit de tweede helft van het oeuvre, en in het bijzonder de plaat 23. Van de eerste vier platen kwam alleen persoonlijke favoriet Bipolar voorbij. Het zij ze vergeven, dat stadium zijn ze voorbij en ze hebben meer dan voldoende sterk werk voor een goede set. En Kazu Makino heeft zich ontwikkeld van pijnlijk verlegen meisje naar een sterke frontvrouw. Op de helft van de songs dan, want de andere helft wordt gezongen door de eveneens voortreffelijke Amadeo Pace.

Toch nog wel kritiek: het begint me steeds meer te irriteren dat toch wel veel partijen van de tape komen. Met een trio (drums/gitaar dan wel keyboard/bariton-gitaar) is het moeilijk de rijkelijk georchestreerde muziek van de latere platen te brengen, maar als dat inhoud dat hele bas, toets- en zangpartijen uit een doosje komen dan klopt dat voor mijn gevoel niet. Sommige nummers werden hier wel door ontsierd.
En dan met name het laatste nummer van de toegift. De toegift (Give Give en Equus) zorgde ervoor dat het tot dan toe sterke concert als een nachtkaars uitging. Vooral Equus kwam helaas totaal niet over.
Maar al in al toch een goed concert van een bewezen prima band.

13-03 Underworld (support Rick Smith) 4,5* normaal € 39 excl. via TicketSwap € 8,50 incl.

Weer eens geluk dat een rap uitverkochte serie van optredens van Underworld toch bezocht kon worden. Er waren vreemd genoeg meer dan 50 kaarten onverkocht bij TS en sommigen werden praktisch weggegeven voor 5,50 euro!! Wel allemaal last minute aangeboden en dus ga je (misschien / soms) een voorprogramma missen. Ditmaal verzorgde Rick Smith zelf zijn eigen voorprogramma (zoals John Watts dat laatst deed voor zijn Fischer-Z optreden ) Ik kon daar mee leven was ook niet spectaculair, de 20 minuten die ik nog meekreeg: Ambient Dance noem ik maar wat hij aanbood.

Bij binnenkomst was ik positief verrast dat er nog zo veel ruimte was, bij een optreden die uitverkocht was, zelfs op de vloer was er nog wel wat ruimte. Zouden er meer dan 50 mensen afgezien hebben van hun komst of zijn er minder kaarten verkocht om juist meer ruimte te bieden voor iedereen die wil dansen want dat is natuurlijk de essentie van het werk van Underworld?

Op de setlist een greatest hits overzicht met een enkel minder bekend nummer en een paar nummers van het meest recente album Barbara Barbara, We Face a Shining Future (2016) maar minder van dat album dan op de setlist van hun laatste Japanse optreden. Misschien verkocht het daar beter dan in Nederland? Zelf was ik wel blij met Low Burn daarvan, die ook 'gespeeld' werd, naast If Rah en I Exhale.

De uitvoeringen zijn behoorlijk trouw aan de originelen, intros/outros waren anders, de zang van Karl Hyde zat soms wat meer voorin de mix. Hoogtepunten: Two Months Off, Cowgirl en afsluiter Born Slippy.NUXX. Veel valt er niet te zien bij dit optreden want Rick staat achter de knoppen en gooit z'n handen af en toe de hoogte in om mensen aan te moedigen. Terwijl Karl Hyde beschaafde House/trance danspasjes maakt, wat gefilmd en artistiek projecteert wordt met een aardig lichtshow gedomineerd door geel licht tijdens de hits. Ook met oordoppen in is het geluid prima. Ik stond op de tribune rechts bijna op ooghoogte met de heren, één tree hoger. Gelukkig geen bas-speakers dit keer het zicht belemmeren, en ook genoeg ruimte om te bewegen... of dat wat voor dansen doorgaat Geslaagde avond, zeker voor dit geld.

Ook voor vanavond en morgenavond zijn er nog veel kaarten beschikbaar met flinke kortingen.

Was een heel gaaf optreden inderdaad. Ze hadden wat mij betreft nog wel wat meer van Second toughest mogen spelen, maar wat ze wel speelden was zeker de moeite waard. Vond het toch redelijk druk op de (dans)vloer, maar dat had er ook mee te maken dat sommige mensen erg veel ruimte nodig blijken te hebben.

Ik ben net ook geweest. Voor mij verpestte de drukte het juist een beetje.

14-3 Car Seat Headrest (support TRAAMS) 4,25* normaal € 15 exl. via TicketSwap € 6,50 incl.

Ook hier was ik niet van plan om naar toe te gaan om diverse redenen. Zou in Noord plaatsvinden, en morgen ben ik de hele dag bezig bij de verkiezingen. Heb ook een beetje laat kennis geworden van het geweldige album Teens of Denial dus stond niet echt in de planning. Maar voor 6,50 euro kan ik dit niet laten lopen.

Een prima optreden dat meteen bij het begin 2 crowdpleasers heeft op de setlist die maar uit 8 nummers bestaat plus 1 toegift. De Paradiso was niet uitverkocht maar wel behoorlijk vol, vooral beneden. Ik kon gelukkig boven zitten, moest ook want ik was nog brak van gisteren Underworld (plus 3 uur trainen). Jammer dat het geluid van de zang er iets te zacht in de mix stond. Ook zingt Will Toledo iets te veel binnensmonds, hij heeft wel een goeie microfoon en ook goede microfoontechniek, daar lag het niet aan. Als de zang beter verstaanbaar was geweest vermoed ik dat er veel meer meegezongen zou worden. Het verraste me dat dit bij veel nummers van het nieuwe album gedaan werd, waaronder Drunk Drivers/Killer Whales en opener Fill in the Blank. Fijne avond volgende keer iets langer graag, ook als het me vandaag wel goed uit kwam.

Wow, CSH had ik graag willen zien En amper 6,5€!
Wel een zeer korte setlist, hoelang duurde het optreden?

Edit: Geen ballad of the costa concordia, toch wel het hoogtepunt van Teens of Denial...