Ju

Canshaker Pi met Petersburg, zaterdag 7 maart 2020, Tolhuistuin

Canshaker Pi gaat meer dan waarschijnlijk de geest geven. Met in totaal vijf optredens rond de nieuwe, prima plaat 'Okay Decay'. Zoals het openingsnummer van de plaat en de show al aangeeft: er is geen droog brood te verdienen als absolute topband in het alternatieve rock segment. De heren gaan alsnog studeren en aan een niet-muzikale toekomst werken.

Het was mijn eerste concert bij de band. In het verleden wilde het maar niet lukken. Een concert lang verbazing over muzikale vondsten die eigenlijk niet kunnen en perfect passen. Regelmatig moest ik terug denken aan de muziek van rond 1980 en hoe dodelijk saai die rigoreuze, welhaast orthodoxie verspreidende post punk en new wave was. Toch is dat waar Canshaker Pi een deel van zijn mosterd haalt. Waar de band echter in uitblinkt is het verbinden van melodie aan het verstorende, aan de dissonantie, waardoor iedere keer weer het liedje wint. Zoals Nirvana dat deed en daarna Franz Ferdinand. Canshaker Pi brengt dat alles echter tot een nieuw level, omdat zij de bron met de jaren 90 grunge en jaren 00 punk funk succesvol weet te verbinden.

Het concert was van voor tot achter geheel geslaagd. Wat een energie en wat een spelplezier. Het is duidelijk dat het daar niet aan ligt.

Het voorprogramma, Peterburg, met oud-leden van Palio Superspeed Donkey en Canshaker Pi in de gelederen, was ook uiterst bedreven in dit kunstje overigens. Het voorprogramma concert groeide per nummer.

Het bovenstaande is een bewerking van een post op WoNoBloG.

Vreemde Kostgangers doen het weer. Philharmonie, Haarlem donderdag 5 maart 2020

Het is niet iedere dag dat het podium wordt bevolkt door drie heren die samen ruim 210 jaar aan levenservaring inbrengen en staan te spelen alsof ze hun eerste publiek nog moeten veroveren. Twee van de drie deden dat vanaf 1965, de derde brak pas in de jaren 80 door, maar was al jaren actief in bandjes en als solo artiest.

Door hun staat van dienst die dus zes decennia omspant, was er bij dit nieuwe project geen sprake van het hoeven te veroveren van een nieuw publiek. De drie namen staan ieder voor zich al garant voor volle zalen, arena's en zelfs stadions.

Een aantal jaar geleden sloegen Boudewijn de Groot, George Kooijmans en Hennie Vrienten de handen ineen op het buiten van Vrienten en kwamen naar buiten met een set songs, die all drie uit hun respectievelijke comfort zones haalden, zoals de documentaire heel mooi en subtiel liet zien. Inmiddels zijn we drie tours verder en gaat het ophouden. De meest gedistingeerde van de drie heren heeft besloten "zijn lier aan de wilgen te hangen ... en dat is kut", zoals Vrienten het verwoordde op het podium. Nu wordt De Groot 76 dit jaar, dus het is een keer genoeg en hij was al een keer eerder gestopt, om terug te komen voor een musical. Dat geldt niet voor de andere twee, die wel door gaan met hun bandjes. Maar dat is een ander verhaal.

Het publiek valt grofweg in dezelfde categorie. Van echt bejaarde mensen tot die van een zekere leeftijd tot middelbaar. Daaronder zijn echte uitzonderingen. Dat impliceert meer De Groot en de Earring fans dan Doe Maar. Het theater is dan ook echt geschikt voor dit publiek. Het geluid was prima. De plaatsen op het zij balkon een ramp. Dat zou niet mogen voor zoveel geld.

Het project Vreemde Kostgangers mag geheel geslaagd genoemd worden. Niet zo zeer, omdat dit de allerbeste liedjes heeft opgeleverd in de carrière van de drie, dat laten de paar hits van vroeger die wel worden gespeeld zien. (Al is het zeker oneerlijk te vergelijken, omdat die nummers inmiddels cultureel erfgoed zijn.) Wel omdat de nummers mooi nostalgisch zijn in veel van de teksten, heerlijk in elkaar zitten en met overgave worden gespeeld en gezongen. Om maar niet te spreken van de vele genres die voorbij komen. Zo veel diversiteit en steeds goed tot uitstekend. Er is heel veel spelplezier. Zelf bij de van nature wat gereserveerd overkomende De Groot. De andere twee lijken dit meer gewend te zijn.

De routine verliest het bij het spelen van de kwaliteit en het enthousiasme. De soepele manier waarop Vrienten bast, is zo aangenaam om te horen. Het gitaarspel van Kooijmans bij tijd en wijle onnavolgbaar en het fijnbesnaarde tokkelwerk van De Groot wordt afgewisseld met een retestrakke akoestische slaggitaar. Achter de drie heren op leeftijd bevonden zich twee "jonge honden" op keyboard en drums. Samen werd er zo goed gemusiceerd, dat dit ook een top band had kunnen zijn die al jaren samen muziek maakt in plaats van, uiteindelijk, een uit de hand gelopen gelegenheidsproject.

Als iemand die het touwtje uit de voordeur heeft zien verdwijnen en het eerste slot op de fiets zag arriveren, snap ik de liedjes helemaal. Heb de omslag als klein ventje naar lang(er) haar, Puchs en Mobilette's en "hippie kleding", dan zat er kleine bloemen op de overhemden, allemaal gezien en zong mee met 'Prikkebeen' en 'Dong-Dong-Diki-Diki-Dong'. In die zin is het jammer te noemen dat de grap over het Corona virus een grap was. Stel je eens voor twee weken in quarantaine met deze muzikanten en dat hele repertoire om mee door te komen.

Zo is het er van gekomen dat ik 'Seasons' live gehoord heb in een prachtige uitvoering, maar ook de heerlijke jazzy uitvoering van 'Is Dit Alles'. De Groot en Vrienten die de backing vocals van 'Weekend' doen. Dat is een voorrecht om bij te wonen. Eigenlijk heb ik maar een klacht en dat is dat 'Jimmy' niet gespeeld is. Als er een nummer van Boudewijn de Groot in deze rockende sessie past dan is het deze hit uit 1973. Dat daar gelaten, de heren te horen samen zingen was een genot. Misschien moet de heer De Groot een stevige borrel worden aangeboden en gevraagd om te heroverwegen. Dit is te leuk en vooral te goed. Al is het maar om die laatste noot in 'Avond' te herstellen, die de mist in ging.

Het bovenstaande staat ook op WoNoBloG.

Fontaines D.C. - Live from Kilmainham Gaol - Poetry, Passion, Perfection and Power !

Deze band ‘gisteren gezien’ en wat een concert was dat !




Ok, ik moest eerst even een dikke 8 minuten wachten totdat ik doorhad dat ik gewoon even vooruit moest gaan naar 9 minuten maar toen begon dit concert dan ook zo sterk. De locatie was in een verlaten gevangenis met een soort ‘Shawshank Redemption’ sfeer. De band is niet zo’n contactmaker met het publiek maar dat hoeft ook helemaal niet. Fontaines D.C. heeft alles in zich om groot te worden. Poetry, Passion, Perfection and Power ! Elk nummer dat ze speelden was vol van deze vier elementen en het spatte er ook echt vanaf. Het intronummer ‘A Hero’s Death‘ is van hun gelijknamige nieuwe album Fontaines D.C. - A Hero's Death (2020) wat een prachtige opener is met bijna Beatlesiaanse koortjes. Snel opgevolgd door ‘Sha Sha Sha’. Het nummer wat mijn ogen en oren opende vorig jaar bij deze band.

En het bleef maar doorgaan met zo’n strakke drums & bass basis wat ik live niet vaak hoor. En het leek ook wel alsof de band volledig op hun eigen concert stond te trippen. En alles in het gehele concert was ook visueel zeer aantrekkelijk maar ook vooral echt ! De kleren, de muziekinstrumenten, het schelle geluid van de blazende en wachtende amplifiers tussen de nummers door.

Één van de meerdere hoogtepunten voor mij was het nummer ‘Too Real’ voor mij. Dat intro, de agressieve concentratie van de zanger, de explosies op de gitaren. Heerlijk om mee op los te gaan. En dan kan ik zo heerlijk los en relaxed terug vallen op het wonderschone ‘I Don’t Belong’ wat enige rust bracht in dit concert.

Wat opviel was dat vooral de bassist Connor Deegan III wat schuw lijkt en niet in the picture wil staan. De zanger Grian Chatten kijkt je ook niet aan. Carlos O‘ Connell, één van de twee gitaristen maakte soms contact. En de drummer Tom Coll ging zo volledig in zichzelf op, die was één met zijn drums..

Misschien ben ik wat voortvarend in mijn adoratie voor deze band maar deze band zou zeer groot kunnen worden, ze hebben alles in zich, ik proef het gewoon ergens. Ik ben absoluut fan geworden !

Dit concert was legendarisch, de locatie, de opstelling, de band, de sfeer. Ik was er bij. Jij zou dat ook kunnen zijn...

Met dank aan sj0n88

Yeah, dit topic leeft weer! Het laatste bericht was al meer dan vier maanden oud...

Idiot Prayer, de livestream (of film?) van Nick Cave, zojuist gezien. Productioneel zat het uitstekend in elkaar en het blijft een genot om Cave bezig te zien achter zijn piano. Toch was ik licht teleurgesteld in de setlist. Vooral omdat er 'rare tracks' 'early Bad Seeds' beloof werden. Mercy Seat en Stranger Than Kindness waren de oudste nummers, maar deze speelt hij erg vaak. Wel bijzonder om Idiot Prayer te horen, ik gok de eerste keer dat dit live gespeeld is. Leeuwendeel van de nummers kwam van Boatman's Call, dat zich natuurlijk het beste leent voor een solo-optreden met piano. Gek genoeg niks van No More Shall We Part. Ook speelde hij een nieuw nummer, Euthanasia, kwam voorbij, al moet daar nog wat aan gesleuteld worden om er meer dan een b-kantje van te maken. Niettemin een vol anderhalf uur geboeid gekeken.

Trailer:
IDIOT PRAYER: Nick Cave Alone at Alexandra Palace - Global Streaming Event Trailer - YouTube

Vanmiddag Typhoon in “de tuin van 2020” in Brielle. Eerste concert sinds december, fantastisch georganiseerd. Wat voelde dat lekker weer eens live muziek. Wat een positieve vibe, heel goed voor een cynische oude man als ik.
“Kijk naar de vrijheden binnen de beperkingen ipv alleen maar naar de beperkingen in vrijheid”

Afgelopen vrijdag met nog een stuk of 100 andere gelukkigen in de Maaspoort (Venlo) de Oog in Oog voorstelling van Spinvis gezien. Leuke sympathieke show waarbij alleen Saartje mee met Erik het podium op ging. Het aantal nieuwe nummers dat gespeeld werd was eigenlijk vrij beperkt, maar ik kan me voorstellen dat (nog) niet alle nummers geschikt zijn om met z'n tweeën te spelen. Stuntman werd nog als verzoek nog door de zaal geroepen, maar Saartje gaf inderdaad aan deze nog niet te kunnen spelen. (Erik zelf ook niet, maar hij vond het makkelijk om eerst maar iemand anders de schuld te geven natuurlijk).
De set was een leuke verzameling nummers met een mooie afwisseling van ouwe hits en wat meer recentere nummers. Gave uitvoeringen ook, zoals die raggende versie van Artis!
In december staat Spinvis nog met de band in het Klokgebouw in Eindhoven, al is het nog maar wachten of dat door gaat. In ieder geval heb ik dan deze toffe show nog meegepakt!

Eergisteren gezien op het Noorderzonfestival te Groningen, Luwten.

Ik weet niet hoe het jullie verging, maar het is me vrij lange tijd gelukt om mezelf wijs te maken dat het missen van concerten vooral luxe gezeur is, gezien alles wat er zich afspeelt in de wereld. En natuurlijk is een concertbezoek uiteindelijk gewoon een luxebezigheid. Maar in de loop van dit kalenderjaar werd het gemis ervan wel steeds pregnanter en moeilijker te dragen.

Ik was dan ook erg blij om te horen dat het Noorderzonfestival, wat echt letterlijk om de hoek bij mij plaatsvindt, gewoon doorgang zou vinden. Dat is namelijk een erg ongedwongen en relaxed theaterfestival waar het ook al gewoon heerlijk is om wat te flaneren. Maar goed, dit jaar kent natuurlijk wel een geheel andere opzet, waarbij er twee eilanden in het Noorderplantsoen gecreëerd zijn waarbij het uitgangspunt van de anderhalve meter gehanteerd wordt, waardoor er geen testen of bewijzen nodig zijn om het te bezoeken. Daardoor uiteraard anders van sfeer, maar ook weer niet dusdanig dat de hele feeling van het festival weg is.

Toen bleek dat Luwten op zou treden, werd het al snel duidelijk dat dit het eerste concert weer zou zijn waar mevrouw Bonk en ik heen gingen na bijna anderhalf jaar droogte. Een buitenconcert, waarbij je geacht werd plaats te nemen op klapstoeltjes die in duo's bij elkaar gezet waren. Dat bood plek aan zo'n 150 man. Door de gekleurde bomen van het park (door de lichten van het festival) op de achtergrond was het plaatje al erg mooi.

Even na half tien kwam de band op, 2 man en 2 vrouw sterk. Met als middelpunt uiteraard Tessa Douwstra, die zelf ook regelmatig Noorderzon had bezocht in het verleden, vertelde ze. Waar ik van tevoren vooral blij was dat ik eindelijk weer livemuziek zou gaan zien, was ik toch ook wel enigszins bevreesd of het zou lukken om de muziek van Luwten live wel goed voor het avondlicht te brengen. Want ik was toch ook wel wat bang dat Tessa mogelijk toch een wat iele en dunne stem zou hebben.

Onterechte vrees bleek al heel snel. Want wat een mooie volle en diepe stem heeft ze, waar ze veel nuances mee aan kan brengen ook live! Ook het elektronische gedeelte en de percussie kwam prima over en was piekfijn in orde. Daardoor kregen we een zeer mooi concert voorgeschoteld, wat dan weer ingetogen en bijna verstild was, dan weer met veel kracht en groots , waardoor er een soort muur van geluid ontstond die toch altijd nog muzikaal en verfijnd overkwam.

Ik werd sowieso gelukkig van het bezoeken van livemuziek na zo'n lange tijd, maar als je dan ook nog eens zo'n mooi concert van ruim een uur voorgeschoteld krijgt

Douwe Bob met Maurice van Hoek in de tuin van Cultureel Café de Amer te Amen.
Douwe Bob komt elk jaar wel een keer naar Amen, dit jaar twee dagen, donderdag en vrijdag. Samen met compaan Maurice van Hoek gaven ze dagelijks een middag- en avondconcert.
Wij hadden ingetekend voor een middagconcert, wetende dat de avondconcerten vaak veel harder gaan. En deze tactiek werkte.
Er was kennelijk geen echte setlist. Er werden uiteraard nummers gespeeld van het nieuwste album maar het publiek werd opgeroepen om vooral verzoeknummers aan te leveren. Daar werd gretig op gereageerd met gevolg dat er af en toe nee moest worden verkocht omdat iemand een liedje van het debuutalbum wilde horen ("ik weet niet meer hoe die gaat") of dat men Wonderful World wilde horen, dat ingezongen werd voor een reclamespotje ("Deden we die nou in Es of in E, we proberen 'm op basis van muscle memory, shit hij is te hoog en ik weet de tekst niet meer").
De set werd afgesloten met drie toegiften, waarvan de traditional The Butcher Boy het meest memorabel was.

Meadowlake @ Vera Groningen, 28 augustus 2021

4 verplaatste concertdata, zou me nix verbazen als het een record is, maar dan gaat het toch echt gebeuren. Weliswaar met verspreid publiek over 2 shows, met Coronacheck, zittend op 1,5 meter en er mag echt niet gedanst worden, maar de fijne mensen van Vera maken er toch een feestje van. De band grapt nog om uit solidariteit ook te gaan zitten, niet nodig want er mag weer echte muziek uit de Boxen komen voor een gretig publiek. Oorspronkelijk een albumrelease show, maar omdat ‘Wait For me’ al 10 maanden geleden is uitgekomen, is de setlist een perfecte mix van de 2 albums.

Voor die Meadowlake nog niet kennen: Album #1 van Groningse 5-tal is een mix van Shoegaze en Wave, terwijl sound op #2 meer DreamPop is met Postrock. Vanaf het podium is het dromerige gedeelte minimaal en ligt de focus tot mijn vreugd volledig op de stevigere Shoegaze. De 1ste ronde na 18 maanden speelpauze is nog een beetje aftasten of het gelaagde groepsgeluid nog in de vingers zit, maar die faalangst is er in de 2de ronde al weer af en word er weer onbevangen gespeeld, zodat kleine foutjes (die toch niemand hoort) het speelplezier alleen maar vergroten en op het podium mogen bassiste en toetseniste sfeerverhogend wel dansen.

Evenwichtige setlist met Dirty Habit & Loveless aan het eind, Inderdaad ook mijn fav tracks van laatste album. Het is wel duidelijk dat het een onvergetelijke avond was om na zo lange tijd de avontuurlijke drums van Sjeerd en de open gitaarsolos van Erik weer te horen. Als toegift liet (‘say My name’) Jarno, solo een echt nieuwe song horen als kleine hint dat album #3 in de maak is.

Afgelopen donderdag eindelijk weer eens live muziek mogen bijwonen. Trompettist Ambrose Akinmusire en zijn kwartet in LantarenVenster te Rotterdam. Mooi om werk van zijn album van vorig jaar live te horen, maar bovenal tof om na anderhalf jaar weer te kunnen en mogen. De seated jazz club setting beviel me wel, was een sfeervol geheel. Naast Ambrose zelf genoten van de drumsolo's. Wel jammer dat geen van de aanwezigen op het podium met de beste man wilde samenspelen ondanks zijn uitnodiging.

Afgelopen vrijdagavond en gisterenavond Amenra live gezien. Nuff said.

Gisteren de Wild Romance gezien in de Prinsentuin (stadspark in Leeuwarden).
Niets wereldschokkends verder maar toch fijn om in zo'n setting weer eens livemuziek te zien.

(Eer)gisteren Erwin de Vries en de Zunderlingen in De Nieuwe Kolk in Assen. In het voorprogramma de voor mij onbekende Isza uit Emmen. Vanwege de opening van het theaterseizoen was het nog eens gratis ook.

Het wordt tijd dat die weer eens met nieuw materiaal komen

Eindelijk weer eens naar een concert, dit keer Amenra acoustisch

Voor het eerst sinds een jaar of twee weer een concert gezien. En gelijk een hele bijzondere: de afscheidstournee van Genesis.

Ik moet zeggen dat mijn verwachtingen ruimschoots overtroffen zijn. Vooraf was er de nodige scepsis, ook bij mij. Maar het is écht de moeite waard, Genesis anno 2021. De vele crappy YouTube-filmpjes geven geen goed beeld van wat je live meemaakt. Phil Collins oogt fragiel maar klinkt, of klonk in ieder geval gisteravond in Newcastle, gewoon goed. Twee subtiel aanwezige achtergrondzangers springen bij waar Phils bereik ophoudt, een prima oplossing. Zijn zoon is een waardige vervanger op drums. Banks en Rutherford spelen alsof Genesis nooit gestopt is: stoïcijns en solide. De zaal zat goed vol, het publiek was enthousiast. En de lichtshow een waar spektakel.

Hoogtepunten waren prachtige uitvoeringen van Duchess, Home by the Sea en het instrumentale stuk van Firth of Fifth. Van mij had de mix oud/nieuw wel iets anders gemogen, nummers als Invisible Touch en I Can't Dance hoeven van mij niet zo nodig terwijl Dancing with the Moonlit Knight, the Lamb Lies Down on Broadway en Cinema Show wel meer hadden mogen zijn dan de snippets die ervan gespeeld zijn. Maar dat is natuurlijk persoonlijk en al met al heb ik met de gekozen set een goed gevoel overgehouden aan de show, en dat geldt denk ik voor het overgrote deel van het publiek.

Maar uit die periode spelen ze toch al (vier?) decennia vrijwel niets, dus dat is dan wel erg wishful thinking? Maar leuk dat het zo (boven verwachting) goed was!

Niet helemaal gisteren, maar 2 weken geleden The Pheromones live gezien, vorige week Joy Division undercover, en eergisteren Bad Nerves.

14 t/m 16 Oktober Left ofthe Dial festival Rotterdam.
Inderdaad niet “gisteren” maar ik heb me veel te goed vermaakt om geen stukkie te schrijven. In de basis is een Showcase over meerdere locaties en tegelijk spelende bands verschrikkelijk. Puur keuze-stress en LofD is de ergste van allemaal. 100 indie-bands in 3 dagen, 12 podia, op 8 verschillende locaties met tot gevolg dat je planning vooraf perfect moet zijn, want anders mis je precies de vooraf gelikte namen. Ik zag om me heen mensen wanhopig op het programma kaartje staren, waar nu naartoe. Als je geen huiswerk had gedaan, zie je alleen maar onbekende namen, en 15 minuten reistijd tussen locaties is ook niet aantrekkelijk om op goed geluk te testen. Helemaal als je geen Rotterdamse roots hebt, want waar zit V2, NSR-up, WORM-1 of PERRON-2. En er zijn onvermijdelijk ook afzeggingen (Home Couties & BDRMM stonden hoog op mn wishlist, helaas) en op het laatste moment toegevoegde namen (groot fan van FEET, helaas). Dat waren de rafelkanten, nu waarom het een fijn weekend was. De kern: iedereen maar dan ook echt iedereen had er bijzonder veel zin in. Na de lockdowns was dit het moment om los te gaan en dat werd voor en op het podium begrepen.

Wat mij betreft was The Cool Greenhouse onbetwist hoogtepunt, met hun staccato bespeelde hypnotiserende gitaren, suppergrappige praatzang en funk-punk werd de sfeer klaargestoomd voor de finale van hun culthit Alexa! Zag ze 2 dagen eerder al met een volle set op de Nijverheid en dan maak je snel vrienden. Kreeg nog te horen dat album#2 bijna klaar is en nieuwe tour in de planning staat.

Opus Kink komen uit Brighton. 6 man sterk met 2 blazers. Het is swingende dancepunk, veel ritme, af en toe een jazzy break en een sax en trompet dus. Zeer geschikt dus voor een festival. Voor een mooi geluid stond de installatie in Roodkapje té hard, ach wellicht hoort het erbij. Was geslaagd begin van de vrijdagavond.

The Rills bieden energieke indierock met strakke ritmesectie en lekkere gitaarriffs en pakkende songs. Setlist opende met ‘Stardog’ en sloot af met de andere hit ‘The Angler’, plus 6 nieuwe nummers die alle op komende EP zullen staan. Plus de 2 andere singels. Alles bij elkaar dus een avontuurlijke gig, voor een nieuwe naam en belangrijker nog, voor herhaling vatbaar.

Zag ook nog DeafDeafDeaf & the Pleasure Dome; zeer luidruchtig vertier. En het slaapverwekkende Souki, passend tot sluitingstijd.
En zo waren er dus nog 90 bands die ook in Rotterdam rondliepen, maar die ik niet gezien heb.
Left ofthe Dial is prima verzorgd, relaxed publiek, vriendelijke service en hoorde dat meerdere bands lovend waren over de catering. Versie 2022 is in de maak.

Gisteren David Keenan in de Tolhuistuin.

Toen ik het debuut van Keenan kocht was ik daar best van onder de indruk, dus toen ik zag dat hij in Nederland zou optreden kocht ik dus meteen kaarten. En toen kwam Corona. En een tweede plaat - die ik nog niet gehoord had. En eigenlijk had ik dat debuut waarschijnlijk ook alweer een jaar niet gehoord. Maar dus wel kaarten voor een concert...

Redelijk zonder verwachtingen begon ik dus aan het optreden. En dat begon behoorlijk goed, al waren het vooral nummers die ik nog niet kende. Keenan maakte goed contact met het publiek (ca. 200 man) en de zaal ging lekker mee.
Wel had ik het idee dat Keenan live nog extravaganter zingt dan op plaat - en dat bleek ook wel toen er af en toe een ouder nummer voorbij kwam. Eigenlijk werden redelijk simpele liedjes vooral erg moeilijk gezongen en dat begon na een tijdje wel wat te irriteren. Ook was de begeleiding (enkel een gitaar) wat weinig om de spanning echt vast te houden. Ik begon dan ook aan mezelf te merken dat ik met elk volgend nummer het optreden minder begon te waarderen.

Na zo'n zeventig minuten ben ik vertrokken, waarmee dit volgens mij een uncium was, want behoudens enkele vroege aftochten om een laatste trein te halen, blijf ik altijd wel tot het einde. Geen idee hoe lang het daarna nog doorgegaan is.

Jammer om te horen, ik was gisteren ook bij David Keenan en had een hele andere beleving. Een heerlijk concert van een rasartiest die zijn liedjes vol overtuiging bracht. Overigens had ik niet het idee dat hij zijn nummers heel anders zong dan op zijn platen, want daarop zingt hij ook al vrij expressief. De show heeft in totaal twee uur geduurd, wat ik van tevoren echt niet had verwacht. Een topavond dus.

Oh, het zal ook vooral aan mij hebben gelegen. Op plaat vond ik het inderdaad expressief, live vond ik het soms dus vooral moeilijk doen om het moeilijk doen. En misschien is het ook gewoon een zanger die ik maar een uur trek
Maar fijn dat jij er meer van genoten hebt!

Ramblin' Roots Festival - Vredenburg Utrecht

Ik kende de naam al langer, maar was nog nooit op het festival geweest. Om de geweldige line-up kon ik dit jaar echter niet heen, dus een dagje Utrecht werd het. Vooraf was er wel een tegenvaller: headliner Rhiannon Giddens moest vanwege een Covid-besmetting afhaken.

De tijdblokken van Ramblin' Roots maakten het in de regel vrij goed mogelijk om veel optredens te bezoeken - wat dan af en toe wel even buiten de toch nog best behoorlijke loopafstanden (met kapotte roltrappen en een ouder publiek) om gerekend was . Het begin was echter een no-brainer: er was namelijk maar één keuze dus Jo Harman werd het. Prima zangeres, mooie (soulvolle blues)stem, inclusief een begeleider op toetsen (en tweede stem).
Halverwege hield ik het echter voor gezien om een van Nederlands nieuwste countrytrotsen te gaan zien: NinaLynn. Jong, spontaan, vrolijk (bij countrymuziek?). Maar ook: zelfverzekerd, professioneel en behept met een prima podiumperformance. Het was een fijn optreden, met vooral nummers van haar debuut Hummingbird. Iemand die ik de komende jaren nog vaak hoop te zien optreden.

Gwenifer Raymond speelde gitaar en niets anders. Mooie gelaagde partijen, maar wel ergens wat statisch - mede omdat ze het publiek ook niet aankeek verder. Sowieso voor mij niet iets voor een heel uur, maar dat kon ook niet, want Vanessa Peters & The Electrofonics wachten. En dat was allemaal een stuk dynamischer: een vierkoppige begeleidingsband rond zangeres/gitarist Peters. Peters - maar eigenlijk elke artiest - gaf aan hoe fijn het weer was om samen te kunnen spelen met de bandleden - wat in het geval van Peters eerder een soort Europese tourband is, vermoed ik. Af en toe was het dus nog wel wat onwennig, maar het spelplezier was enorm. Het gespeelde werk was vooral een mix tussen pop en rock - haar aanwezigheid op een roots-festival vond ik dus ergens wat ver gezocht - maar fijne muziek is fijne muziek. Gelukkig speelde ze ook het een en ander van mijn favoriet Foxhole Prayers. Hierna ging ik nog even een kijkje nemen bij de Dawn Brothers, maar met hun rock was ik na twee minuten eigenlijk al wel klaar.

De mij onbekende Arlan Feiles is een singer-songwriter in de traditie van Dylan. Zichzelf begeleidend op vleugel en gitaar, en vooral maatschappelijk bewogen teksten. Fijne ontdekking ook weer, maar halverwege was het weer door naar de volgende: de Spaanse zangeres Joana Serrat, die met haar band vooral muziek in de traditie van Neil Young maakt. Grotendeels rock dus, met wat countrygitaarelementen. Live erg fijn, dus het was ergens jammer dat het optreden een kwartier korter duurde dan aangegeven in het programma.

Giddens' plaats als headliner werd overgenomen door de twee dagen tevoren benaderde Dayna Kurtz. Een naam die ik al jaren in de concertagenda's zag staan, maar waar ik nog nooit iets van gehoord had. Mooie kans dus, en het stelde niet teleur, bepaald niet. Kurtz heeft een dijk van een stem en sterke teksten. Daarnaast is het een interessante - en in ieder geval uitgesproken - persoonlijkheid, die de lachers bij het publiek makkelijk op haar hand wist te krijgen. Door de korte voorbereidingstermijn was ze gisteren enkel vergezeld door de gitarist uit haar band, en hoewel ze samen al een heel geluid neer wisten te zetten, maakt het mij wel nieuwsgierig naar een volwaardig optreden.

Ten slotte was het tijd voor het echte hoogtepunt van de dag: Diana Jones. Weer een zangeres, weer een schrijver van sterke teksten, weer een vrouw die veel heeft meegemaakt, en (weer) iemand die vanuit een sterke maatschappelijke betrokkenheid acteert. Gisteren speelde ze veel van haar meest recente plaat Song to a Refugee, dat handelt over de vluchtelingenproblematiek bij de Mexicaans-Amerikaanse grens. Indringende verhalen, soms naverteld, soms persoonlijk, gaven het optreden nogal wat lading. Bovenal ging het om de liedjes, en die waren om van te smullen. Het was (kennelijk) dertien jaar geleden dat Jones voor het laatst in Nederland speelde, hopelijk gaat het de volgende keer wat sneller...

Het festival als geheel was gezellig en - ondanks het grote gebouw - best knus. Je (trap)loopt je een ongeluk, maar welke ander podium heeft zulke gevarieerde (en geschikte) zalen bijeen? Wat wel weer even wennen was, was het geouwehoer. Het zal wel van alle tijden zijn, maar het blijft mij verbazen. Daar komt dan bij een festival nog het voortdurend in- en uitlopen bij - inclusief toch een behoorlijk aantal personen dat wat moeite heeft met de juiste volgorde van handelingen (eerst kop houden, dan deur opendoen van een zaal waarin een artiest optreedt). Zeker bij 'akoestische' optredens in Hertz was dit best hinderlijk. Maar al met al: topdag gehad!

Gisteren in de Botanique te Brussel naar Black Country, New Road geweest. Mijn tweede concert post-corona pas, na eerder Max Cooper's herinterpretatie van Philip Glass gezien te hebben.

Aan iedereen die de kans heeft ze te zien op Le Guess Who, zeker doen! Een van de beste dingen die ik live heb gezien. Het is een rockband met de virtuositeit van een klassiek orkest. Heel erg knap hoe ze de complexe songstructuren zo strak weten te spelen live. Af en toe doen ze me ook denken aan een experimentele Arcade Fire, qua instrumentgebruik en bandformaat. Zeker als de koortjes om de hoek komen te kijken in combinatie met violen. Mooie setlist ook, met de helft nieuw en helft oud. Sunglasses speelden ze niet eens (ook niet gemist overigens). Vanochtend onderweg naar werk het album nog eens geluisterd en die komt nu helemaal binnen (ik was nog niet helemaal mee op de hypetrein). Ik ben heel benieuwd of dit concert nog overtroffen gaat worden in 2021. Fatoumata Diawara wordt de eerste uitdager, maar ook black midi mag het nog proberen.

Was jij daar ook Snoeperd? Johnny Marr en ikzelf ook, en we zijn Arno ook nog tegengekomen. Edit: en gerre was er blijkbaar ook, Musicmeter was absoluut represent!

Ik vond het ook erg goed, maar de grens naar 'geniaal' zijn ze niet overschreden mijn inziens. Super goede nummers, super goede muzikanten, maar ze stonden wel heel serieus en in zichzelf te spelen. Bij de mooiste concerten die ik heb meegemaakt (Car Seat Headrest, Underworld, Leonard Cohen...) wordt er op het podium een bepaalde energie opgeroepen die dan de zaal in geknetterd wordt, hier miste ik dat. Nog altijd blij dat ik gegaan ben though, een verspilling van tijd was het zeer zeker niet.

Wel heel blij met alle nieuwe nummers die ze gespeeld hebben, dat nieuwe album gaat sowieso ook een dikke knaller worden

Oh jammer, volgende keer even meet-up! Ik ga ook nog naar black midi, mochten jullie ook gaan! Ik kom overigens vaak in de AB of Botanique, dus ga graag een x mee.

En denk dat je daar gelijk in hebt. Er was ook geen lach te bespeuren, dus er was inderdaad niet veel connectie met de zaal. Vraag me af of dat altijd zo is. Het lijkt me wel dat de stukken zo moeilijk zijn soms dat ze de volle concentratie nodig hebben en met het publiek contact leggen alleen maar afleidt. Ik had er zelf niet zo veel last van overigens. Vond het ook wel wat hebben dat ze enkel de muziek lieten spreken.

Op zich stoorde het mij zeker niet dat er weinig interactie tussen band en publiek of tussen de bandleden onderling was (Tool, anyone?), maar dan moeten de songs wel van het podium spatten. In dat opzicht viel de tweede helft met de nieuwe nummers licht tegen. Al werd dat ook weer goedgemaakt door afsluiter Basketball Shoes. Al bij al heb ik me geweldig goed vermaakt op mijn eerste concert in bijna 2 jaar tijd.

Ik moest ook wel eens aan Arcade Fire denken, Snoeperd. Vooral met de wohoo's tijdens Track X.

Zal er ongetwijfeld wel nog eens van komen idd



Ja ik hoef ook zeker geen band die om het ander nummer een lollige babbel wil houden met het publiek of elkaar en zo de flow er helemaal uithaalt (er zijn uitzonderingen natuurlijk, Belle & Sebastian bijvoorbeeld) en de muziek moet zeker voor zichzelf spreken. Maar ik leef altijd net dat beetje meer op als ik naar een band sta te kijken die plezier uitstralen en zich helemaal geven en het is vooral het gebrek daaraan bij BCNR wat mij ervan weerhoudt het optreden van gisteren te labelen als 'geniaal'. Ze zullen het moeten doen met 'heel goed', ook geen straf.