Dan is het randje er een beetje af en doet het niet meteen zo’n pijn, goede beslissing derhalve!

https://i.kym-cdn.com/entries/icons/original/000/001/007/WAT.jpg


http://1.bp.blogspot.com/-R9cZHwZJlek/WZ7EEDw81EI/AAAAAAAABL8/JMzHXFM-ttoigtMeCYggDcxkcCrUvLLkwCK4BGAYYCw/s1600/vlcsnap-2017-08-24-12h41m15s459.png

Is dit een grap? Helaas zijn er tal van nummers veelvuldig gedraaid door de radio, tenzij je het over Sky / Q / 538 hebt. Zelfs de singles van hun laatste album heb ik meerdere malen op de radio (3FM) gehoord. Naar mijn mening is de status en populariteit van de band (die m.i. wel groot is) te groot voor de kwaliteit van het gebodene, dus zie ik ze als overschat. Dat kan je als apekool zien, maar in dit geval is het simpelweg mijn mening.

Hun laatste album scoort op pakweg RYM exact even hoog als de laatste War On Drugs, een album dat alle jaarlijstjes topte terwijl The Killers volgens mij niet eens in de top 50 stonden in eender welke zichzelf benoemde geloofwaardige jaarlijst. Dan stel ik mezelf vragen bij de term 'overschat'.

Tevens heb ik een probleem met het gebruik van die term, teneinde dit sowieso impliceert dat jouw mening boven deze staat van mensen die het wel fijne muziek vinden. Wie geeft zichzelf het recht een artiest overschat te noemen als zoveel mensen blij worden van band X of Y?

Noem jij Arrie nou een snob, iemand die neerkijkt op t gepeupel welke niet zijn smaak deelt?

Ik heb geen idee hoe een persoonlijke mening impliceert dat ide mening boven ander die van andere mensen staat. Het staat eenieder vrij om volop te genieten van The Killers, en daar is verder totaal niks mis mee. Volgens mij heb ik alle recht om zelf de band vrij matig te vinden, en als de populariteit dan wel groot is, dan levert dat bij mij de mening 'overschat' op. Puur persoonlijk. Maakt mensen die wel van de band genieten niks minder. Dus nee, het impliceert niet 'sowieso' wat jij denkt dat het impliceert.

Gelukkig niet, anders kan ik beter op zoek naar andere vrienden, een andere vriendin, andere familie. Vinden allemaal wel wat dingen fantastisch die ik helemaal kut of zelfs overschat vind. Kijk ik daarom neer op hen of hun smaak? Tuurlijk niet. Het is maar een mening, maak je er vooral niet druk over.

222. Metallica - …and Justice for All (1988)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/191.jpg?cb=1510356982
Luisterbeurten: ik weet een beetje wat voor een soort muziek ze maken en dat heeft mij nooit eerder tot een luisterbeurt verleidt.

Luisterervaring: ik ken Metallica vooral als de band met al die songs in de top2000. Dit album vind ik eigenlijk vanuit seconde 1 al vermoeiend om naar te luisteren. Het begint zeg maar al bij de drums op Blackened en dat gaat gerust zo door en door. Af en toe lijken ze wat rustmomenten in te bouwen, maar dit soort muziek vol met ronkende, rammende instrumentaties irriteert mij zelfs een beetje. Heb deze plaat dan ook niet echt uit kunnen luisteren. Dit ligt echt mijlenver van mijn beleving van muziek af.

Dat laatste doe ik sowieso niet

Was meer gericht tegen Man of Sorrows

Metallica:
Een band waarvan ik vond dat ik daar in moest duiken, belangrijk en misschien toch best wel goed ondanks dat ik rond het zwarte album de singles wel aardig vond maar ook niet heel veel meer dan dat.

Ik zie dat ik dit album op een 3 heb staan, andere komen tot hetzelfde cijfer en sommige tot een 3,5 waarvan ik denk dat die bij herbeluistering ook wel eens zouden kunnen zakken naar die 3*.

Of te wel ik kan er ook niet ze veel meer mee. Ik zet het niet uit maar uit mezelf opzetten doe ik t eigenlijk ook niet. Ik weet niet of t aan mij ligt maar het geluid/productie is ook zo slecht van de jaren 80 albums.

En er staat alweer een nieuw meesterwerk/misbaksel!

Dat Metallica een behoorlijke rij noteringen in de Top 2000 heeft, was me tot afgelopen december nooit opgevallen. Soit, tijden veranderen. Op grond van de twee voorgaande albums (die we vast nog tegenkomen) verdient de band zijn status ruimschoots, maar dit is het niet. Master of Puppets volgde al de blauwdruk van zijn voorganger, for better or worse en ...And Justice For All komt nogmaals uit dezelfde mal, met iets thrash-achtigs als opener en als afsluiter, een halve ballad op positie 4 en een instrumentaal nummer op positie 8. Alles duurt weer 1 á 2 minuten langer en productioneel is het allemaal bijzonder... teleurstellend.

Op deze mestvaalt is One wel degelijk een klassieker. To Live Is to Die is tamelijk prima en Blackened kan er ook nog net mee door. Dat was het wel ongeveer. 2½*

Ik post zeer weinig op dit forum, en als ik dat al doe, is dit steeds bij artiesten of muziek die ikzelf erg apprecieer.

Toch is het niet de eerste keer dat je -net niet als een wesp gestoken- reageert op een post van mij omdat ik klaarblijkelijk iets schrijf dat je tegen de borst stoot. Dan denk ik steeds, rustig Arrie, is niet goed voor je hart, je hebt immers ook reeds een 3 vooraan staan.

Grappig, ik had juist de indruk dat jij reageerde als een wesp gestoken doordat ik iets vervelends zei over The Killers.

And Justice For All ís ook bijzonder vervelend om naar te luisteren. Ik kom er ook niet doorheen. Te lange en vergezochtte nummers en een productie die pijn doet aan je oren. Het gaat maar door en door.
In die zin is voorganger Master Of Puppets (relatief) een betere instapper, want "makkelijker" songs en een productie die gewoon past, in plaats van de plaat de nek omdraait. Al vermoed ik dat het voor jou verder weinig verschil maakt

Het is best moedig om je als niet-metalhead te wagen aan een album als ...And Justice for All. Maar als je er niks aan vindt is dat misschien een beetje omdat je er niks van snapt. In tegenstelling tot vele anderen heeft Reijersen dat goed begrepen: 'Dit ligt echt mijlenver van mijn beleving van muziek af.'

Eerder verbaasd, na de samenwerking met Phoebe Bridgers was ik ervan overtuigd dat zelfs de grootste snobs het Killers bashen waren verleerd.

Als dat al bashen is. Ik vind verder The Man vooral een leuk nummer, en dat nummer juist weer onderschat. Hopelijk mag ik dat wel vinden.

Je bericht impliceerde dat ik neerkijk op mensen, dus dan kan je reactie verwachten.

...And Justice for All is wel het meest ''metal''-album van Metallica te noemen, ja. Sterk riff-gericht, droge productie waarin alles ''in your face'' is, melancholische en grimmige sferen. Het is het Metallica-album dat ik nog het meeste draai en er staan meerdere van mijn favoriete Metallica-nummers op: Blackened, Harvester of Sorrow (heerlijke dreigende riff en groove), To Live is to Die (bloedmooi eerbetoon aan bassist Cliff Burton), The Shortest Straw en het razende Dyer's Eve.

Kortom, je eigen inschatting is de juiste inschatting.

Dat wordt zelfoverschatting genoemd.

Arrie presenteert zijn mening over wat volgens hem onderschat of overschat is toch steeds als zijn eigen mening, en nergens als voldongen feiten die maar geaccepteerd moeten worden? Komaan heren, het was hier net zo gezellig!

Hij geeft daarmee toch een mening over de mening van anderen. Maar als anderen daar hun mening over geven is het niet meer gezellig?

Mening

Morgen maar weer snel door met de volgende (dEUS)

Reijersen wordt even overlopen door de andere forumbezoekers, maar het is weer zeer vermakelijk.

Iemand nog iets terzakekundigs over Metallica te melden?

Overschatte band.

Die hoor ik liever dan dEUS

221. dEUS – Worst Case Scenario (1994)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/552.jpg?cb=1576342480
Luisterbeurten: wat ik wist van dEUS? Dat ze uit België komen. Daar hield het van te voren wel mee op.

Luisterervaring: een album die een bepaalde schizofrenie heeft voor mij. Ik vind namelijk de ene helft van de nummers wel interessant en de andere helft vrij vervelend. Tot de rij van interessante nummers behoren W.C.S, Jigsaw You, Via, Let Go, Hotellounge en het mooie Secret Hell. Dit zijn voor mijn gevoel ook meteen de meest rustige songs op dit album. De anderen vind ik vrij vermoeiend (kan blijkbaar gewoon slecht luisteren naar heel veel gitaar) en schreeuwerig.

Absoluut meesterwerk vind ik, dat schizofrene, dat grillige, die chaos, die vreemde bokkensprongen, love it! En dat gekoppeld aan het catchy karakter van de meeste nummers, dat alles maakt dit voor mij een vijfsterrenplaat. They move me round and round, I guess

... maaaaar ik snap compleet dat niet iedere luisteraar (Casartelli bijvoorbeeld?) hier iets mee kan. Wel leuk dat dit album in de top 250 staat, dat had ik op een of andere manier gemist.