menu

Mijn Updates +
Muziek / MusicMeter Live! / Gisteren ... gezien!

zoeken in:
avatar van Masimo
Leuk verslag, -SprayIt-! Paar dingen: balen dat je bij Tim Hecker niet meer binnen kwam. Volgens mij was het euvel daar vooral dat mensen die bij Jlin + dans (tof!!!) al aanwezig waren bleven zitten (kuch, sorry). Dan zit de zaal vrij snel vol natuurlijk. Dat zag je ook al bij Iona Fortune, waar tegen het einde van het concert drommen mensen zich verzamelden langs de zijkanten van de kerkbanken om na het losbarsten van applaus naar voren te stormen.

Gazelle Twin (oorspronkelijk geprogrammeerd in samenwerking met datzelfde koor bij Iona Fortune) had helaas afgezegd, de show in Paard 1 werd verzorgd door Jlin (solo). Actress ben ik niet geweest (we waren naar Astrid Sonne), maar dat was een project waarbij hij live inspeelde op een AI-versie van zichzelf (en andersom), dus ik gok dat daar de technische mankementen vandaan zijn gekomen. Maar geen idee dus, was er niet bij.

Otim Alpha begon inderdaad vrij bizar met een nogal ingetogen set. Ik kende hem van dansknallers op weetikveel-bpm. Pas halverwege werd de electronica erbij gehaald en de versnellingspook naar 11 geduwd. Toch voelde de gehele eerste helft van het optreden vrij misplaatst vlak na het energieke en geslaagde optreden van Flohio.

Zal me zelf ook aan een verslagje wagen

edit: mooie foto van Iona Fortune & NYX. Wij zaten toch wel een flinke steenworp verderop. Lijkt me erg gaaf om zo dichtbij te hebben meegemaakt! Ik vond zeker de momenten waarop het koor de leiding op zich nam en hun zang met enige dramatiek aanzette erg mooi. Het mooist vond ik nog hoe in de loop van het concert het langzaam donker werd. Moment, muziek en locatie pasten bij elkaar.

avatar van -SprayIt-
-SprayIt- (moderator)
Ha, heb helemaal geen Gazelle Twin gezien dus, bedankt voor de reactie. Zie nu inderdaad dat zij een ander kleurtje heeft Ik had vooraf Pastoral van Gazelle Twin beluisterd en dacht al, dit lijkt er helemaal niet op. Dank voor de opheldering. Tjah, die volle zalen, dan inderdaad maar wat eerder aanwezig zijn, ik ben ook blijven zitten na Iona.

Las al dat die set van Actress iets was met AI en interactie, Young Paint blijkt die animatie te zijn? Niet lang volgehouden, had er het geduld even niet voor.

Kijk uit naar jouw verslag!

avatar van predator
Donderdag 28 maart KT Tunstall, Paradiso

Al een paar keer gezien, maar ik wist eigenlijk niet wat ik er nu nog van kon verwachten. Maar het was gewoon weer hartstikke tof. Ze wist een sfeer neer te zetten, alsof ze lekker in het buurthuis op de hoek stond te spelen. Veel contact met het publiek en grapjes maken met de band. Er werd een mengelmoes gespeeld van oude nummers en nummers van haar laatste plaat (waar ik zelf niet zo heel enthousiast over ben overigens). Top avond gehad.

avatar van dix
dix
Zondag 31 Maart, Whelans, Dublin zagen vader dix en zoon (18+) een optreden van levende reggae legende Lee 'Scratch' Perry.

Gezien in de Ierse hoofdstad dus. Dubai had wellicht ook gekund, maar Lee legt je in deze commercials uit waarom hij een zwak heeft voor Dublin. En iedereen die op zondagavond de Whelans gevonden had, had ook een zwak voor Lee Scratch Perry.

De spanning in de zaal was door de servants van The Upsetter al opgevoerd door het podium stemmig te maken met kaarsen, bananentrossen en wierook. Zijn Franse begeleidingsband opende met een instumental, maar bij het tweede nummer werd het toch tijd voor De Verschijning.

En dat was het! Alles aan deze man van 83 bij 1,50m geeft licht, ook omdat zijn outfit voor driekwart met spiegels is behangen. Alles? Nee, Shadow Is Black leert Lee ons. Wat volgt is een hartverwarmend optreden waarbij ook alles klopt. Het materiaal van zijn laatste plaat is verrassend oldskool, de band speelt op vintage apparatuur en de zaal is prettig uitgewoond. Zijn publiek moest nog nog geboren worden toen Lee Perry zijn eerste singletje uitbracht, maar van een generatiekloof bleek in fysiek opzicht in ieder geval geen sprake. Met de door The Prodigy groot gemaakte uitsmijter I Chase The Devil liet Lord Lee zijn fans conditioneel achter zich, al kan dat natuurlijk aan het bier gelegen hebben.

avatar van Môrthul
Dinsdag 26 Maart, Herod + Downfall of Gaia + The Ocean, Paard van Troje kleine zaal

Ten eerste: wat een geweldig geluid! Van alle concerten die ik ooit heb bijgewoond was dit het concert met het beste geluid: kraakhelder, volume perfect en alle instrumenten bleven perfect te onderscheiden, zelfs tijdens de meest brute stukken (die er met Herod en Downfall of Gaia op het podium genoeg waren). Als er iets gaafs in de kleine zaal van Paard speelt zou ik deze locatie zeker een kans geven.

Herod speelt vrij technische sludge die erg aan Meshuggah doet denken. De muziek zit technisch erg goed in elkaar en werd live perfect uitgevoerd, maar daar zit dan ook de zwakte van deze band. Het is net té technisch, ze missen de groove die Meshuggah bijvoorbeeld wel in al zijn nummers weet te verwerken. Hierdoor erg genoten, maar was het moeilijk echt in de muziek te komen.

Downfall of Gaia was het tweede voorprogramma en was meteen het hoogtepunt van de avond. Stiekem kwam ik eigenlijk ook meer voor Downfall of Gaia dan voor hoofdact The Ocean. De post black metal band wisselde de rustige stukken perfect af met geweldige muren van geluid. De zangers vulden elkaar ook goed aan, en de drummer is echt een beest! Wat een gevarieerd drumwerk en wat een goede muzikanten, binnen 5 minuten was ik in trans. Heb je de kans om Downfall of Gaia live te zien? Zeker gaan!

Daarna volgde hoofdact The Ocean. Tijdens de hardere nummers waarin geschreeuwd wist de band zeker te overtuigen, maar de rustige nummers met cleane zang waren beduidend minder. Zo werd het een concert met ups en downs, en was het verschil in intensiteit met hun voorganger Downfall of Gaia wel erg duidelijk. Desalniettemin speelde de band perfect en was geluid ook weer om van te smullen. Hoogtepunt was wel toen de zanger met microfoon en kabel en al het balkon op liep, zijn nummer afschreeuwde, en zich van één hoog in de handen van het publiek onder hem liet vallen. Je moet het maar durven

Dim
MYBABY @ De Vorstin, Hilversum - 5 april 2019

Op vrijdagavond na een intensieve werkweek naar een dansbaar concert gaan: niet de ideale omstandigheden, maar de kaartjes van de hand doen ging ook wat ver. Uiteindelijk met moeie voeten vanaf het balkon gekeken naar deze uitstekende performers. Dansen werd er overigens lang niet in de hele zaal gedaan. Helemaal verwonderlijk was dat niet, want het beginstuk was wat lafjes en er zaten te veel langzame stukken in om op gang te blijven. Voor mijn part doen ze een sessie van een uur en gaan ze volledig los. Nu zaten de climaxen te vaak op onlogische plekken in de nummers.
Tegen het einde wisten we het wel en besloten we de garderobe op te zoeken vóór de massa in beweging kwam. Uiteraard speelde de moeheid een rol maar het werd ook wat eentonig op den duur. Dit doet overigens niets af aan de uitstekende beheersing van zang en instrumenten van de bandleden.

avatar van sq
sq
Transition 6-4-2019 in Tivre Utrecht

Gisteren het vierde Transition Festival. Ik heb ze nog allemaal gezien en het was weer de moeite waard. Wel erg, erg druk overal. Om een goede plek te krijgen kon je het beste de zaal inlopen als het vorige concert leegliep (en dan een een halfuur/uur wachten), of wachten voor de deur als crowdmanagement anders besloot. Even ergens binnenwippen om 'een stukje mee te pakken' was, bij de concerten die ik deed, onmogelijk. We hebben ons aangepast; onbewaakte garderobe gebruiken, anticylisch eten en drinken (wijnbar 14.30u, avondeten 23.00u) en - helaas - overslaan van platen kopen/signeersessies.

We (met mevrouw sq, later nog vergezeld van een tweede vaste concertparter bij dit festival) waren vanaf openingstijd 14.30 binnen.

De grote zaal start af met een concert op een orgel van Kit Downes. Alle stoelen zijn bezet, al is het ook wel duidelijk dat de meesten daar gewoon zitten te wachten op het volgende; veel mensen appen en zoeken door de verduisterde zaal naar een beter plekje voor straks. Het orgelconcert komt bij mij niet zo aan. Wel aardig was de gimmick dat een camera, gericht op de toetsen via een video-projectie werd afgespeeld boven het podium. En toen ik het zag kon ik het net meer ontzien; een deel van de toetsen leken op lego-steentjes omdat op de plek van de projectie een soort geluidsisolatie met gaten zat
Maar goed, er volgde best een groot applaus en de zaal maakte zich op voor het Metropool Orkest en Donny McCaslin.

Deze zou bij jazzliefhebbers bekend zijn, maar ik had er nog nooit van gehoord en het was geen jazz ook. Iets met David Bowie. Donny had nog wat vrienden meegenomen en zo werd het een rockbandje met een orkest erachter. 10 maal beter gezien bij Crosslinxfestivals en het geluid was slecht. Na 3 nummers vertrokken.

Door ons vroeg vertrek waren we wel op tijd voor een zitplaats in Cloud Nine (vorig jaar waren hier geen stoelen) bij The Utrecht Jazz Archipel, met een gevarieerd gezelschap van Utrechtse Jazzartiesten, waarvan we Kika Sprangers meteen herkende van de editie van vorig jaar.
Een prettige presentatie van Trombonist Kees Adolfsen leidde ons door het repertoire van Carla Bley. Ik kende maar éen nummer, dus dat werd voor mij toch een soort ontdekkingsreis. De pianist kon Bley natuurlijk niet echt vervangen (Ik heb haar kortgeleden zelf nog gezien) maar er werd lekker gespeeld en met plezier. Drummertje Mees Siderius, lekker brutaal en net niet teveel op de voorgrond, maakt op mij het meeste indruk.
Slotnummer werd Battleship 'op de traditionele wijze' (kende het niet en daarom maar goed dat dat zo was) bevatte stukjes Glory Hallelujah en God Save the King. Grappig, dynamisch, erg mooi stuk. Wil ik nog wel eens goed overnieuw horen. Gevarieerd en rijk concert. Fijn om gezien te hebben.

Dan oversteken naar Club Nine, huidige locatie voor de TV-opnamen van VPRO's Vrije geluiden. We moeten wachten voor de deur, maar als we naar binnen mogen staan we dan ook vooraan bij de 'Young Vips' Sun Mi Hong en Sanne Rambags. En ik stel mij op bij het drumstel van de Koreaanse.
https://pbs.twimg.com/media/D3gb0FJW4AEh02U.jpg
Sun Mi Hong kende ik nog van het Footprints Festival eerder dit jaar, en dit zou een eerste combinatie-optreden worden van haar kwintet met een trio rond zangeres Sanne Rambags.
Gewaagd ingetogen stukken wisselen af met ritmische juweeltjes. Rambags maakt de composities van Sun Mi Hong nog extra expressief, andersom kan ik dat natuurlijk niet beoordelen. Echt zo'n zinderend gevoel iets bijzonders mee te maken krijg ik al snel; de composities van Rambags eigen trio (waarvan de violist was geleend van Mathias Eick?) zijn heerlijk, soms met een zweem van oosterse/Arabische vibe en de stem van Rambags is betoverend, onwerkelijk mooi. De spanning van beide groepen 'voor het eerst samen' droeg ook bij aan de sfeer van het optreden op het net iets te kleine podium. Ik moest soms even opzij stappen om artiesten er even langs te laten, maar dat was alleen maar gezellig. Leuk in dit verband om ook nog even te noemen: twee bassisten bij het slotnummer.
De jongedames (toch de leeftijd van mijn kinderen) zijn blij met het succes en na afloop mengen ze zich ook in het publiek. Sun Mi Hongs CD had ik al en ik schiet dus Sanne aan voor opnames/CD's van haar maar die heeft ze niet bij zich. Er schijnen er al drie te zijn waar ze op staat. Ik laat mijn adres achter met de mededeling dat ik het geweldig vond en alles wil hebben.

Even een pauze op het terras. Onze strategie wordt een plaats in de Hertz te veroveren en dan daar te blijven zitten. In de Hertz zijn allemaal artiesten geprogrammeerd van het ECM label, dat dit jaar zijn 40e verjaardag viert.

We komen binnen halverwege Erico Rava en kunnen op het 1e balkon een plekje krijgen. Hij heeft goede mensen bij zich! Giovanno Guidi zag ik vorg jaar al schitteren bij Louis Sclavis maar eigenlijk is zijn hele band akelig goed. Trombonist Gianluca Petrella speelt bebop op de schuiftrompet zoals ik dat nog nooit iemand heb zien doen. Rava schijnt al 80 te zijn, maar daarvan is weinig te merken. Bij de snelle stukken geen concessies; het uiterste uit de muzikanten wordt gevraagd. Zijn muziek raast over het podium met de energie van een topact in de kracht van zijn leven. Geluidskwaliteit is subliem, en zo komt zijn unieke 'stem'geluid goed naar buiten.

Meteen na afloop vult de zaal zich voor Mathias Eick en we schuiven door naar mijn favoriete rij 3. We zien zo nog een hele soundcheck. Het concert is sterk en afwisselend zoals mij bekend (zag Eick tweemaal eerder). Met een ongrijpbare aantrekkingskracht; nergens echt een euforisch gevoel, maar toch blijft je aandacht gevangen. Vandaag denk ik te pakken waar het door komt; eigenlijk hebben alle nummers, zowel de rustige als de op-tempo stuken, een enorm goede baslijn. Bassist Audun Erlien krijgt een ruime solo aan het einde en het applaus daarbij is groot en oprecht.
Mathias Eick doet zijn presentatie met bescheidenheid en humor tegelijk zoals bij het uitleggen van albumtitel Ravensburg. Zo wordt het net meer dan zomaar een concert. Extra toegift niet gepland was verdiend en kwam zichtbaar aan bij de artiest.

Na afloop verlaten we toch de zaal omdat er een heel uur tussenzit en de Hertz werd later ook leeggeveegd. Er komt bewaking voor de deur.

Als we weer naar binnen mogen zijn er toch een stuk of 30 mensen al weer op de beste plekken te zien (een sluipweg die ik nog niet ken) maar er is nog ruimte middenvak rij 3; iets achter de piano maar gelukkig keek Shai Maestro vaak om.
https://pbs.twimg.com/media/D3gdMi6XkAAP_a0.jpg
Shai Maestro Trio stond al lang op mijn lijstje om eens te zien. De 'ooit bij Avihai Cohen' pianist heeft nu zijn eigen band en sound. Melodieus wat barokkig af en toe, lijkt de presentatie me meer gericht op effect en spanning en wat minder op harmonie en virtuositeit. Het tweede stuk was heerlijk, met een hoofdrol voor drummer Ofri Nehemya. Het gehele concert is een goede afsluiter voor het festival maar raakt mij toch minder dan mijn medegangers.
Een meezinger die ik vaag kende (heb geen CD's van Shai Maestro) startte met een hook die ik ook nog kende van vroeger (ik denk: eigen compositie uit de Avishai tijd). Dat was wel mooi om mee te maken. Er zat echt wel sfeer in de zaal.

Moegestreden, maar door Hertz-stratregie en slechts 3 drankjes over de hele dag toch langer volgehouden dan vorig jaar, na 10 uur festival voldaan naar huis.

sqGrappig - zelfde festival, totaal andere bands gezien, wél eveneens slechts drie drankjes over de hele dag én wraps cum taco chips voor de food intake, helaas iets minder voldaan dan de vorige malen vanwege geringer verrassingsgehalte - wellicht meer tekst als de pet recht staat.

avatar van Choconas
sq schreef:
Transition Festival.
[...] Wel erg, erg druk overal. Om een goede plek te krijgen kon je het beste de zaal inlopen als het vorige concert leegliep (en dan een een halfuur/uur wachten), of wachten voor de deur als crowdmanagement anders besloot. Even ergens binnenwippen om 'een stukje mee te pakken' was, bij de concerten die ik deed, onmogelijk.

Wat grappig hoe je zo'n festival zó anders kunt beleven! Maar als ik zo je relaas lees, is dat ook niet zo gek: we hebben volgens mij geen enkele overlappende artiest. Ik heb me vooral geconcentreerd op de artiesten die in de Grote Zaal en Ronda speelden, omdat die het meeste aansloten op mijn smaak. Naar het drieluik Kamaal Williams, Melanie de Biasio en Nubya Garcia keek ik het meeste uit, dat zijn stuk voor stuk livefavorieten van me en ze stelden ook verre van teleur. Uiteindelijk vond ik Nubya Garcia nog het meest overtuigend met haar sexy saxofoonspel, maar ik ben dan ook wel bijzonder idolaat, moet ik toegeven. Fijn om haar weer te zien, hopelijk tot snel weer! Maar Kamaal had ook weer een lekkere groove en de verstilde pracht van Melanie de Biasio pakte me zoals altijd (ook in de Grote Zaal, de grootste zaal waar ik haar tot nog toe zag).

Verder zag ik nog Laura Mvula (sympathiek, goede stem, liedjes niet allemaal even memorabel) en Theon Cross (geweldige tubaspeler van onder meer Sons Of Kemet, met een paar sterke en een paar mindere nummers en een mooi gastoptreden van niemand minder dan Nubya Garcia) en kleine stukjes van Arp Frique & Family en Michel Camilo & Tomatito. De grootste verrassing van de dag was evenwel Wesseltoft, Berglund & Öström die Rymden ten gehore brachten: wat een mooie composities zijn dat en wat zijn het toch een virtuozen bij mekaar! Ik had nog niet eerder kennis met ze gemaakt, maar ik ga hier snel werk van maken. En dan te bedenken dat ik eigenlijk naar Ashley Henry wilde, maar dat ik daarvan af zag toen de Pandora vol bleek te zijn (de enige keer dat ik daarmee te maken kreeg). Een geluk bij een ongeluk, al twijfel ik er niet aan dat Henry ook iets moois te bieden had.

Al met al was dit voor mij een zeer geslaagde editie van Transition, ik ben benieuwd waar ze volgend jaar mee komen (op het tweedaagse jubileum)!

avatar van sq
sq
Beirut in Utrecht. 8 april 2019

Dat viel wat tegen. Wel een paar mooie nieuwe liedjes, maar een moeizame presentatie en slecht geluid. Teveel schel hoog en nog meer teveel laag dat met de zaal meeresoneerde. Orgel overstemde de blazers. Nummers met accordeon ( en dus zonder orgel ) waren in orde, en kregen ook duidelijk meer respons. Inclusief toegift werd de contractuele speelduur van 90 minuten volgemaakt.

Voorprogramma Helado Negro was echt slecht. Tape act met een enorme drens erin, klein stemmetje, andere instrumenten ( een sax en een viool ) nagenoeg onhoorbaar.

Ik zag ergens een recensie waar hoog opgegeven werd van het geluid “als altijd” in Tivoli Vredenburg. Nou vind ik dat vaak ook, maar deze avond dus bepaald niet,

Jammer want we ( was met partner ) hadden er echt zin in. Was voor ons de 4e keer dat we ze zagen samen, en keken uit naar het nieuwe werk. Plaat gekocht, dat wel

avatar van WoNa
geplaatst:
Joe Jackson. Paradiso, 8 april 2019

Joe Jackson en zijn huidige band waren in geweldige vorm. De dwarsdoorsnede van zijn nu 40 jarige carrière met focus op de albums Look Sharp, Night And Day, Laughter and Lust, Rain en Fool werkte volkomen. Daarbij vielen een paar zaken op voor mij. De nummers van de twee middelste platen uit de tijd dat ik Jackson vaarwel had gezegd (tot 2016) bevielen me even goed. Zijn nieuwe plaat is inderdaad zo goed als ik dacht in vergelijking met het oudere werk. Dat Look Sharp volledig overeind staat 40 jaar later. Wat een energie, ware punk.

De belichting was eenvoudig, maar heel effectief en de still, dat moet je gezien hebben om te begrijpen, fabuleus. De opkomst en einde werkelijk prachtig. Deze band kan met eenvoudige middelen een fantastische groove neer leggen. Het verhaal rond de 40 jaar oude drumcomputer geslaagd, wat leidde tot een prachtige uitvoering van Stepping Out. Jackson heeft sowieso een heerlijke, droge, Britse humor, die hij prima gedoseerd in zet.

Het gaat natuurlijk om de muziek. Ook in zijn derde show (misschien vierde), voor mij dan, was het opnieuw meer dan prima verzorgd. "Er zijn bands en er zijn bands", zei mijn vriendin die Joe Jackson voor het eerst zag. Ik kon alleen maar instemmend knikken. Joe Jackson is de absolute top inderdaad.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

avatar van dix
dix
geplaatst:
WoNa schreef:
"Er zijn bands en er zijn bands", zei mijn vriendin die Joe Jackson voor het eerst zag. Ik kon alleen maar instemmend knikken.

Zeker, het was erg goed. Maar die band... Heb jij je niet aan de drummer gestoord? Die gedroeg zich alsof de zaal voor hém gekomen was, wat een ijdeltuit. Hij kende duidelijk zijn plek in de hiërarchie niet.

avatar van WoNa
geplaatst:
dix schreef:

Zeker, het was erg goed. Maar die band... Heb jij je niet aan de drummer gestoord? Die gedroeg zich alsof de zaal voor hém gekomen was, wat een ijdeltuit. Hij kende duidelijk zijn plek in de hiërarchie niet.


Volgens mij zat de man niet voor niets zo hoog . Volkomen afgesproken werk met Joe is mijn inschatting. Hij heeft dat show element helemaal niet. Wel die humor. Nee, ik vond het een heerlijk showmannetje. En als je zo goed kunt drummen, ach. Daarnaast zat het vol met accenten naar elkaar toe van Maby naar Yowell en van Yowell naar Kumpel en terug, waar de band zichtbaar interacteert en daardoor beter is.

avatar van Yield
geplaatst:
IDLES in Doornroosje, hard, wild, chaotisch, bij vlagen erg goed maar vooral zeer intens.

avatar van VladTheImpaler
geplaatst:
Yield schreef:
IDLES in Doornroosje, hard, wild, chaotisch, bij vlagen erg goed maar vooral zeer intens.

Dit kan ik beamen, maar dan meegemaakt bij De Helling in Utrecht.

avatar van E-Clect-Eddy
geplaatst:
Had graag bij IDLES / LIFE optredens geweest, helaas (voor mij dan) beiden uitverkocht.

avatar van Don Cappuccino
geplaatst:
12/04/2019: Entropia/Wayfarer – Little Devil, Tilburg (onderdeel van het Roadburn-programma: gratis)

Het lijkt erop (Ticketswap in de gaten houdend) dat de Roadburn-zondag niet meer gaat lukken. Gelukkig werd Entropia een aantal weken geleden nog bevestigd. Dit was de band die ik het liefste tijdens Roadburn had willen zien en het was nog gratis toegankelijk ook! Ook weer JSPR_G tegengekomen, die ook helemaal vooraan stond voor Entropia, en terecht!

Het Poolse Entropia is een van de meest vooruitstrevende en unieke metalbands van dit moment. De band waar ik Entropia het beste mee kan vergelijken is Oranssi Pazuzu. Dat zegt genoeg over het niveau van ambitie wat mij betreft. Het gezelschap brengt een ontzettend kleurrijke sound die tussen post-metal, blackmetal, sludge en psychedelische rock inschommelt met een hele dikke scheut electronic. Lang geleden dat ik een metaldrummer zag die je compleet overdonderde met blastbeats en retestrakke double bass, maar ook als een gek swingt met heerlijke funky grooves met subtiele ride- en hi-hataccenten. Entropia werkt veel met repeterende patronen, wat vooral zeer goed werkt als ze het laatste album volledig zouden spelen, wat gelukkig ook bijna het geval was. Je hoort dan patronen van eerdere nummers terugkomen, waardoor het echt een trip wordt. Ik ben superblij dat ik deze band live heb gezien en het voldeed aan de zeer hoge verwachtingen!

Wayfarer kende ik niet zo goed, ik heb vorige week (World's Blood) even de laatste plaat beluisterd, die vond ik best goed. Live daarentegen kwam er een ronduit indrukwekkende muur van geluid op je af met een beestige drummer. Het Amerikaanse gezelschap speelde intense melancholische blackmetal die in de stijl van bands als Wolves in the Throne Room is. Waar ze echt in excelleerden waren de prachtige folky cleane gitaarpassages, die wat mij betreft nog wat meer ingezet mogen worden. Toch merkte ik richting het eind van de set dat ik het net allemaal iets te veel in hetzelfde stramien vond.

Een ronduit fantastische avond en nog gratis ook! Toch weer een klein beetje Roadburn meegemaakt.

avatar van BeatHoven
geplaatst:
WoNa schreef:
Joe Jackson. Paradiso, 8 april 2019

Strak! Ik zie er des te meer naar uit vandaag in Brussel.

avatar van blur8
geplaatst:
The Slow Show @ Bitterzoet, Amsterdam. 14 april 2019.

Na 2,5 jaar terug in de lage landen, met een optreden die we een Teaser-show mogen noemen, geloof ik. Op het podium van Ronda stonden ze met z’n zevenen. Nu met z’n vieren. Maar met hernieuwd zelfvertrouwen worden 6 nieuwe songs gepresenteerd, de een nog subtieler dan de andere. Strategisch verspreid over de setlist en zo te horen met een vooraf ingeplande stijgende impact. Rob, Fred, Chris & Joel krijgen in deze krappe bezetting wel heel veel ondersteuning. Het koorwerk kwam altijd al van uit het nix, maar nu zijn ook de bas en het koper een elektro add. In meerdere nummers word zelfs trompet of flugelhorn weggelaten en het wonderlijke is dat het niet eens als een gemis klinkt. Nieuwe songs zijn dynamischer geworden; De subtiele opbouw met doorgecomponeerde melodieën gaan naar een nog uitbundigere climax. Oude songs doen mee in de feestvreugde met nieuwe arrangementen. Bloodline begint nu heel klein. Flowers to Burn heeft een uitgebouwd rockend slot gekregen.

St.Louis heeft een onverwachte 2de climax die de zaal eerst op het verkeerde been zet en daarna met veel bijval wordt geïncasseerd.
Voor mij is Loser’s Game het nummer met de meest intense impact. De hoeveelheid wonderschone melodische vondsten zijn ontelbaar; geniaal.

Voor de laatste toegift onthult Rob ook nog even stiekem de plannen voor de rest van dit jaar. Eerst album 3, daarna nieuwe tour in oktober in grotere zalen dan het knusse Bitterzoet en met volledige band.

Setlist (1:30)
Low
Dresden
Strangers Now
Hard to Hide
Paint You Like a Rose
Hurts
Augustines
Dry My Bones / Hopeless Town
Sharp Scratch
Lucky You, Lucky me
Long Way Home
St.Louis
Breaks Today
Loser’s Game
Bloodline
Places You Go
Flowers To Burn
Ordinary Lives

p.s. Hulde aan het publiek dat muisstil was waar het moest. Zie je wel dat het nog kan, zelfs in Amsterdam. Zal wel iets te maken hebben dat degene die een kaartje hadden daar wel iets extra's voor hadden moeten doen.

avatar van motel matches
geplaatst:
Gisteravond the Long Ryders in de kleine zaal van het Paard in Den Haag ter ere van hun eerste album sinds 30 jaar. Het was hun enige concert in Nederland en een kleine 150 fans grepen de kans om deze semi-legendarische band (waarschijnlijk voor de laatst) live te zien. Dat ze met hun nieuwe album niet bepaald een nieuwe groep liefhebbers hebben aangeboord, is een understatement. De gemiddelde leeftijd van het publiek was gelijk aan dat op het podium. Niet dat dat er trouwens toe doet, het gaat om de muziek en die was prima in orde. De band heeft 3 zangers en daar werd goed tussen afgewisseld. Bandleider Sid Griffin vond ik bij een paar nummers in het middenstuk niet heel sterk in zijn zang en ik had ook het idee dat hij de teksten soms van de grond moest lezen. Tja, de leeftijd gaat toch meespelen. De meeste ‘bekende’ nummers werden wel gespeeld en een aantal van de nieuwe plaat. Die deden nauwelijks onder voor hun oude werken dat wil nog wel eens anders zijn bij dit soort reünie-acts. Jammer alleen dat ze Ivory Tower niet speelden. Ze eindigden na ruim anderhalf uur uiteraard met hun bekendste nummer Looking For Lewis en Clark en dat leidde zelfs nog tot wat publieksparticipatie. Daarna namen ze nog ruim de tijd om al het aangeschafte vinyl te signeren. Het was dus een prima besteding van de zondagavond.

avatar van DjFrankie
geplaatst:
Yield schreef:
IDLES in Doornroosje, hard, wild, chaotisch, bij vlagen erg goed maar vooral zeer intens.


Ondanks dat het uitverkocht was toch genoeg space voor iedereen. Heb ook genoten.

avatar van DjFrankie
geplaatst:
Afgelopen zaterdag Geleen Calling.

Naast wat cover bands ook wat leuke verrassingen. Het Belgisch / Nederlandse Fortress maakt electro pop. En doet dit zeer verdienstelijk, zangeres met een goeie stem, zie deze band ook nog wel doorbreken.

Het jonge Stupid Bloody Tuesday maakt indierock. Ze hebben nog geen grote Setlist maar de potentie is aanwezig. Puntig en strak.

De Duitsers van Swirlpool tappen uit een ander vaatje, denk aan Ride en Slowdive. Breed uitwaaierende gitaarmuren waarbij de zang ondergeschikt wordt. Ik vond dit verrassend lekker.

Tot slot het Belgische Joy Division. Siglo XX deed wat het moest doen, knallen. De drummer die telkens de toon zet en de donkere dansbare songs deden het erg goed in Geleen. Top dag en ook nog gratis entree.

Speciale vermelding voor I found the Cure. En groep zeer jonge Cure liefhebbers die er niet alleen verrekkes veel op leken maar ook een hele toffe show neerzetten. Café was zelf te vol.

avatar van aERodynamIC
geplaatst:
blur8 schreef:
The Slow Show @ Bitterzoet, Amsterdam. 14 april 2019.

Het was inderdaad weer prachtig, maar het geluid was af en toe bagger en blazers uit een doosje zijn het toch net niet (als ik het vergelijk met bijvoorbeeld Haarlem, één van de mooiste concerten ooit, waar jij ook was.....).
Maar ze vervelen me nog steeds niet en de nieuwe nummers klonken veelbelovend.

Sympathieke band, en volgens mij was er even een blik van herkenning bij Rob, wat me een beetje verbaasde..... jou moeten ze vast en zeker ook wel weer herkend hebben

avatar van Renoir
geplaatst:
motel matches schreef:
Bandleider Sid Griffin vond ik bij een paar nummers in het middenstuk niet heel sterk in zijn zang en ik had ook het idee dat hij de teksten soms van de grond moest lezen.

Dat klopt! Ik stond helemaal vooraan, tegenover Sid. Bij alle nieuwe songs had hij spiekbriefjes op de grond gelegd. Dat waren de momenten waarop hij zijn bril opzette. Overigens had Stephen McCarthy ook spiekbriefjes nodig.

De zang van Sid was inderdaad niet geweldig; Stephen en Tom kwamen beter uit de verf.

Overigens kunnen we ze dit jaar nogmaals bewonderen: op zaterdag 2 november op TakeRoot!

avatar van predator
geplaatst:
Nilüfer Yanya @ Bitterzoet, 16 april

Ik had Yanya al een keer gezien in het voorprogramma bij Interpol in Tivoli Utrecht en was toen erg onder de indruk. Nu trad ze dus op in Bitterzoet Amsterdam. Ik was er nog nooit geweest en ik moet zeggen, het pand ziet er fantastisch uit. Yanya had op deze plek echter beter akoestisch kunnen gaan spelen in plaats van met een band, want omdat de zaal niet zo groot is, klonken de instrumenten wel erg hard en overheersend. Zonde want ze heeft juist zo'n prachtige stem.

Het was echter wel een prima concert, waarbij ze bijna haar gehele debuutalbum speelde. Ondanks wat gepraat hier een daar, wist het publiek gelukkig ook geconcentreerd het concert te volgen. Ik heb een fijn avond gehad dus.

avatar van Premonition
geplaatst:
Whispering Sons, Burgerweeshuis Deventer, 20 april

Mooie plek helemaal vooraan, direct tegenover Kobe Lijnen en mooi zicht op zijn pedalenset.
De band was op dreef en speelde de gebruikelijke set songs, maar qua intensiviteit was dit één van hun betere in ons land. Fenne was weer demonen aan het uitdrijven, ondersteund door de onverstoorbaar dwingende ritmesectie, maar de show stal toch weer Kobe. Wat deze jonge gast toch uit zijn gitaar haalt is bewonderingswaardig en met een schijnbaar achteloze elegantie. Qua geluid draagt hij de band, aangevuld met de synths van Sander. Live echt de topband van dit moment naar mijn bescheiden mening. Na afloop altijd in voor een praatje en reptile71, je moet de groeten van ze hebben.

avatar van reptile71
geplaatst:
Premonition schreef:
....en reptile71, je moet de groeten van ze hebben.

Haha, ja vast...

avatar van Premonition
geplaatst:
reptile71 schreef:
Haha, ja vast...


Kobe Lijnen had met jou in Amsterdam gesproken na hun concert daar. Hij was goed op de hoogte, vertelde dat hij regelmatig surfde op MM en dat hij iemand gesproken had met een bedrijf in tweedehands vinyl en gespecialiseerd in postpunk en dat diegene ook op MM zat. Toen ik zei dat dat waarschijnlijk Paul was (reptile71 op MM), zei Kobe, ja dat is 'm.

avatar van reptile71
geplaatst:
Premonition schreef:
Kobe Lijnen had met jou in Amsterdam gesproken na hun concert daar. Hij was goed op de hoogte, vertelde dat hij regelmatig surfde op MM en dat hij iemand gesproken had met een bedrijf in tweedehands vinyl en gespecialiseerd in postpunk en dat diegene ook op MM zat. Toen ik zei dat dat waarschijnlijk Paul was (reptile71 op MM), zei Kobe, ja dat is 'm.

Het is een leuke theorie, ware het niet dat ik ze alleen één keer heb gezien in Rotterdam en toen alleen even naar de band toe was gelopen toen ze hun busje aan het inladen waren om ze te bedanken. Daarna bij de t-shirts zei hij iets over een t-shirt dat ik toen aan had, maar een gesprek heb ik niet gehad. We zijn wel facebookvrienden en hij benaderde me daar een keer via pm na een reactie van mij over hun demo debuut. Hij heeft me toen een downloadlinkje gegeven. Via pm op facebook hebben we wel een beetje een gesprek gehad. Maar niet in real life.

Ik had trouwens wel kaarten voor Amsterdam, maar ben toen door omstandigheden niet gegaan.

avatar van Premonition
geplaatst:
Mm, ok. Hij zei het redelijke overtuiging dat jij het was, maar ken geen andere MM’er met een 2e handszaak in Postpunk vinyl of hij haalt Amsterdam en Rotterdam door elkaar...

Gast
geplaatst: vandaag om 14:27 uur

geplaatst: vandaag om 14:27 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.