Ik ook.

Wel heeft een liveoptreden op Down the Rabbit Hole 2019 mijn waardering voor de band (en met name het album The Ideal Crash) wat vooruitgeholpen. Misschien binnenkort dit album ook eens opnieuw proberen, want de 2* waar hij nu op staat is wel laag. Anderzijds zat deze 'vroeger' ook al een volle ster onder The Ideal Crash en komt de observatie dat een flink deel van het album "vrij vervelend" is ook wel met mijn herinnering overeen. Suds & Soda is een sterk nummer... ook meteen het enige dat er op de tracklist zo uitspringt.

Dit is wel een klassieker, eind jaren '90 was deze band dé naam voor iedereen in België die zichzelf identificeerde als alto en het grote uithangbord van Studio Brussel. Suds & Soda was de alt-hit, met die legendarische videoclip; de jonge honden Barman en Stef Kamil Carlens in die oude ronddraaiende auto -in mijn herinnering een opel kadett-.

Ergens in de jaren 2000 moet ik gestopt zijn met dEUS luisteren, Tom Barman vond ik in die tijd niet meteen het meest aangename personnage en toen hij zich in een interview zeer negatief uitliet over de muziek van Interpol zal dit de druppel zijn geweest. Erop terugkijkend kon ik toen daden en woorden niet scheiden van het artistieke talent van een mens; iets waarvan ik blij ben dat ik dit nu anders zie.

Losstaand daarvan had de muziek van dEUS toen ook wel al veel van haar glans verloren voor mij, en als ik toch eens iets van hen wil horen verkies ik de wat meer rustige songs die een nachtelijk sfeertje uitademen. Er staan er zo een aantal op Pocket Revolution; de reeds eerder opgenomen single Nothing Really Ends blijft eeuwig mooi. Van deze WCS was en is Hotel Lounge favoriet. Daarbuiten is dEUS me te vaak arty farty.

Ik associeer dit toch vooral met jong, rebels en anders willen zijn. En ondertussen is dat Suds & Soda -het Belgische antwoord op Smells like teen spirit-, de schreeuw van de hormonale jongeling richting buitenwereld, ook gewoon een classic Rock klassieker geworden. Zo gaat dat dan.

220. Grandaddy – The Sophtware Slump (2000)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/725.jpg
Luisterbeurten: Grandaddy, ik kende het niet eerder. Een album uit een vrij recent jaar dit keer.

Luisterervaring: er staat een hoop prettige muziek op dit album. Eigenlijk begint dat al met de opener waarop een sterke sfeer wordt neergezet. Interessante muziek met een diverse opbouw en een fijne stem. Dat weten ze in de start van het album wel zo’n 4 nummers door te zetten. Chartsengrafs vind ik dan weer wat minder, maar het pianogedreven Underneath the Weeping Willow juist weer mooi. En dan gaat het een beetje om en om met niet prettig/wel prettig. En dan met name 2 laatste die wel prettig zijn. Interessante kennismaking met Grandaddy is dit.

Hoewel ik ooit voor het eerst met de band kennismaakte via het Kink FM-hitje Now It's On (van het volgende album), is Grandaddy wel zo'n naam die ik eigenlijk exclusief met MusicMeter associeer.

He's Simple, He's Dumb, He's the Pilot was de grote blikvanger (en is dat altijd gebleven), maar het album luistert verder wel prettig weg, zo constateer ik wanneer ik hem draai. Dat gebeurt alleen niet zo vaak... of ik hem nou ten onrechte telkens weer vergeet of dat er toch iets tussen mij en echt diepe liefde voor deze muziek in staat... wie zal het zeggen. 3½*

En opnieuw een persoonlijke favoriet! Een van de beste platen uit de nillies, wat mij betreft. Hopelijk een groeibriljantje voor Reijersen!

Deze van dEUS en Grandaddy zijn hier in ieder geval geliefd.
Als je deze beide niet kent is het wel even doorhappen, met name dEUS vraagt toch om wat extra luisterbeurten met kans op een mooie beloning.

219. David Bowie – Black Star (2016)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/517000/517968.jpg?cb=1642456555

Luisterbeurten: ik hoorde, ondanks de vooruitgesnelde berichten toentertijd van dit album, dit album nu pas voor het eerst.

Luisterervaring: het album opent natuurlijk met de titeltrack en wauw wat komt dit meteen binnen zeg! Wat is dit jo?! Wat een sfeer, wat zit hier allemaal in zeg! Drijvende beat, even wennen aan stem en vooral het stemgebruik maar het past goed bij elkaar. Dit klinkt energiek, gedreven, wat duister en bovenal spreekt er een bepaalde urgentie uit. En dat is dan pas het begin van dit album. Een begin waar ik al danig door verrast was. De kwaliteit van deze opener is er niet met het tweede nummer, dat is meer een nummer met twee gezichten. De drums zijn weer gedreven en ook Bowie klinkt uiterst gedreven, maar aan de andere kant is het soms allemaal wat te-veel. Met het nummer Lazarus wordt er dan juist wel weer teruggegrepen naar de intensiteit van de opener. Muziek waar een enorme lading in zit. Muziek dat me gewoon raakt. Zoveel beleving in de stem en de muziek. Dit grijpt je als luisteraar wel vast zeg! Mooie jazzy muzikale benadering ook soms. En zo gaat het toch wel een beetje om en om, want song 4 is mij dan juist weer een geval van te-veel. Te-veel met Bowie als onbetwiste middelpunt. Dan nog maar 3 nummers te gaan met de mooie strijker op Girl Loves Me, het meer intieme Dollar Days en het opeens wat meer dansbare I Can’t Give Everything Away. Maar vooral dus de songs Black Star en Lazarus vind ik echt prachtig. Een ware ontdekking.

Leuk om te lezen Reijersen! Black Star is wat mij betreft een van de absolute kroonjuwelen van de jaren '10. Leuk om te lezen dat het album jou ook grijpt. Gaat onze muzikale verwantschap toch verder dan de zwarte muziek.

Ik verwacht nog de nodige Bowies, maar dat de zwanenzang daar ook bij zou zitten, was me dan weer even ontschoten. Enfin, de twee bekendste nummers nodigen in het geheel niet uit deze plaat hoog op de Bowie-prioriteitenlijst te zetten. Een pas dus.

De twee singles zijn Bowie-classics wat mij betreft!
De rest van het album is niet even sterk, maar wel boeiend, een ruime 4* van mij.

Dat is typisch Bowie. Uiteindelijk toch aan een goeie 4* komen op veel albums.

218. Led Zeppelin – Led Zeppelin II (1969)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2633.jpg
Luisterbeurten: met een vader die enorm van dit soort muziek houdt moet ik dit album toch al een ontelbaar keer hebben gehoord. Ik weet ook wel zeker dat hij deze in de kast heeft. Maar het is even geleden dat ik het gehoord had.

Luisterervaring: Opener Whole Lotta Love is natuurlijk een wereldberoemd nummer en is ongeveer het enige wat ik wel al kende van dit album. Het is muzikaal ook precies wat ik zelf associeer met die klassieke rockmuziek. Led Zeppelin voegt daar vaak wel een bepaalde groove (zit vooral in de drums heb ik het idee) aan toe die ik wel wat fijner vind. Sterke zanger ook wel moet ik zeggen en boordevol energie. Thank You vind ik verder een mooi nummer. En Bring it On Home kende ik al van Sonny Boy Williamson(waar volgens mij ook het origineel van is). Ze maken er een aardig eigen versie van.

Het zal ook de laatste Led Zeppelin wel niet zijn...

Sluipenderwijs is ook het Led Zeppelin-oeuvre hier in de kast gekomen, maar 't is andermaal een klassieke band die bij mij niet helemaal de status heeft die hij bij het brede publiek wel lijkt te hebben. Wie weet wat verdere verkenning nog oplevert. Indruk tot nu toe is wel dat bij de eerste vier albums elk volgend album net wat spannender is dan de voorganger.

Enige nummer dat ik op de titel meteen voor me hoor is allicht Whole Lotta Love en dat vind ik net nogal een dommige rocker. Bij een laatste luisterbeurt heb ik blauwe vinkjes bij Thank You en Heartbreaker gezet. Dan weten we dat ook weer. 3½*

Led Zzzep nooit een album lang kunnen volhouden.

Nooit meer dan 1 nummer eigenlijk...

217. Deep Purple – In Rock (1970)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3030.jpg?cb=1608469139
Luisterbeurten: Nog zo’n favoriet van mijn muziekluisterende vader. Liggen onze interesses toch best ver uit elkaar.

Luisterervaring: Twee klassieke rockbands direct na elkaar. Child in Time dat ook op dit album staat ken ik uit de top2000 vooral en heb ik altijd overdreven geblér gevonden. En eerlijkheidshalve moet ik ook zeggen dat ik liever naar een Led Zeppelin luister dan naar een Deep Purple. Alles van Deep Purple komt nog overweldigender op mij over. De manier waarop er gezongen wordt, de manier waarop ze (natuurlijk) op hun gitaren rammen. Het gaat maar door en door en door…. Doe mij de klassieke rock maar op een andere wijze.

Dat is inderdaad meteen nummer 2 van de Grote Drie van de klassieke Britse heavy metal erachteraan. Het zou me wel verbazen als Black Sabbath ook in de Top 250 staat.

Mij ligt Deep Purple net iets meer dan Led Zeppelin... op de hoogtepunten althans, want bij Deep Purple ben ik op geen stukken na compleet. Die discografie gaat dan ook maar door en door en door. Overigens mag je benoemen dat ze overweldigend op gitaren rammen, maar de meer onderscheidende blikvanger bij Deep Purple is uiteraard Jon Lord die vol op het orgel gaat.

Child in Time vind ik met recht een monument... ook het enige echte dinonummer dat met enige regelmaat mijn Top 2000-inzending haalt. Speed King en Flight of the Rat zijn aardig, maar het album boeit niet over de volle lengte. De twee opvolgers vind ik een maatje beter, deze blijft steken op 3½*

Nummer 2 van de Grote Drie bagger ja. Keb met je te doen Reijersen, ik hoop dat je na je Top 250 nog leeft

Luister eens naar Twisterella van Ride (staat vast niet in de Top 250 ). Ook gitaren over en door elkaar heen, maar dan binnen 4 minuten. Het hoeft niet altijd maar 15 minuten doorrammen op gitaren te zijn. Mensen, het gaat om het liedje!

Dat hoeft niet hoor. Ik vind het allemaal best interessant eens wat anders te horen. Er zit zoveel tussen waar ik nog nooit naar geluisterd heb. In de basis ben ik ook maar een simpele muziekliefhebber: muziek moet raken met welke emotie dan ook.

En voor het evenwicht luister ik ook gewoon naar Stevie, Marvin, Otis, James en de hele soulbende.

Goed zo, even herbronnen tussen de bagger door. Je "ziel" verkwikken

Jimmy_the_Pimmy zou een Engelstalige Koos Koets zeggen, of Moses itch ruim 50 jaar na dato Deep Purple draaien. Muziek uit de tijd van de Puch met voetschakeling (zelf fiksen), brommers op het schoolplein parkeren, en dan ruim gassend de schoolpoort uitrijden, precies op dat moment moest je al sturen en er bij glad weer ging er wel eens iemand onderuit.

Led Zep uit dezelfde tijd - we ruilden ingespeelde cassettes op het schoolplein. Those were the days (patatje - wij zeiden frietje met - 0,35 ); nooit de behoefte gevoeld om die albums in de herdraai te gooien; de tweekleurige broek cum bijpassend paisley-hemd draag ik ook niet meer.

Soms geven mensen zichzelf rare opdrachten Stel me zo voor dat de beloning navenant moet zijn - een fijne box met lp's oid

Snap sowieso dat masochisme van sommige mensen niet die bepaalde muziek niet geweldig vinden, maar toch vinden dat ze de hele discografie in de kast hebben moeten staan

Niet per se jij hoor, maar ik dacht er ineens aan

Een wavist sprak daar ooit over als de gaatjes vullen - je kan het ook completisme noemen. Zo heb ik de eerste 4 lp's van ABC, maar 3 en 4 draai ik nooit; en toch ...

Maar Deep Purple en Led Zeppelin (muv de geremasterde dubbel-cd) hebben nimmer mijn platenkast vervuild. Tot de grote verliezen reken ik evenwel de grote kist vol originele Tamla Motown, Atlantic, Stax, Beatles, Stones, Byrds en Kinks singles. Weggedaan aan een opkoper

2 geweldige albums na elkaar.

Van LZ vind ik dit niet hun beste (1 en 4 zijn favoriet) maar het blijft natuurlijk wel een goed album.

Van Deep Purple ken ik maar een paar albums maar dit vind ik wel hun beste en Child In Time blijft een van de beste nummers ooit gemaakt wat Luigi en co. ook zeggen (iig beter dan Ride waar ik nog een goed nummer van moet horen)

Als heavy metal- en soulliefhebber vind ik dat wel meevallen. Beide genres delen de blues als voorouder en in de gillende zangpartijen en de (te) lang door rammende gitaren gaat het net als in soul om bezieling. Er zijn natuurlijk veel verschillen, maar er zijn muziekgenres die verder uit elkaar liggen.

216. Godspeed You! Black Emperor – F#A#∞ (1997)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3048.jpg

Luisterbeurten: deze kende ik nog niet. Eerder keer dat ik van Godspeed (ik kort het maar even af) een album hoorde.

Luisterervaring: als ik alleen af was gegaan op de artiestennaam dan kreeg ik het vermoeden dat het en album vol met ronkende gitaren zou worden. En die zijn er ook wel (vooral in nummer 3), maar het is meer dan dat. Het zijn maar 3 songs, maar wel drie heel lange songs die in karakter verhalend en zelfs wat dromerige aanvoelen. Aan de ene kant heb ik het gevoel dat het goed uitgedacht is, maar aan de andere kant luistert het net als een (ellen)lange jamsessie. Het duurt mij dan vaak ook iets te lang allemaal om er mijn aandacht bij te blijven houden.

Nee, geen Black Sabbath dus.

Ruim 15 jaar geleden maakte ik hier kennis mee en ik dacht even mijn next big thing gevonden te hebben. Post-rock was toen als geheel nieuw voor mij; progliefhebber was ik al en de minimal music van Steve Reich had ook net zijn intrede gedaan in huize Casartelli (en toenmalig mevrouw Casartelli). Hier leek een en ander mooi verbonden te worden.

Het is bij een korte flirt gebleven. Post-rock is op zichzelf veelzijdig genoeg (dat kan dan weer niet gezegd worden van het pretentieuze sfeertje dat rond met name deze band hangt), maar de meeste varianten komen mij ook wat te vrijblijvend voor. En dat geldt zeker ook voor deze plaat. 3*

Nou, drie platen achter elkaar waar ik he-le-maal niets mee heb. Tot morgen!

215. Dead Can Dance – Within the Realm of a Dying Sun (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1305.jpg
Luisterbeurten: Dead Can Dance is voor mij vooral een MuMeLadder naam. Losse nummers dus, die eigenlijk niet zo waren blijven hangen.

Luisterervaring: dit is heel sferische muziek en in een sfeer die ik wel goed kan handelen. Ik krijg bij het beluisteren van de muziek continue een soort van X-Files associaties. Misschien omdat ze in de hitserie zelfde soort instrumenten in de soundtrack gebruikten? Kijken naar het hele album wordt in de gehele linie die sfeer heel goed neergezet. Misschien dat ik dan allen Dawn in the Iconoclast wat te freaky vind en wat zenuwachtig wordt van Cantara. Verder geen verkeerde plaat dit.