Ken ze allemaal niet...ik schrijf me wel uit hier

Ron Carter (meer dan 2000 platen) maar Carol Kaye schijnt op meer dan 10.000 songs te hebben meegespeeld. Geen idee op hoeveel platen dat is.

Het gaat niet enkel om kwantiteit heh Michiel

Wrecking crew...

Bedankt voor dit fijne filmpje Arnout. Altijd weer bizar om te zien, eigenlijk komt zo'n beetje de halve Top 100 van de 60's voorbij.

237. Creedence Clearwater Revival – Cosmo’s Factory
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4481.jpg?cb=1599993865
Luisterbeurten: CCR ken ik alleen van hun covers van I Put a Spell On You en Proud Mary. Daarmee is dit het eerste volledige album dat ik van hun hoorde. Volgens mij had mijn vader wel een soloplaat van Fogerty in de kast staan, maar die staat niet vers in mijn geheugen.

Luisterervaring: bij gitaarriff één duidelijk dat we hier een rockband hebben, maar wel eentje die hoorbaar wat country en blues toevoegt aan de songs. Volle bak aan de slag en een zanger met een rauwe stem waar ik duidelijk even aan moest wennen. Er zit sowieso wel een fijne groove in de muziek, dat moet ik ze nageven. Wat me dan weer wat minder kan bekoren is dat het maar gaat en gaat en gaat. Er wordt me door CCR weinig tijd gegund om even op adem te komen. Dat kan mij soms wat overweldigen als ik naar dit soort muziek luister. Het werkt wat vermoeiend voor mij. En dan helpt die stem daar soms ook niet bij als het tegen het schreeuwerige aan gaat schurken. Ik denk dan: zing maar gewoon, je hoeft niet te schreeuwen. Long As I Can See the Light (prettige sax), Lookin’ Out My Back Door en Who’ll Stop the Rain bevallen me dan nog het best. Ik schrok wel een beetje van de cover van I Heard it Through the Grapevine (bekend van Marvin Gaye, origineel van Gladys Knight). Er blijft echt helemaal niks over van die soulclassic.

Hé, die had ik van de week nog op. En dat was voor het eerst in ruim acht jaar, dus een klein beetje toevallig mag dat wel heten.

Bijna een hernieuwde kennismaking dus. En dat was bijvoorbeeld prettig bij opener Ramble Tamble (die inderdaad maar door en doorgaat, maar daar kon ik nu meer mee dan vroeger). Verder volgen de classic rock radioklassiekers elkaar hier in hoog tempo op. Ze hebben een aantal verdienstelijke covers (I Put a Spell on You zou ik wel de definitieve versie van het nummer durven noemen), maar I Heard It Through the Grapevine hoort daar ook voor mij niet bij.

Het album is afgelopen week van een krappe naar een solide 3½* gegaan.

Vind deze versie juist wel erg goed gedaan maar toch vind ik de versie van Marvin het beste.

Overigens een erg sterk album wat ik op 4.5* heb staan

Over Cosmo's Factory kan ik kort en krachtig zijn: fantastische plaat. Ik heb er een 4* aangegeven, maar dat komt omdat ik Willy and the Poor Boys een betere plaat vind.

236. Amy Winehouse – Back to Black (2006)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/59000/59398.jpg
Luisterbeurten: ontelbare keren beluisterd, deze plaat. Ligt dan natuurlijk ook heel goed in mijn straatje.

Luisterervaring: ik weet dat ik bij de eerste luisterervaringen ten tijde van de release van dit album nog erg moest wennen aan de stijl. Ik kende dit album ook voor haar debuutalbum Frank, dus heel bekend met Winehouse was ik toen nog niet. Ze nam natuurlijk wel de aandacht op zich, zowel met haar muziek als met alles eromheen uiteindelijk resulterend in een veel te vroeg overlijden. Maar laten we het bij de muziek houden. Want die muziek verdient aandacht genoeg, dit album staat namelijk vol met hele fijne muziek. Hele fijne muziek gevuld met een prachtige en unieke stem die zeer persoonlijke songteksten zingt. Van oorwurm Rehab naar persoonlijk favoriet You Know I’m No Good. Van de liefdesverklaring aan Nas op Me & Mr. Jones naar het door reggae gedreven Just Friends. Van het emotionele prijsnummer Back to Black na nog een persoonlijke favoriet in het mooie Love is a Losing Game. Van het wat meer vrolijk klinkende Tears Dry On Their Own naar het schmierende Wake Up Alone. En van het lijzige Some Unholy War tot aan afsluiter He Can Only Hold Her. Geen enkel zwak punt te bekennen in deze recente klassieker.

Ik hoor de kwaliteit en snap heel goed de hoge waarderingen maar mij pakt het niet .

2,5*

De live variant bevalt me overigens iets beter.

Ik ken haar totaal niet. Ik dacht dat zij een tieneridool/popartieste was, dus mijn interesse is nooit gewekt. Bij jamsessies werd altijd 1 nummer van uittentreure aangevraagd om te spelen, als er een (beginnende) zangeres op het podium kwam. Ik vond dat een vervelend nummer, tot ik erachter kwam dat het helemaal niet van haar was, maar een cover van een alt.rockband, en het origineel was best wel leuk.

Op basis van 1 nummer niet leuk vinden kan ik onmogelijk een artiest op waarde schatten, maar ik heb een soort recalcitrantie opgebouwd jegens bekende (mainstream) arriesten.

Net als bij Taylor Swift en Adele heb ik dan gewoon geen interesse in haar. Zal ook wel komen, omdat ik niet zo gek ben op solo-zangers/zangeressen omdat dan alles om die persoon/persona draait en er muzikaal he-le-maal niets gebeurt. Is dus een persoonlijke voorkeur mijnerzijds.

Ik vind het wel heel verdrietig dat ze jong gestorven is. De showbusiness is echt een gore wereld. Ik denk dan ook aan Kurt Cobain en Whitney Houston. Waarom moeten de fans en de journalistiek etc. etc. dit soort sterren altijd uitmelken, kapotmaken en weggooien. Het ge-idoliseer mag wel wat minder. Dan hadden veel artiesten nog geleefd en konden we er langer van genieten. Ze is ook maar een mens. Verder weet ik niets van haar privéleven en ik wil het niet weten ook.

Als in je puberteit soul al op je ziel wordt genaaid - zie ook Essentiële Albums Voor je Eigen Muzikale Reis - MusicMeter.nl, te beginnen aug 2013 - weet je dat een nieuwerwetse soulio ekt wel binnenkomt.

A fucking waste was wat een van mijn UK collega's zei destijds - en ik had 't niet kernachtiger kunnen formuleren. Veel gehoord: je zag het aankomen - een uitspraak van mensen die alles van anderen zien aankomen en toch zelf de nodige ellende meemaken, hoezo ...

Amy gaat diep, raakt me. En idd bepaalde live uitvoeringen zijn héél moeilijk te zien ... net als bepaalde live concerten van David Bowie. Altijd weer diezelfde vraag ...

Amy is zwaar overschat. There, i said it...

Overschat door jou of door wie?

Door de wereld in zijn algemeen.
Op haar best is Amy een 3,5 of max 4 * artiest, maar zeker niet meer...

Fijn dat jij dat zo kan stellen. Dan zitten Vigil en Reijersen er wel flink naast dan.

Mag ik durven vragen wat nou een typische 5* artiest is?

Edit: R.E.M. natuurlijk. Zonder twijfel de allerbeste en meest onderschatte artiest ooit.

Seen a mirror lately?
Linke Loetje moet de komende tijd Utrecht maar even mijden - I've said it

Ze heeft een aantal toffe nummers, maar een groot artieste heb ik er ook nooit in gehoord. Treurwilgensoul in een milennialjasje.

Met jou kan ik naar Utrecht

Mocht je willen, komisch duo Linke Loetje en Pietje Prog voor al uw feesten en part-eieren - tsjek maar 'ns hoe ie eerst heette

Er kunnen verschillende redenen zijn waarom artiesten mainstream worden. Meestal omdat ze mainstream muziek maken. Maar dat hoeft niet altijd. Amy Winehouse is toch wel even iets anders dan Taylor Swift of Adele. Ze gooide allerlei genres in de blender en maakte er iets eigens van. Nu ben ik niet de allergrootste fan. In haar manier van zingen overheersen de maniertjes soms, waardoor ik haar muziek met mate moet doseren. Maar bij het huisvuil zetten als mainstream is een beetje zonde.

Dat is ook niet wat ik wilde, makker. Ik zei volgens mij dat ik dat dacht. Hoedanook: heel, heel, heel bekende artiesten, daar wordt ik recalcitrant van. Ik zal dan ongetwijfeld een hele hoop erg mooie muziek missen, maar ik vind het wel okay zo. Ik denk ook niet dat Amy mainstreampop is. Ik ken het verder ook totaal niet, dus eigenlijk kan ik er ook geen zinnig woord over zeggen. Maar ik wilde toch iets zeggen schijnbaar.

Ik zou zeggen: draai eens een nummertje. Kost je vier minuten en je hebt op z'n minst een idee.

Wat mij betreft is Amy Winehouse wel een fantastisch artiest: prachtige zang geïnspireerd door oude jazz-zangeressen als Sarah Vaughan, ze schreef pijnlijk eerlijke liedjes, en qua sound wist ze ook heel goed wat ze wilde, wat Mark Ronson op heel fraaie wijze waarmaakte.

Ik ook. Hetzelfde als Arrie eigenlijk. Draai eens een nummertje. Of een albumpje. Back to Black duurt slechts een half uur.

Ik heb hem kennelijk ook op 2½* staan. Herbeluistering zou er mild voor kunnen zijn; Rehab, Tears Dry on Their Own en het titelnummer zijn wel ok. En hij duurt slechts een half uur, lees ik net.

Nou wie weet. Meestal draai ik muziek waar ik zin in heb. Komt vast wel een keer.

235. The xx – xx (2009)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/171000/171640.jpg?cb=1586610050
Luisterbeurten: aangezien ik het album al een beoordeling heb gegeven is het blijkbaar zo dat ik deze plaat al eens beluisterde. Maar eerlijk gezegd kan ik mij daar nog maar weinig van herinneren.

Luisterervaring: The xx is er eentje die ik vooral ken uit de MuMeLadder reeksen. En daarbij is het er ook eentje die van mij nu en dan weleens wat punten kreeg. Verder ken ik het werk van Jamie xx met Gil Scott-Heron. Het album moet het voor mij vooral hebben van het instrumentale/muzikale gedeelte. Ze weten namelijk een hele goede, fijne sfeer neer te zetten gedurende de hele plaat. Vocaal is het allemaal wat minder spannend, past het wel bij de sfeerzetting en moet ik zeggen dat ik het vocale gedeelte van de zangeres interessanter vind dan die van de zanger. Wel vind ik dat er vocaal gezien gewoon te weinig gebeurd. Het had het album wellicht nog een extra kick kunnen geven. Al met al is het luisteren naar dit album een zeer ontspannen luisterervaring te noemen door de fijne producties.

234. Bonnie ‘Prince’ Billy – I See a Darkness (1999)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1626.jpg

Luisterbeurten: het album staat niet op Spotify (wat ik gebruik voor het beluisteren van deze platen in dit topic) en daarom heb ik deze niet kunnen beluisteren.

Allebei nog nooit van gehoord.