Het album van The xx maakte een vrij goede eerste indruk en ik heb hem indertijd vrij snel gekocht. Na een paar luisterbeurten is-ie evenwel stof gaan vangen. De rock/electronic crossover is uiteindelijk toch te licht bevonden en vooral vocaal blijft het flink achter. Later zouden ze nog wel een paar leuke nummers maken (Jamie xx solo eveneens), maar van dit album bleek geen enkel nummer eeuwigheidswaarde voor mij te hebben. Net aan 3*.

Het album van Bonnie 'Prince' Billy ken ik niet en dat wil ik graag zo houden. Dit soort lo-fi kijk-mij-eens-een-kutleven-hebben muziek hoort tot het vervelendste wat ik in muzikaal opzicht met MusicMeter associeer.

Ik mis er dus bij allebei niets aan. phew!

Ach so, de logica van de agnost: ik hoef 't niet te weten, want het lijkt me oninteressant. En dan vooral op zoek gaan naar confirmatie der eigenhandig ingenomen stelling.

Welnu, muziekvriend, de charme van band ligt juist in het minimalistische - dit is zo'n 40 jaar na Young Marble Giants - Colossal Youth (1980) - MusicMeter.nl een eletronische variant ervan. En in de vele autotune, opgefutselde, saaimans (zoals National), blanke jankmansendeuntjes - Radiohead en veel daarop geënte (boostertjuh) indie een oase van relatieve rust.
Prima muziek om de drukke werkdag te laten bezinken en te onthaasten. Toegegeven, bij het derde album werd het wel wat eenvormig. Edoch generatie Einstein pikte het zo snel op, dat een gepland optreden in Ekko - waarvoor ik kaartjes had - destijds werd afgezegd om de grotere venues in de UK af te gaan. Kortom, open the window of your mind and let this stream in

Wat voor jou werkt, werkt voor jou Mjuman. En wat voor mij werkt, werkt voor mij. Ik luister heerlijk elke dag naar de meest geweldige muziek, en mis niks aan al die muziek die mensen hier op Musicmeter zitten te hapslikweggen.

Ik zit heerlijk in mijn eigen muzikale wereldje en draai wat ik wil draaien en anders niet. En ik ontdek ook weleens iets nieuws hoor. Ben mezelf heerlijk aan het onderdompelen in Bonnie Raitt's oeuvre. Heerlijk!

Fraaie kort door de bocht reacties weer. Met kijk-mij-eens-een-kutleven-hebben associeer ik hele andere acts dan de immer goedlachse Bonnie 'Prince' Billy. Lo-fi was het in deze periode van zijn carrière ook niet echt meer.

Misschien moet je even in je pull-down menu naar instellingen en het vakje "humor" aanvinken - of anders nog een cappuccino nemen, ga ik ook doen. Serieuze users/liefhebbers doen ook wel eens aan humor - maar cappuccino is essentieel, zeker op vrijdagochtend - als de shit-bak (ook wel k*klussen geheten) nog goed gevuld is.
Probeer anders gewoon YMG - gitaar, ritmebox, bas en (lieflijke) stem - zo simpel kan het zijn; doe ik strax een stukske Tedeschi Trucks Band

Dus toch een aanbeveling?

Ik heb de beste man vrij hoog zitten. Het is introspectieve, eigenzinnige singer/songwriter muziek, zowel muzikaal als tekstueel. Zijn stem moet je wellicht liggen, want die is vrij idiosyncratisch.

Ouder werk (onder Palace Music/Brothers) is wel redelijk lo-fi, later werk is eerder overgeproduceerd. Deze plaat combineert beide werelden eigenlijk, een echte overgangsplaat in zijn oeuvre.

Verder is Will Oldham (z'n echte naam) een innemende, grappige man. Hij acteert ook in enkele (lo-fi) arthouse films.

Ik sla het over, omdat ik niet zoveel interesse heb in artiesten die op tekst en zang zijn gericht. Ik ben vaak meer op zoek naar instrumentele muziek of muziek met lange instrumentale passages. Maar ik zal geen slechte dingen over Billy Prince zeggen.

Het woord idiosyncratisch moest ik opzoeken. Lo-fi moest ik ook even opzoeken. Ik ben wel een liefhebber van goed geproduceerde en afgemixte muziek. Al luister ik ook wel eens bootlegs van mijn favoriete artiesten.

Ik heb wel altijd een zwak en sympathie voor artiesten die mensen echt kunnen raken. Uit eigen ervaring weet ik ook leuk en inspirerend het kan zijn om lekker fan te zijn van een artiest. Ik heb ook zo mijn lievelingetjes.

233. Nirvana – In Utero (1993)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1560.jpg
Luisterbeurten: geen hele luisterbeurt gehaald

Luisterervaring: oké, dit is dus het eerste album dat ik niet heb uit kunnen luisteren. Dit is voor mij gewoon pokkeherrie, superdepressief en een zanger die niet kan zingen. Ik kan hier niks mee. Het klinkt voor mij als dom rammen op wat instrumenten en wat schreeuwen in een microfoon. Snel door met het volgende album.

Toch grappig, ik vind de rauwheid van In Utero net wat het album zo geweldig maakt! maar het kan niet ieders kopje thee zijn natuurlijk. Uit nieuwsgierigheid: bij welk nummer ben je afgehaakt?

Een mens mag af en toe eens kort door de bocht gaan... wel zo charmant als dat alleen af en toe gebeurt. Als er daarna een liefhebber opstaat die uitlegt wat er wel degelijk zo mooi is aan dat album... is het topic ook weer geslaagd.

Als we direct erna ook nog het in-de-schaduw-van-album van Nirvana krijgen, valt het niet mee gedoseerd te blijven. Nevermind is sowieso kandidaat voor meest overschatte album allertijden, maar toegegeven dat de twee grootste hits daarvan redelijk overeind blijven. Nee, dan dit. Heart-Shaped Box, Rape Me en All Apologies heb ik nog voor de geest: allemaal niks. Kennelijk heb ik ook het hele album eens beluisterd, wat 2* opgeleverd heeft.

Ws bij Scentless Apprentice al

Dit is id geen muziek voor mensen die altijd keurig en veilig binnen de lijntjes kleuren...

Die valt erg gemakkelijk gratis dan wel voor weinig ergens op te snorren. Het luisteren en proberen waard!

Nirvana vond ik niet meer dan een punkband, maar wel een punkband waar ik echt niets mee heb. Ik snap de hype wel, want mensen waren de hairmetal en AOR gewoon een beetje zat. Al die mannen met make-up, gatsiedarrie. Mensen wilde weer terug naar de rammelrock.

Of het daarmee ook goed is? Ik vind van niet, en ik luister liever naar muziek die ik goed vind, dan naar muziek die rebels is en overal tegenin wil gaan.

Ik respecteer een band als Nirvana wel. Maar ironisch gezien is de hype wel hetgene wat ervoor zorgde dat de band en leider kapot gingen.

Het is meer dat ik tijdens het luisteren nummers skip want je weet nooit wat er daarna komt.

Wellicht wat kort door de bocht in mijn bewoordingen inderdaad. Maar ik kon er dan ook heel weinig mee.

Ik kom helaas ook geen goednieuwsshow brengen.

XX -> leuk voor een keer, af en toe een nummertje in een playlist ofzo maar that's it 3,0*

Nirvana -> Geen echte Nirvana man al snap ik t belang. Heart Shaped Box is wel een aardige single. De coupletten zijn wel tof (net als de videoclip), het refrein (nou ja refrein..) is redelijk ruk. Het hele album staat op een 2,5*

Volgens mij reflecteerde Casper keurig op zichzelf.

Of gewoon een andere smaak hebben

Op deze website lees ik vaker de opmerking over het kleuren binnen/buiten lijntjes. Maar ik weet nooit zo goed wat ik met die uitdrukking kan. Want wie bepaald dan waar de lijntjes lopen? En wie bepaald hoe het ingekleurd wordt? Wat is veilig? Ligt dat niet puur aan het referentiekader van de luisteraar ipv aan het soort muziek dat je luistert?

Kleur ik dan met dit hele topic buiten mijn lijnen omdat ik veel muziek luister in genres waar ik niet standaard naar luister? Je merkt, het roept vragen op bij mij.

Niet teveel fratsen in de muziek, geen geschreeuw bv. Dus geen punk bv, maar meer muziek met in het oor aangenaam klinkende melodieën bv.

Bleach en Nevermind vind ik sterke albums. Nirvana is daarop niet zomaar een punkband, maar een Beatles-punkband. Op In Utero is het effect van succes te horen. Ze hebben niet gekozen voor een commerciëlere weg maar Cobain is intussen zo'n getroubleerd en cynisch figuur geworden vol sarcastisch zelfbeklag dat het frisse van de muziek af is.

Absoluut. En dit topic is sowieso jouw feestje. Vind het tot nog toe knap open-minded allemaal en ja, soms kun je ergens gewoon echt niks mee.

Zeker knap, kudos daarvoor
Ik zou niet eens kunnen beginnen aan een album van Anathema bv...

Alleen de naam geeft me al hoofdpijn

Some music is worse than others

In Utero vond ik wel een mooie, rauwe plaat, typische Albini-productie. Wel een beetje de antithese van soul.

Radio Friendly Unit Shifter

Vind sowieso de haat op Nirvana van meerdere mensen overdreven. Ok, je hoeft geen megafan te zijn, maar 2 * of minder is wel heel erg.
Maar goed, ms klinkt jazz mij ook wel zo in de oren dat ik 't niet meer dan 2 * kan geven